Voor bewoners die zich zorgen maken over overlast van bakker Havenaar:

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Verhuizing bakkerij Havenaar

Bakkerij Havenaar is voornemens om de winkel en bakkerij te verhuizen naar de West-Kruiskade 51/55 (nu Toko51). Het plan is voorgelegd aan de gemeente Rotterdam om zekerheid te verkrijgen of de bakkerij daadwerkelijk gevestigd kan worden.

Definitieve Omgevingsvergunning aanvraag

Bakkerij Havenaar heeft besloten om voor de definitieve aanvraag Omgevingsvergunning de omwonenden en belanghebbende te informeren. Deze bijeenkomst zal plaatsvinden bij Toko51, West-Kruiskade 51,  woensdag 21 juni. Aanvang 19.30 (inloopt 19.00)

Overlast of geen overlast?

Tijdens de informatiebijeenkomst zal het plan voor de verhuizing worden gepresenteerd. Tevens zal uitleg gegeven worden over de te volgen Omgevingsvergunning procedure, de maatregelen om geurhinder en geluidsoverlast te voorkomen en de gevolgen voor de omgeving ten aanzien van bijvoorbeeld ’s nachts laden en lossen.

Tijdens de bijeenkomst ben u in de gelegenheid uw zienswijze kenbaar te maken. Van de bijeenkomst zal een veerslag worden opgesteld waarin de ingebrachte zienswijze en de reactie daarop zullen worden opgenomen. Het verslag zal aan de gemeente in het kader van de belangenafweging worden voorgelegd bij de Omgevingsprocedure.

Welkom op de informatiebijeenkomst.

 

Uitnodiging informatie avond Bakker Havenaar en vergunningen.

 

Het Geluid van Rotterdam op 1 juni in Cretopia op de West-Kruiskade

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

 

Het Geluid van Rotterdam laat op zondag 11 juni van weer van zich horen. Een middag vol luisteren en kijken naar muziek, de ‘Mot Je Eens Hore…’ muziekquiz, talkshow, spoken words en muziek-docu. Dit keer op de West-Kruiskade in Toko51 / Cretopia.
In deze editie maken we een reis door het Suriname, het Caribisch gebied en Kaapverdië. We gaan luisteren en kijken naar de invloed van deze landen op de Rotterdamse muziek. Bereidt jezelf voor op een middag vol met soul, rhythm en swing.
Shirma Rouse en Poliana Vieira zullen onze oren strelen met hun krachtige en zoetgevooisde stemmen. Dit doen zij door solo en een duet te zingen. Op het toneel horen en zien we ook Afu Sensi die bekend staat om een geheel eigen stijl van rappen. Met alle muzikale gasten gaan we kort in gesprek. Zij geven dan een inkijk geven in hun muzikale inspiratie, hoe zij hun instrument bespelen, hun repertoire en hun kijk op de muzikale ontwikkelingen.
Meer muziek komt ons tegemoet via DJ Bootsy Paul. Hij zal door middel van bijbehorende geluidsfragmenten het interview met Shirma en Pouliana kracht bijzetten. Ook is hij de ceremoniemeester van de muziekquiz ‘Mot Je Eens Hore..’. Een quiz door de muzikale schatkist van Rotterdam.
Er zijn ook gesprekken met André Dadi, Guido van Dieren en André Hart. Zij zullen vertellen over hun werk als muziekverzamelaar, DJ, programmeur en geschiedschrijver. Door hun verhalen krijgen we een inkijk in de ontwikkeling van de Rotterdamse clubs, festivals, muziekstromingen, studio’s en platenlabels.
Een vast element zijn de spoken words van Bjorn Romy. Bjorn zal dichten over de artiesten van de middag, het programma van de middag, de Rotterdam muziekscene en het typische Rotterdamse geluid. Met zijn spoken words bijt het spits af van de show. Halverwege de show maakt hij nogmaals zijn opwachting.
De host van de show is Charissa Chotoe. Zij zal het publiek welkom heten, de aankondigingen doen, het publiek actief betrekken bij het programma, gesprekken voeren met de gasten en de muziek quiz mede in goede banen leiden.5

 

Een ode aan de leeszaal

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Iedereen heeft letters nodig. Letters vormen woorden, vormen zinnen, gedachtes, meningen en andere betekenissen. Daar waar de zon door de ramen schijnt staan rijen boeken opgesteld klaar om gelezen te worden. Het is ondertussen wel een begrip in Rotterdam: de leeszaal. Een plek waar je boeken  kan achterlaten en meenemen gerund door vrijwilligers. Op de achtergrond lopen mensen met tassen speurend naar bijzondere titels die uitnodigen om het boek op te pakken. Achterkanten worden gelezen en beoordeeld. Boeken mogen mee naar huis, zorgvuldig afgewogen op weg naar een nieuwe boekenplank om op te staan.

De deur kraakt als hij open gaat, een mevrouw komt naar binnen gekleed in een bruine houtje touwtje jas met een keurig klein schoudertasje. Zuchtend neemt ze plaats aan de grote tafel met alle kranten. Ze herkent direct Trumps hoofd en pakt die krant om zich vervolgens uit te laten over deze man die over Amerika heerst. Tegenover haar zit iemand die ze lijkt te kennen, hij lacht. ‘Lachen is gezond, het zet de bloedvaten open’, antwoord ze. Een oude wijsheid die we allemaal zouden moeten naleven. Ze verveelt zich thuis, een kamertje in een verzorgingstehuis. De man snapt het wel maar waarom komt ze dan toch naar de leeszaal? Er zijn zoveel boeken die nog gelezen moeten worden maar zij begint er niet meer aan. Dan moet je al die boeken ook komen brengen, een zware klus waar ze geen zin meer in heeft. Er verschijnt een wit katoenen zakboekje uit haar jaszak en wrijft ermee over haar neus. Een klein gebaar maakt een wereld van verschil duidelijk. Vanachter haar brillenglazen kijkt ze de man oplettend aan, haar blik dwaalt naar beneden en blijft hangen op het boek wat voor de man ligt. ‘Oh heeft u de bijbel? Goed zo, heb je die zomaar daar liggen?’ De man lacht weer, de bijbel is geen boek dat je zomaar ergens hebt liggen. Hij leest er elke dag in. Ze schud haar hoofd, zij hoeft hem niet meer te lezen ze kent hem tenslotte uit haar hoofd. Niet alles even goed, sommige stukken vind ze onzin maar het is wel het belangrijkste boek in heel de wereld. Amen Amen.  Ze wil veel liever Japans leren in plaats van de bijbel lezen. Tekens die betekenis krijgen van woorden, zinnen, gedachtes, meningen. Ze neemt een slok water: ‘je moet veel water drinken hoor!’ Zij kan het weten, alle jaren al geleefd en wil toch nog Japans  leren.

De man las niet zoveel, maar sinds een jaar of 2 heeft hij toch een heuse kleine bibliotheek thuis. Het is jammer dat ze het niet geweten heeft, een aantal van haar boeken zijn in de papierbak verdwenen. Ze lijkt het echt erg te vinden, boeken vol met verhalen die niet meer door anderen zullen worden gelezen. Misschien kent ze deze ook uit haar hoofd,werelden creërend binnen haar kamertje. De man met de kleine bibliotheek staat op, de plicht roept. Ongetwijfeld kruizen ze elkaars pad weer hier aan deze tafel in de leeszaal. Misschien kent zij dan al wat woordjes Japans. Tot ziens mevrouw M! De deur kraakt als hij open gaat, ze kijkt de man nog even na terwijl hij naar buiten loopt en wend zich dan naar mij. ‘En jij lees jij veel?’ vraagt ze. Ik kijk op van mijn computerscherm. Zou ze doorhebben dat ik over haar aan het schrijven ben?  Al die boeken met hun verhalen, zij praat liever met mensen en boeken praten niet terug. Ze vraagt hoe mijn koningsdag was, waar ik toch het geduld vandaan haal om met een computer te werken en hoe ik vlekken uit mijn was haal. We moeten lachen als we ontdekken dat we dezelfde truc gebruiken voor onze vlekken: ossengalzeep. Ondanks alle verschillen zijn we toch niet zoveel verschillend. Ze neemt nog een slok water en kijkt naar buiten. Het is veel te mooi meer om binnen te zitten eigenlijk. We besluiten allebei om nog te genieten van de zon, tot ziens tot ziens. Ik hoop de volgende keer dan ik haar spreek wat woordjes Japans te horen. Glimlachend loop ik naar buiten, Dit keer had ik geen boek nodig.

Voor meer informatie:
Leeszaal Rotterdam West

Dieptepunt voorbij met Teckel Tina

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Dieptepunt voorbij.

The only way is up na een dieptepunt. En daarom kan ik het nu pas met U delen. Tina, de mini teckel die een nestje heeft van maar liefst acht puppies, is net terug uit het ziekenhuis in Dordrecht.

Vrijdag rond 4 uur in de vroege ochtend schoot ik wakker. Tina was stijf tegen mij aan gekropen in het veldbed naast het nestje puppies, waarop ik slaap. Voor dit soort nood situaties. Hoewel ik het liever niet had meegemaakt.

Ik sloot haar in mijn armen en dacht nog te kunnen slapen maar niet veel later begonnen haar spieren te trillen. Het oppervlakkig hijgen nam toe en ze verkrampte steeds meer. Ze leek langzaam in een shock te raken.

Mijn dierenarts aan de andere kant van de lijn verwees mij slaperig maar zonder pardon door naar dierenziekenhuis in Dordrecht. Ik mocht direct komen. Geen tijd te verliezen want het arme lijfje van Tina was nu totaal verkrampt. Door de spastische bewegingen van haar lijf en leden kon ze niet meer lopen. En ik heb nooit eerder een hond zo zien transpireren.

In Dordrecht werd eclampsie vastgesteld. Je ziet het wel eens bij Dr Pol, die beroemde dierenarts. Een koe kan niets meer na de geboorte van een kalfje. Calcium tekort. Omdat alle calcium is gebruikt om melk te maken.

Tina had dus ook een acuut calcium tekort. De acht pups hadden haar letterlijk leeggezogen. Elk moment kon haar lichaam het opgeven. Haar hart bonkte haar borstkas uit. Haar tong hing ver uit haar bek. Oververhitting was een reëel gevaar. Een ventilator werd door de dierenarts richting haar melkfabriekje gezet die nu zonder inhoud slap op haar buik lag. Tina reageerde nergens meer op. Haar hele focus lag op overleven, overleven, overleven… want haar moederinstinct is onovertroffen. Ze vocht niet voor zichzelf, niet voor mij, maar voor haar acht pups. Overleven, overleven, overleven…

Snel werd een infuus aangelegd en stroomden vloeistoffen met calcium naar binnen. Ze moest blijven. Intensive care. Zeker een dag en een nacht.

Blijven?!! Hoe kan dat nou? En haar pups dan?

Van het een op het andere moment was ik moeder geworden van acht pups. Die lagen nu al een paar uur alleen in de kamer. Een kus voor Tina en weg was ik. Ook ik blijk een moederinstinct te hebben. Een tussenstop was nodig om een bus melkpoeder te kopen. Flesjes, spenen. Inmiddels was het tien uur smorgens. Waarschijnlijk piepten ze al de hele boel bij elkaar van de honger.

Ik snelde de woonkamer in en daar hing een serene ochtendrust. Alles en iedereen sliep nog. Het hele gedoe van Tina was nog niet doorgedrongen in het huishouden. Houen zo, dacht ik. Kan ik mooi de gebruiksaanwijzing lezen over flessenpups.

De flesjes melk moeten om de drie uur gegeven worden. Zeven voedingen verdelen over een dag en een of twee keer snachts.

Hoe moeilijk kan dat zijn?

Hoe moeilijk kan dat zijn>

Nou, rete moeilijk.

Water koken, af laten koelen, poeder afmeten, water afmeten, klontvrij kloppen, flesje uitkoken, speen uitkoken, melk in flesje, flesje op temperatuur brengen, speen in het mondje krijgen, melk uit de neusgaten, gaatje te groot in speen, nieuwe speen, nieuw gaatje, melk weer opwarmen, nieuwe pup, of niet nieuwe pup, welke heb ik al gehad? Ze lijken op elkaar. Hoe los ik dat op? Acht elastiekjes (goddank heb ik lang haar), nu gaat het beter. En twee uur later hebben ze allemaal een elastiekje om de hals en een vol buikje. Waaaaat!? Over een uur moet de eerste al weer drinken!

De telefoon gaat. Tina is stabiel. Tuurlijk. Het is een kanjert. Ik word ook stabieler. Ik merk dat de temperatuur van de melk belangrijk is. Is die goed, dan drinken ze lekker door. En bij de zoveelste voedingsbeurt kan ik zelfs tegelijkertijd het buikje masseren zodat hun poep en pis gaat stromen.

Ze kunnen nog niet zelfstandig ontlasten. Tja, zo leer je nog eens wat. Speen er in, buikje masseren met een dot wc papier en hopla, laat maar lopen die handel. En dat acht maal.

De volgende ochtend mag Tina weer naar huis. Dat koppie. Een grote blij lach om haar bekkie als ik haar ophaal. Alles is al weer vergeten.

Thuis duikt ze de mand in. Melk heeft ze niet. Nog niet. ‘Nog’ hoop ik. Maar dat het wel komt. Toch? Ondertussen moet ik doorvoeren. Tina kijkt er naar. Verliest mijn handelingen niet uit het oog. Maar ik krijg kennelijk haar goedkeuring. En langzaamaan zwellen haar tepels weer op. En omdat ik Tina nu vol stop met hart, gehakt, ja zelfs mijn biefstuk, blijft ze stabiel.

Och jongens, wat is moederschap toch mooi. Om naar te kijken… Nu eerst slapen.

Vandaag zijn de pups precies tien dagen oud. Ik zal U  hier op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Als warme broodjes over de toonbank gaan

Wendy Ramos Monteiro

Hoi!
Ik ben Wendy. Geboren en getogen in Rotterdam. Ik hou van deze stad, omdat het me toch wel maakt tot wie ik ben. Lees dat terug in mijn blogs.
Doei!

Latest posts by Wendy Ramos Monteiro (see all)

Warme kaascroissantjes van Havenaar om precies te zijn.

To Carb or not to Carb
Ik kom niet zo vaak bij een bakker. Minder vaak dan dat ik zou willen, eigenlijk. Heeft enerzijds met de tijdstippen van mijn werk te maken (vroeg!) en anderzijds moet ik eigenlijk ook de bakker vermijden als ik weer eens in die ene jurk wil passen. Koolhydraten zijn dan niet mijn beste vrienden.
Maar als ik er kom dan wil ik wel graag vers gebakken en goed brood hebben en dat moet je in mijn buurt eigenlijk niet willen wonen.

Multicultureel brood
Er zijn maar weinig traditionele Nederlandse banketbakkers in het Oude Westen, met name in het gebied tussen de ’s Gravendijkwal en het Kruisplein. Geen, voor zo ver ik weet. Overal kun je verse mierzoete baklava, overheerlijke Marokkaanse koekjes met rozenwater en sesamzaadjes en verse maisbrood kopen, maar voor de echte koffie- en puddingbroodjes, krentenbollen en slagroomsoesjes om je vingers bij af te likken of gewoon gezond oer Hollands bruin brood met vele pitjes en zaadjes, ja….. Dan moet je toch wel echt een stuk verder zijn. Een stuk verder buiten mijn dagelijkse looproute in ieder geval.

Bakkerij Havenaar
Maar Havenaar komt/is gelukkig aardig in de buurt met hun assortiment. Al zijn ze gespecialiseerd in Surinaamse broodjes en andere Surinaamse lekkernijen, zoals bojo. Elke ochtend als ik naar de tram loop, ruik ik de heerlijke vertrouwde geur van versheid die deze Surinaamse broodjes verspreiden in de buurt. Blij ben ik, omdat ze daar ook een bruine versie van hebben. Die Surinaamse broodjes verkopen ze niet alleen voor een hele schappelijke prijs in de winkel, ze worden ook geleverd aan andere horecaondernemingen in Rotterdam en omstreken die ze belegd doorverkopen. Belegd met bakkeljauw of kipkerrie bijvoorbeeld.

Yes let’s Carb!
Als ik toch al heb besloten dat het niet zomaar een woensdag, maar een woensdag van ‘schijt aan de lijn’ is, ben ik extra blij met hun kaascroissantjes. Zeker als die aardige mevrouw met haar gezellige moederlijke ‘goedemorgen’ aan mij vraagt of ik dit croissantje warm wil eten en vervolgens voor me opwarmt.

Dan begint de woensdag pas echt goed.

 

Bakkerij Havenaar
Josephlaan 1  ( hoek west-kruiskade )
3014  TA  Rotterdam
Tel:  010 – 4366258
www.surinaamsbroodje.nl

Openingstijden van:
Maandag/Vrijdag van 8.00 uur tot 17.30 uur.
Zaterdag: van 8.00 uur tot 17.00 uur.

 

Kunst en cultuur in woorden

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Aangenaam! Ik ben Robin Hendriks (1994). In de zomer van 2016 ben ik afgestudeerd aan de Willem de Kooning en heb sindsdien de vrijheid om als freelance ontwerper aan de slag te gaan. Sinds vandaag zal ik gaan schrijven en dan met name over het Oude Westen. Maar niet zomaar over hoeveel kauwgom er op de straten ligt. Nee, ik zal mijn gaan richten op wat er allemaal gaande is op gebied van kunst en cultuur. Er gebeurt zó veel, ook recht onder onze neus terwijl we het niet eens opmerken. Heb jij wel eens goed gekeken naar de lantaarnpalen die langs de weg staan? Daar zit ook een ontwerper achter die heel goed heeft nagedacht over de vorm. Zonde eigenlijk dat we er bijna gedachteloos langs lopen. In mijn schrijfsels zal ik deze ondergewaardeerde vormen van kunst uitlichten want zo vind je juist de meest fascinerende verhalen die ons stukje bij beetje de wereld beter leren begrijpen. Daarnaast zal ik veel te vinden zijn op exposities en bij kunstenaars met een bijzonder verhaal, genoeg om over te schrijven! Er zal bij elk artikel een illustratie verschijnen om het onderwerp te vangen en meer tot de verbeelding te laten spreken.

Stay tuned voor het eerste artikel. En mocht je zaterdag avond nog geen plannen hebben, er is de opening ‘Home is a formal yet loving place’ in de Frank Taal galerie.

http://www.franktaal.nl

Illustratie © Robin Hendriks

Een Koekoek review over de Koekela!

Wendy Ramos Monteiro

Hoi!
Ik ben Wendy. Geboren en getogen in Rotterdam. Ik hou van deze stad, omdat het me toch wel maakt tot wie ik ben. Lees dat terug in mijn blogs.
Doei!

Latest posts by Wendy Ramos Monteiro (see all)

Koekela, ideale traktatie

Trakteren op het werk vind ik niet perse een feest. Sta je daar midden in de kantoortuin iedereen te voorzien van een taartpuntje op een plastic bordje. En dan ook nog verplicht zoenen met iedereen. Bah. Maar zodra het woord ‘ Koekela’  valt, komt het kantoor toeters en bellen te kort. Echt iedereen is dan ineens in een feeststemming. Maar ja, vind je het gek. Die cheesecake is niet normaal hoor. Die is echt koekoek.

De Koekela heeft mij een keer zo gek gekregen dat ik tijdens een taartcraving (dat is zeg maar, als je heel, heel, heel veel trek hebt in taart) onschuldig de zaak binnenstapte en niet 1, niet 2, maar 3 taartpunten voor mezelf kocht. Hoe dan?! Nou ik zal je vertellen hoe: ik liep vastbesloten van mijn huisje naar de Koekela om een welverdiend stukje taart (er is altijd reden voor een feestje) te kopen en heerlijk thuis op te eten. Toen ik daar eenmaal was, lukte het mij niet om te kiezen. Het leek wel alsof het woord ‘ kiezen’ volgens het bekende woordenboek slechts 1 betekenis had.

Kiezen, ja, die heb je toch nodig om lekkere taartpuntjes mee weg te kauwen?

Mijn favoriet(en)
Ik nam een stuk Wortel-Notentaart mee wat mijn favoriet is, een stuk Citroen Meringuetaart wat ook mijn favoriet is en een stuk Groene Theetaart. Jep…ook een favoriet, maar zelden aanwezig, dus ik moest wel voor taart nummer drie gaan!

Call me Wendy de koekoek-monster.

Terras
Meestal ‘haal ik af’ bij de Koekela, maar ’s zomers zit ik graag op het terras. Op het terras word je fijn bediend en je kunt er zelfs pinnen. Zo hoef je niet naar binnen te lopen, en kom je niet echt in de verleiding om je als een monster te gedragen. Al moet je eigenlijk toch wel even naar binnen om je ogen eens goed de kost te geven met al dat lekkers. Over ogen gesproken. .. als je op het terras zit moet je wel tegen de jaloerse blikken van de voorbijgangers kunnen. Die lusten je taart namelijk wel rauw.

Zo doe es aardig joh!
Klagen is niet zo perse Rotterdams, maar ik moet wel zeggen dat de medewerkers niet altijd klantvriendelijk zijn. Maar goed, zou ik ook niet zijn als de twintigste wispelturige huppeltut uiteindelijk toch maar met drie taartpunten naar huis gaat.

Zo die is koekoek!

Groene Thee Taart