Op de fiets naar de zee via de polderroute.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Op de fiets naar de zee via Schipluiden, Naaldwijk, ’s Gravezande/Verlengde Zandweg.

Niet alles hoeft altijd in een jubelstemming van succes tot U te komen nietwaar? Bovendien was niet de hele route ruk. Enkel het stuk voor, tijdens en na Naaldwijk. Gooooood Heavens! Wat een lelijkheid. Het deel naar Schipluiden is fantastisch. Of je nu vertrekt uit Rotterdam of Schiedam of Vlaardingen, elke route er naar toe is mooi. Doe maar.

Toeval?

Ik begin bij het begin en omdat ik uit Rotterdam kom is dat de van Nelle fabriek.

Open en gesloten architectuur.

De Van Nelle fabriek is ontworpen om mensen gelukkig te maken. Open, licht, transparant. Rechts op de foto de oranje gevangenis. Ook door mensen bedacht. Gesloten, ontoegankelijk en zeker niet bedacht om mensen gelukkig te maken. Ze staan tegenover elkaar. Is dat toeval?

Jonker

Het fietspad leidt ons achterlangs de gevangenis naar de Jonkersbrug.

Jonkersbrug achter de oranje gevangenis.

Daar kan je zwemmen. Aan linkerkant zie je een parasolletje. Daar ligt al jarenlang een oudere blote jonker te zonnen. Ik weet wel dat deze zin taaltechnisch een beetje raar is maar zo ziet de huid van die man er wel uit.

De Jonkersbrug is vernoemd naar een zonaanbidder.

Hij is er elke zomer. Daarom is de brug naar hem vernoemd. Zou zo maar kunnen…

Op de brug kan je richting de Rotte kijken want er is een kanaal gegraven van de Schie naar de Rotte.

Een kanaal verbindt de Schie met de Rotte.

Over de Schie vertel ik later een geheimpje wat heel handig is om met warm weer te weten.

Oud Overschie

We volgen de Schie naar Overschie. Oud Overschie.

De Hogebrug in Oud Overschie

De Hogebrug die te laag is en daarom heel vaak open moet. Alweer een plek waar gezwommen wordt. Je mag niet van de brug af duiken. Maar de brugwachter knijpt met dit weer een oogje toe. Vanaf de brug kan je de werkzaamheden aan de overkant zien. Ze gaan de haakse bocht uit de Schie halen voor de scheepvaart.

De kerk van Oud Overschie

Wij gaan heel fijn door het oude centrum van Overschie. Ik zou daar wel kunnen wonen.

Geheimpje

Voorbij Oud Overschie stop ik om foto’s te maken om het geheimpje te tonen. De overheid is namelijk zo aardig geweest om langs de gehele oever van de Schie, aan beide zijden, een betonnen zwembadrand aan te brengen, net onder de waterspiegel. Kijk maar goed op de foto.

De zwembadrand langs de gehele oever van de Schie.

Omdat het water lager staat dezer dagen komt de rand hier en daar zelfs boven water.

Goed zichtbaar bij laag water; de zwembadrand.

Deze rand is er speciaal gemaakt voor jou, zwemmer, zodat je er makkelijk in en uit kunt daar waar je maar wilt. Niet duiken overigens want het is niet overal even diep. En ik hou altijd mijn gympen aan maar dat is omdat ik een watje ben. Aan de overzijde zit een man lekker met zijn bibs op die rand bij te komen. Zo kan het ook.

Met de bibs op de rand.

De Tempel.

Voorheen opvang voor verslaafden. Of psychisch. Of beiden. Het is niet meer in gebruik. Ja, anti-kraak (zucht…).

De Tempel staat leeg.

Je mag het terrein gewoon op. Het is in verval. Het is echt de moeite waard om er eens te wandelen. Hier staat de dikste eikenboom van Rotterdam. Er zijn vleermuizen en je kunt helemaal doorlopen ver naar achteren waar een romantisch theehuisje staat. Vandaar heb je een prachtig uitzicht op de A13.  Ik moet grinniken om het toegangsbordje: ‘Honden aangelijnd. Niet vissen.’ Alsof ik zou gaan zitten te vissen naar het waarom.

Niet vissen!

Nutteloos en afgedamd

Niet veel verder kan je over het water uitkijken naar de Poldervaart.

De Poldervaart naar Vlaardingen.

Hier was eens een sluis en zo voer je met je boot naar Vlaardingen. De sluis is opgeknapt maar nutteloos geworden want de vaart is afgedamd.

Crematorium en begraafplaats Hofwijk.

Draai je je om dan zie je waar je ‘de pijp uit gaat’ als je ‘het hoekje om bent’. Bij de bushalte staat een heel oude heer. Alleen. Onhandig met een vormloos damestasje. Ik slik de melancholie weg en groet hem als ik wegfiets. Misschien had ik hem op z’n minst een hand kunnen geven.

Grenzeloze humor hoor…

Hier heet alles Zweth.

Zweth, De Zweth, Zwethheul, Aan de Zweth

Mooi toch? Waarom altijd moeilijk doen. De ene kant heet De Zeth. De andere kant heet Zweth. De brug heet Zweth-brug en het restaurant, voorheen Zwethheul, heet nu Aan de Zweth. Want het watertje heet ja ja… Zweth. Grenzeloze humor. Zou een inwoner een Zwethenaar heten of een Zwethse. Ik zweeth me rot en plons nog

Zwethse jochies van de Kandelaarbrug.

maar eens in de Schie. Niet van de Kandelaarbrug af zoals al die Zwethse jochies doen. Durf ik niet. Bovendien kan het, volgens het bord, glad zijn op de brug.

Gladheid

En dat, en daar, en die, en daar en dat

We gaan wel de Kandelaarbrug over want we duiken niet veel later de polder in richting Schipluiden. Via het Vlakoverpad wat begint bij de grenspaal van Delft.

Oude hoeve

Zoals ik al zei, alle routes naar Schipluiden zijn prachtig. Voorheen was het enkel weiland met boerderijen maar nu zijn er bomen gepland en overal fietspaden aangelegd. Zeer afwisselend landschap.

Vlakoverpad richting Schipluiden

Je kunt wel om de 100 meter een foto maken. Maar kijk eens naar deze walnotenboom.

Walnotenboom

Helemaal vol.

Walnoot

En daar. En dat is ook mooi. En dat.

Wilgenziekte

Kijk die Wilg heeft last van de wilgenziekte. En de verzonken rijksweg. Je hoort en ziet hem pas op de fietsersbrug.

De verzonken rijksweg

Schipluiden.

Als je niet verder wilt, zoals ik naar de zee, is het een prima eindbestemming.

Schipluiden met haar vele terrasjes aan en op het water.

Trakteer jezelf op een lekker softijsje op het terras, een broodje of een kop koffie met gebak. Het kan allemaal. Je kunt een bootje huren of een kano. Je kan er zwemmen. En het is er zelden druk. Nou dat is niet helemaal waar. Op het water is het vaak file varen met al die sloepen. Vanaf de kant is dat dan wel weer leuk om te zien. Hoe duurder de boot, hoe verhitter het er aan toe gaat. Zeker na een dag varen als de rosé op is en het bier in de man.

File op het water

Ik wil verder en koop bij de super twee Italiaanse bollen met een stuk kaas. Had ik maar naar mijn eigen advies geluisterd en gewoon een ijsje gegeten en weer terug naar Rotterdam…

Stiltegebied?

Goed. Ik kies een route richting Verlengde Zandweg, ’s Gravenzande op de telefoon en zie dat ik kan kiezen. Ik kies voor een pad waarnaast een oude Hoeve staat. Op het smeedijzeren hek staat Voor Zorg. Daarnaast een bord Stiltegebied.

Bij Hoeve Voor Zorg begint een stiltegebied.

Dat heft de keuzestress direct op. En het moet gezegd, het begon goed.

Het begon zo goed.

Een dijk waarachter een vaart en een horizon. Maar niet veel later doemde de eerste kas op en zo bleef het.

Kassen, kassen, kassen
En kassen.

Waarom moet dit in godesnaam een stiltegebied zijn? Er is niets dan glastuinbouw, afgewisseld met zo groot maar goedkoop mogelijk opgetrokken villa’s. Alles ademt een sfeer uit van zo veel mogelijk winst maken per vierkante meter en geen landschapsarchitect is er aan te pas gekomen; kost alleen maar geld. De slootjes zijn biologisch dood en de kalfjes onder een boom zijn aandoenlijk maar van plastic. In een voormalig kassencomplex kan je trouwen of, hoe fijn in dit stiltegebied, in groepsverband een Solex huren om overal rond te crossen.

Zo schattig plastic

Wegwezen dus. Maar de ene omleiding na de andere zorgt er voor dat deze martelgang niet ophoudt.

Alle fietspaden opgebroken.

Met als dieptepunt een kruispunt in Naaldwijk waar het fietserslicht pas op groen sprong toen al het autoverkeer weg was.

En maar wachten…
Waar ben ik.

Dag Professor Zuurbekje

Ik ga niets zeggen over de architectuur.

De Ranch

Dat je in een Amerikaans ogende ranch wilt wonen met runderen en cactussen, prima en doe dat inderdaad vooral in Naaldwijk. Ook zeg ik niets over de mislukte lelijkheid die je vervolgend wilt camoufleren met pollen geraniums.

Het wordt nooit wat

Geen woord over het 4 meter hoge kunstwerk, geheel opgetrokken uit

Kunst van aluminium

aluminium met als titel De Oogst. Een molen waarvan je inmiddels denkt dat die ook wel nep zal zijn. Net als het gras helemaal rondom het huis.

Lekker makkelijk gras

Maar Naaldwijk,  leg alstublieft een kaarsrecht geasfalteerd breed fietspad aan zonder stoplichten, rotondes of andere hindernissen. Naar de Verlengde Zandweg. Daar snoof ik de zeebries op en werd Professor Zuurbekje weer een mens.

Stressles

Wat was de zee weer heerlijk.

Links
Midden
Rechts

De zee is altijd een goed eindpunt want je spoelt alle stress van je af. En dat was wel even nodig hoor… En de terugweg? Die ging via de nostalgische route. Daarover een volgende keer.

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

Veertrekpunt Marconiplein.

 

Op de fiets, op de fiets

Want dan kost het bijna niets

Op de fiets, op de fiets

Want dan zie je nog eens iets…

 

Omdat de Blankenbergtunnel met bijbehorende zesbaans weg er mag komen van de Raad van State, neem ik dit keer niet de route door het natuurgebied wat er na september niet meer is. Juist niet. Ik moet mijn ogen maar snel laten wennen aan ons mooie industrie land. Schoonheid zien, je kan het leren. Dus kom op. Niet sikkeneuren en hopla op de fiets langs de rafelranden van steden en dorpen; de industriële route.

Eindbestemming is de pier van Hoek van Holland.

Ik begin de route bij Marconiplein richting Schiedam, naar de Noletmolen.

Noletmolen in de verte.

De hoogste molen ter wereld. Ho ho, hoor ik u denken. We gingen toch industrie bewonderen? Nou, deze molen is dus niet oud (2005). Het is een energiecentrale in een oud jasje. Hij wekt stroom op en opereert volautomatisch. Komt geen molenaar aan te pas. Dus hartstikke industrieel.

Op de grens van Schiedam en Vlaardingen kom ik weer langs het water te

Het gele ding.

fietsen. Ik zie een bizar geel ding in de verte. Hop, erheen. Ik sluip door de bosjes om het tafereel niet te verstoren. Oh nee, dat hoeft niet. Het is geen vogel…

Wat is het?

Het is een platform voor een helikopter. Denk ik. Ik kan het niet in een gidsje nazoeken. Misschien een idee voor een boekje: wat voor industrie zie ik daar?

 

 

 

Net over de grens met Vlaardingen zie ik een vliegtuig wat never nooit niet zal opvliegen.

Meccano

Dus dat zal het dan ook wel niet zijn. Iets van Meccano. Mijn oog moet nog veel leren.

Op een giga druk verkeersplein waarvan je denkt, hoe kom ik ooit aan de overkant (je moet als fietser binnen 30 seconden diagonaal oversteken want dan springen de 8 stoplichten van de auto’s al weer op groen) zie ik dit. Voor het eerst denk ik: dat groen dat past hier niet. Het verstoort het beeld.

Ja ja, ik ga vooruit.

Wat doet dat vieze groen daar?!                                                                                                                                                               In China hebben ze een metro die door een bewoonde flat heen rijdt. In Vlaardingen hebben ze een bungalow.
Bungalow met metro.

Een fris nieuw fietspad. Lekker breed ook. Wat je niet ziet is rechts het spoor en links een vreselijke drukke weg waar testosteronspugende

Oud en nieuw.

vrachtwagenchauffeurs de personenauto’s de vernieling in drukken. Maar waar het me vooral om gaat zijn de oude, grauwe pakhuizen op een rij. Sommigen nog in gebruik. Anderen onderhevig aan verval; dus nog mooier. VISCHERIJ MAATSCHAPPIJ VLAARDINGEN. Ik merk dat het me ontroert. Waar is de trotse eigenaar van weleer

Vervallen pakhuizen op een rij.

gebleven? Allemaal dood. Nee, industrie kikkert lekker op hoor…

Als ik Vlaardingen verlaat kom ik langs een gebouw waar heel gelukkige mensen moeten wonen. Ze wonen al 20 jaar anti kraak. Ongelofelijk dat het dan nog altijd zo desolaat is in plaats van een bruisend creatief bolwerk. Hoe kan dat Vlaardingen?! Oh wacht even. Ik moet weer focussen. Industrie Piet Hein. Let op de industrie.

Anti kraak gebouw

De Nieuw Waterweg.

Nu nog stil. Straks een zesbaansweg.

Waar is de Maas gebleven? Om de hoek licht Het Scheur. Hier ongeveer scheurt straks de zesbaansweg van de Blankenburgtunnel onder het water. Nu was het, op een scootertje na, stil.

De Maeslantkering. Wat dat lelijke witte scherm op de voorgrond doet?

Pas op, scherpe bocht.

Dat is de zwanenopvang. U weet wel, van die olie. Hier zitten ze achter bij te komen. Zie je die vangrail? Die staat er omdat het een scherpe bocht is naar rechts. Die je dus nu niet ziet aankomen.

Enfin. Honderd meter verder moet ik afstappen. Waarom? Omdat de zwanen achter de schermen schrikken van fietsers die ze dus niet kunnen zien of horen?! Waarom zet je dan een zwanenopvang pal naast het fietspad en niet in dat weiland erachter? Focus Piet Hein. Focus. Industrie. Kijk toch eens wat een mooi lijnenspel die kering heeft.

Tachtigduizend volts gaan hier het water onder.

Geen gevaar voor de volksgezondheid hoor.

Als je een pacemaker hebt kan je beter een andere route kiezen want zelfs met dit droogste weer knetteren je haren overeind. Geen gevaar voor de volksgezondheid. Advies: je kunt hier beter niet je hond laten plassen.

Stenaline. Ja leuk. Maar kijk eens goed. De vuurtoren van Hoek van Holland.

Huh? Een vuurtoren?

Tsss… ja echt. Hoek van Holland heeft ook een vuurtoren. Wist ik niet. Maar het is wel logisch. En mooi! Bam. Een recht-in-je-smoel torentje. Bij een dijkje met een hekje. En een huisje met een rood dak. Opeens wordt het verdacht landelijk.

Vuurtoren Hoek van Holland.

Gelukkig komt dat door de hoek van de foto.

 

 

 

Want dan draai je je om en zie je de verte. De Maasvlakte 1 en 2 met op de voorgrond het pittoresk gebleven haventje van Hoek van Holland. Broehaa broehaa broehaaaaaa….

Haventje Hoek van Holland

Genoeg gelachen. Focus. Ik fiets lang een file van Duitsers met camper naar De Pier. Nee echt de pier. De betonnen pier.

Fietsen op de betonnen Pier.

Je mag er gewoon fietsen. Niet alleen ik ben daar verbaasd over, ook sommige toeristen kijken mij bedenkelijk aan. Maar het mag echt. Helemaal naar het einde. Bestemming bereikt.

De Pier van Hoek van Holland.

Straks zwemmen, patatje bij De Pier en weer naar huis. Veel moois gezien vandaag.

Straks eerst een patatje voor ik naar huis ga.

Gras en bloemen voorkomt rotzooi naast vuilcontainter. Het werkt echt.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Glitter en glamour op een afvalcontainer helpt (West-Kruiskade).

Grastapijt rondom. Bloemen voor de fleur. Het schijnt werkelijk te helpen tegen het dumpen van afval naast de vuilcontainter. De gemeente heeft praktijkonderzoek gedaan op Zuid en in het Oude Westen, Middelland, Nieuwe Westen en Bospolder/Tussendijken is nu al vraag naar het oppimpen van vuilcontainers.  Cretopia is gevraagd mee te denken naar nog meer mogelijkheden voor het oppimpen van de vuilcontainers. Daarover aan het eind meer.

Afvuilcontainer met bloemetjes tegen zwerfvuil

Nudging

De gemeente is begonnen met onderzoek naar gedragsbeïnvloeding; nudging. Nudging is een ‘duwtje’ geven in de gewenste richting zonder dat je het helemaal door hebt. In dit geval dus afval in de vuilcontainer gooien en niet er naast zetten, of grofvuil bellen.

Zo onderzocht de gemeente of het zou helpen wanneer er een grastapijt met bloemen rond de container geplaatst zou worden. En wat blijkt? Er is maar liefst 80% minder afval naast de vuilcontainer geplaatst. Een andere proef was de wereldbol naast  Pathé bij De Kuip waar mensen hun kauwgom op konden plakken.

Een prettige bijkomstigheid is dat omwonenden het een heel prettig gezicht vinden, zo’n fleurig vuilcontainer. En dat is het precies! Je wilt zo’n fris groen met bloemen versierd stukje niet verzieken met afval. Het resultaat mag er wezen. Toen wij de foto maakten stond er zelfs een konijnenhok in het gras naast de container. Zonder konijn gelukkig.

Oproep:

Waar weet jij een vuilcontainer die een oppimpbeurt kan gebruiken?

Heb jij nog ander een idee voor een vuilcontainer?

Ben/ken jij iemand die het uit zou kunnen voeren?

 

Laat die boom maar barsten!

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
De bast van de Plataan op het Josephplein laat los. Eronder zit al de nieuwe jas.

Plataan

Met de boom die mag barsten bedoel ik de plataan die op dit moment uit zijn oude jas barst. Hele stukken schors liggen aan de voet van de boom. De oude jas trekt ie uit en de nieuwe zit er al onder. Hoe beter de boom het heeft, hoe meer jas hij uittrekt. Niets om je druk over te maken dus.

De bast valt van de Plataan.

Hitte en droogte

Het blad is frisgroen en zo oogt eigenlijk de hele boom. Imposant maar toch licht. Als je langs de grijsgroen gevlekte stam omhoog kijkt zie je de blauwe lucht door het bladerdek schitteren. Wat weer doet denken aan de vakanties in Zuid-Frankrijk, waar heel veel Platanen te vinden zijn. Omdat Platanen heel goed tegen hitte en droogte kunnen. Zelfs in het heetste asfalt blijft ie overeind. En van die eigenschappen maakt Rotterdam ook graag gebruik.

Rotterdam West

Platanen kom je in heel Rotterdam West tegen;  Zo lijkt het Josephplein wel een plein in Zuid-Frankrijk. Enkel het terrasje en de jeu de boule baan ontbreken nog… Je ziet ze op de Westersingel,  langs de hele lange Rochussenstraat, de tunnel traverse aan de ’s Gravendijkwal wat echt voor de bomen geen pretje is, de Mathenesserlaan helemaal tot aan de Mathenesserbrug.

Platanen op de Mathenesserdijk

En de meeste indruk op mij maken de reuzen op de Mathenesserdijk. Ruim twintig giga reuzen staan daar op een rij met een

stamdikte… ongelofelijk.

 

 

 

 

 

 

 

De dikste

De dikste Plataan van Rotterdam staat in Het Park, schuin onder de Euromast.

De dikste Plataan staat in Het Park, schuin onder de Euromast.

Op een heuveltje, wat zijn geluk is want de meeste bomen in Het Park hebben het zwaar in verband met de hoge waterstand; Het Park verzakt. Deze reus van een Plataan staat hoog en droog en zal dat dus ook nog wel even blijven doen.

Meest beroemde en meest dure

Maar… de meest beroemde Plataan staat aan de Westersingel. De Breytenbachboom. Het is de beroemdste en ook de meest dure boom van Rotterdam. En bijna net zo dik als de Plataan in Het Park. Ga maar eens vergelijken.  De naam Breytenbachboom heeft ie te danken aan de dichter die er in 1986 een monument van maakte: Graf van de onbekende dichter.

De meest beroemde Plataan van Rotterdam.

De Plataan aan de Westersingel stond eerst binnen de grenzen van het Oude Westen, maar moest rond 1960 worden verplaatst. Uiteindelijk belandde hij op de plek waar ie nu nog staat. Speciaal voor deze Plataan, De Breytenbachboom, is een betonnen bak gemaakt waar hij in staat om te voorkomen dat ie verzuipt. Om de vijf jaar wordt de grond rondom afgegraven en krijgt ie bemeste aarde er voor in de plaats. Een soort reuze bonsai. Temeer omdat zijn immense takken met staalkabels worden ondersteund.

De dikke takken van de Breytenbachboom.

Nominatie De Boom van het Jaar 2018

De Breytenbachboom is genomineerd voor De boom van het Jaar.

Een vakkundige jury kiest uit alle aanmeldingen één boom per provincie. Deze 12 genomineerden worden 31 augustus bekend gemaakt via de website www.deboomvanhetjaar.nl.

Van 1 september tot 15 oktober kan iedereen via de website stemmen op zijn of haar favoriet voor de nationale winnaar. De provinciale boom met de meeste stemmen wordt na 15 oktober bekend gemaakt en gekozen tot De Nederlandse Boom van het Jaar 2018. Eind oktober wordt de winnaar op locatie feestelijk gehuldigd.

Ik zeg, stemmen na 1 september…

 

 

 

 

Het Oude Westen moet verder zonder Rini

WOW Rotterdam
Volg ons

WOW Rotterdam

Wij houden jullie op de hoogte van leuke en interessante activiteiten in Rotterdam!
WOW Rotterdam
Volg ons

In samenspraak met familie en Aktiegroep Oude Westen, het volgende bericht. We hopen dat u na het lezen een berichtje achterlaat in de vorm van een steunbetuiging, een anekdote of een foto met betrekking tot Rini de Otter zodat het een mooi digitaal monument wordt. Opdat we hem nooit vergeten…

Rotterdam, donderdag 26 oktober 2017

Rini de Otter

Afgelopen dinsdag 24 oktober kregen wij het onvoorstelbare bericht dat Rini de Otter die dag was overleden. Bij het uitrusten op de bank na

een bezoek aan de sportschool is zijn hart stil blijven staan.

Zowel in de Buurtwinkel als in de Leeuwenhoek kon het bericht maar moeilijk doordringen en was ongeloof en daarna ontzetting de reactie.

Een Oude Westen zonder Rini lijkt ondenkbaar.

Zijn aanwezigheid, tomeloze inzet en humor waren altijd zo vanzelfsprekend, dat het Oude Westen nooit meer hetzelfde zal zijn.

Er waren weinig activiteiten of gebeurtenissen in de afgelopen 40 jaar waar Rini niet op een of andere manier bij betrokken was, denk bijvoorbeeld aan het wijk- brede Nieuwjaarsfeest, het Aktiegroep Café met zijn tante Leeuwina, de speeltuin waar hij bestuurslid was, de kerstman en Paashaas op de West-Kruiskade, de Zeskamp tijdens het jaarlijkse Zomerfeest, vele jaren Gaffelkamp en Huttendorp voor de kinderen, om er enkele te noemen.

Duizendpoot Rini aan het “werk”                          (foto Lennie Braun)

Niet voor niets kreeg hij een verdiende Erasmusspeld voor zijn jarenlange inzet voor de buurt.

Rini maakte het verschil

Bij alles wat Rini deed wist hij zich gesteund door zijn vrouw Cora. Zij moet nu verder zonder Rini.

Rini was trots op zijn kinderen Ruud en Irma, en terecht, maar mogelijk nog trotser en blijer was hij met zijn kleindochter Sophie. Wat triest dat het meisje nu moet opgroeien zonder haar geweldige opa.

Wij herdenken Rini tijdens een speciale bijeenkomst in Odeon

Gouvernestraat 56d

zondag 29 oktober om 16.00 uur

Er ligt een condoleanceregister in bij De Aktiegroep, De Leeuwenhoek en Odeon. Voor meer informatie kun je contact opnemen met de Aktiegroep.

Op deze plek kunt U een digitale reactie plaatsen in de vorm van een steunbetuiging, een anekdote of een foto van Rini. Dat zal enorm gewaardeerd worden.

De crematie zal in besloten kring plaatsvinden.

The Sound of Parbo deel 3 Bonanza, Kaseko, huiscafe Speakeasy en de Tempel

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Met dank aan Evan van der Most/ Dig It Up

Bonanza

Kid Dynamite

Zestien jaar verder (1953) zien we Kid wekelijks terug op het podium van La Bonanza. Een chique ‘South-American Nightclub’ in de Van Speykstraat, op de plaats waar nu het plein met Leeszaal West zit. Volgens een oud woordenboek uit de Leeszaal betekent een bonanza een goudschat, of financiële meevaller. De Surinaamse eigenaar van deze vroege, Latijns-Amerikaanse smeltkroes, de breeddenkende entrepreneur Lou Hidalgo, telde Surinaamse ministers en Rotterdamse wethouders onder zijn klanten, en bood zijn muzikale landgenoot Dynamite hier als eerste de ruimte voor een bijzonder experiment. Niets minder dan de versmelting van de moderne jazz en de Surinaamse volksziel. De kaseko uit Kid’s jeugd.

Kaseko komt voort uit kawina. De Afrikaanse dans die samen met de winti via overvolle slavenschepen naar Suriname werd gebracht. Door de kolonialen als duivels gezien overleefde kawina eeuwenlang diep in het regenwoud, bij de Marrons, de grootste gemeenschap van weggelopen slaven op het westelijk halfrond. De Marrons waren legendarische guerrilla’s en geslepen onderhandelaren, en nog muzikaal ook. Begin vorige eeuw kwam kawina terug uit het bos en mixte met de koloniale kapel (tuba’s), en de nieuwe New Orleans jazz, tot de mengvorm kaseko. Direct na de Tweede Wereldoorlog kwam de grote kaseko revival – de opstanding – waarbij hij zich verder mengde met Afro-Caribische ritmes als calypso. Zijn grote populariteit is er vanaf dat moment, maar heer Kaseko kijkt niet om, en blijft zich als een echte Surinamer moderniseren.

Kid Dynamite werd opgevoed door zijn nog tijdens de slavernij geboren oma. Een wintipriesteres. Op het podium zwaaide hij soms wild met zijn sax om zich heen, om boze geesten te verjagen. In een bewaard gebleven fragment van de Bonanza Boys op de radio, AVRO 1955, kondigt hij in zijn diepe rumstem een kawina aan: ‘De Winti-dansi is een dans, die bij een groot vuur wordt uitgevoerd, waarbij de slang wordt vereerd.’

Winti is een dans om in trance te komen. Om in je soul te kijken wat er allemaal mis is. Legende gaat dat tenorsaxofonist Sonny Rollins zijn beroemde calypso St. Thomas in 1956 opnam, nadat hij Kid de Surinaamse melodie Syen No Dee (Ze is schaamteloos), in zijn ritmische winti-groove hoorde spelen. En daar miljoenen, oftewel een bonanza mee verdiende. Voor een nuchtere Hollander een onwaarschijnlijk verhaal, aangezien Rollins pas in 1959 voor het eerst in Nederland optrad. Maar het illustreert wel Dynamite’s hoge niveau. Kid Dynamite in La Bonanza is een historische schakel. Een keti tussen Suriname en Rotterdam.

Best of both worlds

In het Paramaribo van de jaren 50 is Teddy Treurniet nog een echte natuurboy. Op een uitgeholde boomstam (conga) en met kalebassen gevuld met rijst (maraccas) begint hij op zijn achtste op verjaardagen te spelen. Zijn eerste band heet Brontapoe, de ‘brandende wereld’. Ze spelen kaseko, maar ook de snellere kawina. Door het gebruik van enkel percussie, letterlijk back to the roots. Of zoals Teddy uitlegt: ‘De kawina is meer naturel… in de jungle waren geen blaasinstrumenten.’ Zo simpel lag het. Net als de afrolook van de jonge Treurniet: ‘Je had gewoon geen geld om naar de kapper te gaan.’ Vlak voor zijn vertrek naar Rotterdam zong Teddy alweer in de nieuwste Afro-Amerikaanse stijl. Soul! Met een stem zo babysmooth als Brook Benton en Sam Cooke.

 

Jongerencentrum ‘De Tempel’,
West-Kriuisdkade

In 1960 zijn er nog maar weinig Surinamers in Rotterdam. Maar Teddy maakt met zijn natuurlijke charme en kroeshaar, al snel een hele bos blanke vrienden. In studentensociëteit AMVJ (Mauritsweg) richt hij eind ’62 Rotterdams eerste soul & blues band op, the Needles, waarmee hij voornamelijk in het Duitse en Franse circuit opereert. In het moderne Rotterdamse nachtleven laveert Teddy tussen cafés als de Wieck, Pacific, Williams Paradise, Pardoel, maar vooral de Fles op de ’s-Gravendijkwal, waar de begintwintiger zich als een vis in het water voelt. Hij raakt er bevriend met swingende artistiekelingen als Deelder, Vaandrager, Vogel, Verhagen en Vinkenoog, die allemaal zijn illegale huiscafé de Speakeasy bezoeken. Als deze vroege hippie hangout te druk wordt huurt Teddy eind 1968 de leeggelopen Jozefkerk op de West-Kruiskade. Op de hoek waar nu ‘dat Surinaamse bejaardenhuis’ staat.

De Jozefkerk wordt omgedoopt tot De Tempel. Het eerste blauw van de hasjlucht staand jongerencentrum. Vol hippe miniwinkeltjes, glas in lood, en muurschilderingen van Leendert Leduc. Publicist Peter Bulthuis: ‘Tja, de gemeente wilde wel een soort Paradiso.’ Het podium werd officieel en zeer luidruchtig ingewijd door de net uit de Small Faces gestapte zanger Steve Marriott. Buiten staan wijkbewoners met grote ogen te kijken naar de bontgeklede stoet freaks, die langzaam hun oude zondagsschool binnendruppelen. Naar de Boeddha Bar achterin de kerk, waar blacks en blanken, the best of both worlds, mixen in hogere sferen. Genieten op roodfluwelen bankjes. De velvet underground die zo lekker zit. Of heerlijk stoned dansen op de nieuwste soul & tripplaten, die enthousiast worden aangekondigd door deejay Teddy Treurniet. De zwarte preacher op de witte scene.

Pushing Your Sketching Boundaries

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Pushing Your Sketching Boundaries – Urban (E)escapes

uban sketching

(door Marjolein van Braam Morris)

Van 23 tot en met 27 augustus vindt in Rotterdam ‘Pushing Your Sketching Boundaries – Urban (E)escapes’ plaats. Het betreft hier een internationale urban sketching workshop. De thuisbasis is dit keer het  Museum van de Wijk (Toko51), gevestigd op West-Kruiskade 51.

Dertig Nederlandse én buitenlandse tekenaars gaan onder leiding van drie instructeurs – Isabel Carmona, Miguel Herranz en Inma Serrano – experimenteren met verschillend technieken en tekenvormen. Dat doen ze niet binnen maar in de straten van Het Oude Westen/Rotterdam.

Lekker buiten

Wat is dat dan?

Urban sketching? Wat is dat dan? Eigenlijk is het simpel: (buiten) tekenen wat je om je heen ziet. Op vakantie, tijdens een stedentrip of gewoon in de natuur. Urban sketching is een beweging van mensen die overal ter wereld in steden, woonplaatsen of op reis tekenen. De tekeningen zijn een soort verslag of momentopname van dat wat ze zien en meemaken.

Urban Sketchers is ook een netwerk, met een jaarlijkse conferentie, en die regelmatig workshops organiseert. Zo was er vorig jaar een meerdaagse workshop in Málaga (Spanje) waar de groep werd onthaald in het geboortehuis van Pablo Picasso – nu een museum.

Eerdere edititie in Spanje

In het Museum van de Wijk zullen deze dagen, vanaf 13 tot 17 uur, de foto’s van de schetsboeken te zien zijn. Woensdag t/m zaterdag van 13-17

Kom vanaf donderdag elke dag even kijken naar de tekeningen. Vanaf 13 uur
Deze workshop in het Museum van de Wijk was binnen de kortste keren uitverkocht!
Een leuk artikel in de Metro dat onlangs verscheen, over urban sketching: https://www.metronieuws.nl/nieuws/binnenland/2017/07/urban-sketching-weg-met-die-smartphone
Een blog over het Museum van de Wijk. Meer info elders op deze website: https://wow-rotterdam.nl/2017/07/16/opening-museum-wijk/

Museum van de Wijk biedt showcase van Rotterdamse makers!

Social Media

Christy de Witt

Creatief ondernemer & Ondernemend Kunstenaar at TWC Works!
Maakt Witty Art en onderneemt van alles met Witty Projects om Rotterdam (en Het Oude Westen) een beetje leuker te maken. O.m. met Dogparade010 en Maak Het Mee010.
Social Media

Latest posts by Christy de Witt (see all)

Het Museum van de Wijk: Makersexpo in het kader van Maak Het Mee 010
presenteert:

Makersexpo in het kader van Maak Het Mee010 van 15 juli t/m 30 september a.s.:

Tekeningen, schilderijen, prints, objecten, meubels, kleding, sierarden, accessoires en presentaties door:

Jaap de Korte, John Vandergalien, Wolbert van Dijk, Rio Holländer, Snotnose, Mireia, Amine van Lieshout/BagMe, Margo Ramp, Diana van Wijk, Judith de Leeuw/JDL Streetart, Donovan Spaanstra, Esther Schoonhoven, Lenny O., Johan de Korte, Piet Hein, Robin Hendriks, Francisca Ghiraw, Laura Ketting, Akke Haarsma & Cursisten, Christy de Witt e.a.

Het Museum van de Wijk is t/m 30 september wekelijks geopend op woensdag t/m zaterdag van 13.00 tot 17.00u.

Mijn naam is Christy de Witt, creatief ondernemer en ondernemend kunstenaar, en samen met Piet Hein en Lennard de Vlieger van Cretopia Rotterdam, de initiatiefnemer van dit Museum van de Wijk. Graag vertel ik jullie in mijn eerste WOW! Blog iets meer over de onstaansgeschiedenis van dit project.

Zelf ben ik al zo’n tweeënhalf jaar bezig om het ‘makerschap’ in Het Oude Westen meer op de kaart te krijgen, samen met o.m. Cultuurscout Centrum Menno Rosier.  Dit onder het motto: ‘Maak Het Mee 010’. Zo organiseerde ik in 2015 o.m. al een Pop Up Expo en een Meet & Match; en organiseerde ik later ook nog een tweetal Makers Meet Ups, de eerste vorig jaar in Leeszaal Rotterdam West en eerder dit jaar nog eentje in Odeon.

Tijdens die bijeenkomsten gingen zo’n 40 Makers èn MeeMakers uit het gebied aan de slag met ideeën en plannen om het maken in de wijk meer zichtbaar te maken.  Want, de straten van Het Oude Westen wemelen van het verborgen makerschap. Een onderwerp wat mij, immers zèlf kunstenaar en creatief ondernemer, aan het hart gaat en waarop ik ook in komende blogs zeker ga terugkomen.  Oók in het kader van deze expositie, natuurlijk.

 

Een paar weken terug werd ik benaderd door Piet Hein en Lennard de Vlieger van Cretopia Rotterdam, de drijvende krachten achter Toko51. De huidige situatie rondom de Toko, een geliefde en bekende laagdrempelige creatieve verzamelplek in de wijk, was natuurlijk niet om over te juichen, maar zoals Piet Hein in dit eerdere blog schreef, het bood ook dé kans om de ruimte te benutten voor het organiseren van een heuse showcase van het werk van Rottedamse makers.  En om zo dat enorme creatief potentieel uit het gebied nu echt te ontsluiten voor een breder publiek, precies wat ik met Maak Het Mee 010 probeer te bewerkstelligen. Die kans konden, nee, die móchten we niet laten liggen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. We gingen aan de slag.

Dankzij de ondersteuning van de Alliantie West-Kruiskade, Winkeliersvereniging West –Kruiskade, Echt Rotterdam en de Gebiedscommissie Centrum, de Cultuurscout Centrum èn met een flinke dosis energie, creativiteit en kunst- en vliegwerk is het ons gelukt om Toko51 binnen een tijdsbestek van twee weken te transformeren tot een volwaardige expositieruimte voor het werk van een groep van in totaal 25 makers.

En wat voor makers! We zijn ontzettend blij met en trots op de enorme diversiteit èn de kwaliteit van van al het getoonde werk, gemaakt door  bekende en minder bekende makers, door mensen aan het begin van hun loopbaan, maar ook door makers die al langer aan de weg timmeren, al dan niet letterlijk. Zelf ben ik nog het meest onder de indruk van hoe vloeiend de inrichting van de expositie tot stand is gekomen.

 

Uit eerdere exposities en pop up galleries (zoals de Sint Maria’s Gallery, een eerder project van mij uit 2013 in samenwerking met o.a. Museum Rotterdam) weet ik dat dat soms een echt gevecht kan zijn. Is er sprake van het juiste evenwicht tussen de verschillende werken en al die verschillende disciplines? Komt elk werk tot zijn recht in de ruimte? Ook omdat nu sprake was van een ultrakorte voorbereidingstijd, moest er snel geschakeld worden. Pas op de vrijdag voorafgaand aan de opening, toen alle deelnemers hun werk kwamen brengen en hun plekje kwamen inrichten, zou het allemaal duidelijk worden.

 

Wat dat betreft, moet ik hier ook even mijn waardering uitspreken voor hun enthousiasme, hun positiviteit en flexibiliteit gedurende deze periode en tijdens het inrichten. Want uiteindelijk ging het allemaal eigenlijk haast als vanzelf. Het resultaat van al die gezamenlijke inzet is een uitnodigende, brede showcase van echt Rotterdams Makerstalent in en rondom Het Oude Westen. Zo hebben we met ons allen gezamenlijk een Museum van de Wijk gerealiseerd!

Binnenkort verschijnt op dit blog een reeks persoonlijke portretten van elke deelnemer aan de expositie, in woord en beeld vastgelegd door kunstenaar en mede-blogger Robin Hendriks. Deze portretten bieden een nadere kennismaking met de maker in kwestie. Ook ik zal in komende blogs nader ingaan op de getoonde werken en deelnemende kunstenaars, dit vanuit verschillende perspectieven, o.m. dat van het makerschap, (creatief) ondernemerschap en natuurlijk ook hoe we verder willen gaan met dat Museum van de Wijk. Ook werken we aan een aantal bijeenkomsten rondom die thema’s, o.m. workshops en lezingen. Maar daarover later meer!

Ook nog zeer de moeite waard van het vermelden: Robin Hendriks schreef al een pakkend verslag van de opening op dit blog.

 

Om daar zelf nog even wat woorden aan te wijden, ook daar mogen we trots op zijn. Ondanks de korte voorbereidingsperiode was er sprake van een mooie opkomst van geïnteresseerde bezoekers, die, na een kort praatje mijnerzijds, kennis namen van de woorden van Arnoud Molenaar, Chief Resilience Officer van de Gemeente Rotterdam.

Hij vertelde over hoe Rotterdam met Resilient Rotterdam bouwt aan de veerkracht en de weerbaarheid in de stad en, via klimaat en water (ook een thema dat je trouwens terugziet in onze expositie, dankzij deelnemer Wolbert van Dijk) en de belangrijke rol die kunst en cultuur daarin spelen. Ook benoemde hij de waardevolle bijdrage van kunstenaar, makers en creatief ondernemers; en die van kleine culturele producenten als, inderdaad, Cretopia en (als ik zo onbescheiden mag zijn) mijzelf. Maar ook de grote betekenis van verzamelplekken van al die creativiteit, zoals Toko51.

En dat raakte bij mij persoonlijk een welkome, maar ook gevoelige snaar. Welke? Daarover lees je binnenkort meer in één van mijn volgende blogs, over de positie van culturele en sociale broedplaatsen in Rotterdam.

Voor nu nodig ik je, mede namens Piet Hein en Lennard de Vlieger en alle deelnemers van onze Makers Expo: kom naar het Museum van de Wijk aan de West-Kruiskade 51 en laat je verrassen door al dat waanzinnige makerschap!

Op dit blog voor nu een korte impressie, kijk vooral ook alle foto’s op  de Maak Het Mee010 Facebookpagina, er zijn er namelijk nog véél meer.  Komende blogs zal ik nog veel meer beeldmateriaal tonen van de expo!

     

Museum van de Wijk

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Museum van de Wijk in Toko51

Uitnodiging opening Museum van de Wijk

Voor wie het nog niet weet: Nee, we sluiten niet. Toko51 gaat door

als Museum van de Wijk.

De ‘verbouwing’ van de Toko is in volle gang op het moment van schrijven. Het is een komen en gaan van spullen en mensen. Lennard is op vakantie dus het is aanpoten. Pietje kan aanpoten hoor, als het moet. Gelukkig zijn er de vreselijk onmisbare vrijwilligers die helpen anders was het niet te doen.

Opening zaterdag 15 juli

Zaterdag 15 juli is om 16.00 de grote opening van de expositie van rond de vijfendertig kunstenaars en makers.Het is een bont gezelschap met een evenzo bonte verzameling aan produkten: tekeningen, schilderijen, prints, objecten, sculpturen, kleding, sieraden, meubels, accessoires… je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt aan je voorgesteld. Handgemaakt of in kleine oplage vervaardigd door lokale Rotterdamse makers.

Als je zaterdag komt kijken bij de opening en er is nog een plekje over voor je werk, dan kan je je nog aanmelden via het aanmeldformulier https://wow-rotterdam.nl/2017/06/22/gezocht-makers-deelname-aan-makersexpositie/ Wij gaan dan kijken of het nog past.

Opening door…

Arnoud Molenaar, Chief Resilience Officer van de Gemeente Rotterdam, opent het Museum van de Wijk. Zo’n week of twee geleden werd Cretopia uitgenodigd door Risilient Rotterdam in het WTC, omdat we met de Toko zo lekker veerkrachtig zijn. Lennard en ik werden zo vrolijk van het programma van de meest creatieve studenten van allerlei opleidingen, dat we het niet licht zullen vergeten. Kijk maar eens op www.resilientrotterdam.nl

Resiliant Rotterdam in WTC met Lennard

Arnoud, ik mag Arnoud zeggen ha ha ha…, wil heel graag het Museum van de Wijk en tegelijk de Makersexpo openen door een verhelderd woordje te spreken over het belang van samenwerken aan een veerkrachtig Rotterdam: Resilient Rotterdam.

Wil je verzekerd zijn dat je naar binnen kunt zaterdag, dan is het verstandig je aan te melden door een mailtje te sturen naar twc.works@gmail.com.

Onze Blogger Robin Hendriks gaat verslag doen van de opening. Zij is zelf afgestudeerd kunstenares en ze gaat portretten maken van de makers en hun produktie. Dat belooft een boeiende reeks te worden, hier te volgen op wow-rotterdam.

Bovendien worden er workshops en lezingen georganiseerd voor de deelnemers om elkaar te versterken. Bijvoorbeeld hoe je beter vindbaar wordt op internet. Hoe je je Facebook pagina kunt oppimpen. Het wordt een leuke tijd de komende maanden.

Nou, ik ga weer verder hier. Ik hoop echt dat jullie allemaal komen zaterdag. En lukt dat niet, dan kan je daarna komen kijken op elke woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag van 13.00 tot 17.30

Museum van de Wijk met de Makersexpo is een samenwerking van Cretopia-Rotterdam, TWC Works in het kader van Maak Het Mee010 en wordt mede mogelijk gemaakt door:

Gebiedscommissie Rotterdam Centrum

Alliantie West-Kruiskade

Winkeliersvereniging West-Kruiskade, Echt Rotterdam

Cultuurscout Centrum, Menno Rossier

Maak het mee cretopia
Museum van de Wijk

Het vriendenboekje in de kunstwereld

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Vroeger hadden we allemaal een beste vriend of vriendin dit als eerste in ons vriendenboekje mocht schrijven. Je vertelde wat slijmerigs over jullie vriendschap en schreef zwart op wit dat je dolfijnentrainer of brandweerman wilde worden. Later. Daarna volgden er mensen die minder belangrijk waren, een hiërarchie in een onschuldig boekje. Als het even kon werd elke pagina vrolijk vol geplakt met glitter stickers en strip tekstballonnetjes. Om je boekje vol te krijgen mocht iedereen erin schrijven, zelfs de leraren. Een vol boekje betekende dat je geliefd was. Iedereen nam de tijd om jou te voorzien van informatie waar je later hard om kon lachen. ‘‘Nee! wou ik vroeger echt trouwen met mijn moeder? Moet je nagaan als dat echt uit was gekomen..’’

Als volwassen mensen doen we niet meer aan deze boekjes, we verzamelen onze vrienden nu in facebook of instagram. Het verschilt eigenlijk niet zo veel, op onze tijdlijn krijgen we ook informatie waar we later hard om moeten lachen. En we laten iedereen toe ook al ken je ze niet zo goed of zijn het geen vrienden. We kunnen zelfs stickers plaatsen. Stiekem zijn we nog steeds kinderen vragend om een vleiende wereld waarin we iedereen te vriend willen houden.

Ik dacht dat de kunstwereld anders was. Dat hier vrijheid was.

Gister liep ik een galerie binnen voor mijn dagelijkse dosis mooie dingen. Ik zette mijn onderzoekende en begrijpende blik op en dwaalde langs de kunstwerken. Dat is namelijk hoe je naar kunst kijkt. Als je een bril hebt dan zet je die het liefst af om vervolgens je neus dichter naar het werk te begeven. Alsof je details probeert te ruiken om alles te begrijpen. Toen ik dacht dat ik alles had gezien zag ik het. Ook kunstenaars hebben een vriendenboekje. Naast de uitgang stond een mooi boek opgesteld met een half lege pagina en een uitnodigende pen ernaast. Hier schrijf je hoe geweldig de expositie was, wat voor bijzonder werk je hebt gezien en hoe blij je er vandaan kwam. Mijn geïdealiseerde kunstwereld was afgebroken. Een vol gastenboek, vrienden die geen vrienden zijn maken je een betere kunstenaar. Vroeg of laat hoop je dat iedereen je naam kent en in je boekje schrijft om het later terug te lezen en erom te lachen.