Dieptepunt voorbij met Teckel Tina

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Dieptepunt voorbij.

The only way is up na een dieptepunt. En daarom kan ik het nu pas met U delen. Tina, de mini teckel die een nestje heeft van maar liefst acht puppies, is net terug uit het ziekenhuis in Dordrecht.

Vrijdag rond 4 uur in de vroege ochtend schoot ik wakker. Tina was stijf tegen mij aan gekropen in het veldbed naast het nestje puppies, waarop ik slaap. Voor dit soort nood situaties. Hoewel ik het liever niet had meegemaakt.

Ik sloot haar in mijn armen en dacht nog te kunnen slapen maar niet veel later begonnen haar spieren te trillen. Het oppervlakkig hijgen nam toe en ze verkrampte steeds meer. Ze leek langzaam in een shock te raken.

Mijn dierenarts aan de andere kant van de lijn verwees mij slaperig maar zonder pardon door naar dierenziekenhuis in Dordrecht. Ik mocht direct komen. Geen tijd te verliezen want het arme lijfje van Tina was nu totaal verkrampt. Door de spastische bewegingen van haar lijf en leden kon ze niet meer lopen. En ik heb nooit eerder een hond zo zien transpireren.

In Dordrecht werd eclampsie vastgesteld. Je ziet het wel eens bij Dr Pol, die beroemde dierenarts. Een koe kan niets meer na de geboorte van een kalfje. Calcium tekort. Omdat alle calcium is gebruikt om melk te maken.

Tina had dus ook een acuut calcium tekort. De acht pups hadden haar letterlijk leeggezogen. Elk moment kon haar lichaam het opgeven. Haar hart bonkte haar borstkas uit. Haar tong hing ver uit haar bek. Oververhitting was een reëel gevaar. Een ventilator werd door de dierenarts richting haar melkfabriekje gezet die nu zonder inhoud slap op haar buik lag. Tina reageerde nergens meer op. Haar hele focus lag op overleven, overleven, overleven… want haar moederinstinct is onovertroffen. Ze vocht niet voor zichzelf, niet voor mij, maar voor haar acht pups. Overleven, overleven, overleven…

Snel werd een infuus aangelegd en stroomden vloeistoffen met calcium naar binnen. Ze moest blijven. Intensive care. Zeker een dag en een nacht.

Blijven?!! Hoe kan dat nou? En haar pups dan?

Van het een op het andere moment was ik moeder geworden van acht pups. Die lagen nu al een paar uur alleen in de kamer. Een kus voor Tina en weg was ik. Ook ik blijk een moederinstinct te hebben. Een tussenstop was nodig om een bus melkpoeder te kopen. Flesjes, spenen. Inmiddels was het tien uur smorgens. Waarschijnlijk piepten ze al de hele boel bij elkaar van de honger.

Ik snelde de woonkamer in en daar hing een serene ochtendrust. Alles en iedereen sliep nog. Het hele gedoe van Tina was nog niet doorgedrongen in het huishouden. Houen zo, dacht ik. Kan ik mooi de gebruiksaanwijzing lezen over flessenpups.

De flesjes melk moeten om de drie uur gegeven worden. Zeven voedingen verdelen over een dag en een of twee keer snachts.

Hoe moeilijk kan dat zijn?

Hoe moeilijk kan dat zijn>

Nou, rete moeilijk.

Water koken, af laten koelen, poeder afmeten, water afmeten, klontvrij kloppen, flesje uitkoken, speen uitkoken, melk in flesje, flesje op temperatuur brengen, speen in het mondje krijgen, melk uit de neusgaten, gaatje te groot in speen, nieuwe speen, nieuw gaatje, melk weer opwarmen, nieuwe pup, of niet nieuwe pup, welke heb ik al gehad? Ze lijken op elkaar. Hoe los ik dat op? Acht elastiekjes (goddank heb ik lang haar), nu gaat het beter. En twee uur later hebben ze allemaal een elastiekje om de hals en een vol buikje. Waaaaat!? Over een uur moet de eerste al weer drinken!

De telefoon gaat. Tina is stabiel. Tuurlijk. Het is een kanjert. Ik word ook stabieler. Ik merk dat de temperatuur van de melk belangrijk is. Is die goed, dan drinken ze lekker door. En bij de zoveelste voedingsbeurt kan ik zelfs tegelijkertijd het buikje masseren zodat hun poep en pis gaat stromen.

Ze kunnen nog niet zelfstandig ontlasten. Tja, zo leer je nog eens wat. Speen er in, buikje masseren met een dot wc papier en hopla, laat maar lopen die handel. En dat acht maal.

De volgende ochtend mag Tina weer naar huis. Dat koppie. Een grote blij lach om haar bekkie als ik haar ophaal. Alles is al weer vergeten.

Thuis duikt ze de mand in. Melk heeft ze niet. Nog niet. ‘Nog’ hoop ik. Maar dat het wel komt. Toch? Ondertussen moet ik doorvoeren. Tina kijkt er naar. Verliest mijn handelingen niet uit het oog. Maar ik krijg kennelijk haar goedkeuring. En langzaamaan zwellen haar tepels weer op. En omdat ik Tina nu vol stop met hart, gehakt, ja zelfs mijn biefstuk, blijft ze stabiel.

Och jongens, wat is moederschap toch mooi. Om naar te kijken… Nu eerst slapen.

Vandaag zijn de pups precies tien dagen oud. Ik zal U  hier op de hoogte houden van de ontwikkelingen.