Gras en bloemen voorkomt rotzooi naast vuilcontainter. Het werkt echt.

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Glitter en glamour op een afvalcontainer helpt (West-Kruiskade).

Grastapijt rondom. Bloemen voor de fleur. Het schijnt werkelijk te helpen tegen het dumpen van afval naast de vuilcontainter. De gemeente heeft praktijkonderzoek gedaan op Zuid en in het Oude Westen, Middelland, Nieuwe Westen en Bospolder/Tussendijken is nu al vraag naar het oppimpen van vuilcontainers.  Cretopia is gevraagd mee te denken naar nog meer mogelijkheden voor het oppimpen van de vuilcontainers. Daarover aan het eind meer.

Afvuilcontainer met bloemetjes tegen zwerfvuil

Nudging

De gemeente is begonnen met onderzoek naar gedragsbeïnvloeding; nudging. Nudging is een ‘duwtje’ geven in de gewenste richting zonder dat je het helemaal door hebt. In dit geval dus afval in de vuilcontainer gooien en niet er naast zetten, of grofvuil bellen.

Zo onderzocht de gemeente of het zou helpen wanneer er een grastapijt met bloemen rond de container geplaatst zou worden. En wat blijkt? Er is maar liefst 80% minder afval naast de vuilcontainer geplaatst. Een andere proef was de wereldbol naast  Pathé bij De Kuip waar mensen hun kauwgom op konden plakken.

Een prettige bijkomstigheid is dat omwonenden het een heel prettig gezicht vinden, zo’n fleurig vuilcontainer. En dat is het precies! Je wilt zo’n fris groen met bloemen versierd stukje niet verzieken met afval. Het resultaat mag er wezen. Toen wij de foto maakten stond er zelfs een konijnenhok in het gras naast de container. Zonder konijn gelukkig.

Oproep:

Waar weet jij een vuilcontainer die een oppimpbeurt kan gebruiken?

Heb jij nog ander een idee voor een vuilcontainer?

Ben/ken jij iemand die het uit zou kunnen voeren?

 

Interview Margo Ramp

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Het is een zonnige ochtend op de west kruiskade. Ik heb een afspraak met Margo Ramp, een van de kunstenaars binnen Museum van de Wijk. We komen tegelijk aan en met de fiets in de hand begint het gesprek al goed. We besluiten op een terrasje te gaan zitten met een cappuccino.

Margo Ramp heeft de creativiteit van haar moeders kant meegekregen. Zelf heeft ze ook een dochter waar ze heel trots op is. Toch leidt Margo een dubbel leven, ze is namelijk verpleegkundige al heel lang. Totaal wat anders. Als ik haar vraag of dat een goeie combinatie is geeft ze toe dat ze het liefst alleen maar met kunst bezig zou zijn. Maar er moet ook geld verdient worden.

R: Hoe ziet een gewone dag van jou dan uit zo met beide banen?
M: Ik ben zzp’er dus dat hangt er eigenlijk een beetje van af. Ik werk in Rotterdam, 4 dagen gebroken diensten maar de kunst zit altijd in mijn hoofd. Waar ik ook ben en waar ik ook kom. Veel praten en veel kijken, ik heb altijd een boekje bij me en ik maak veel foto’s. Eigenlijk is mijn hele dag overspoeld met kunst maar ik moet werken om geld te verdienen. Het is niet dat ik het vreselijk vindt maar eigenlijk wil ik het liefst alleen maar met kunst bezig zijn. Gewoon creatieve dingen doen.

R: In jou kunstwerken lijkt altijd wel een verhaal te zitten, je doet iets niet zomaar. Wat is het verhaal achter de kunstwerken die je nu tentoon hebt gesteld?
M: Ik ben ongeveer 1,5 jaar geleden begonnen met uurwerk. Niet zozeer dé tijd maar wel een uurwerk. Ik kijk vaak om me heen en dan zie ik heel vaak klokken die ik helemaal niet zo mooi vindt. En toen dacht ik, als je toch wilt weten hoe laat het is is het dan niet leuker om het uurwerk in een kunstwerk te plaatsen. Dat is eigenlijk de rode lijn geworden, daarin werk ik graag met natuurlijke materialen. Zo heb ik een klok gemaakt van een oude boomstam. Na mijn expositie ‘met de tijd mee’ is het eigenlijk alleen maar uitgebreid. Uurwerk in kunstwerken.

Het kunstwerk wat nu in Museum van de wijk staat met die grote bol, is de tijd. Mensen denken vaak na over dingen die ze anders hadden kunnen doen of beter. De persoon op de bol hangt ondersteboven bijna in het gat. Die kijkt naar de tijd die geweest is en hoe die het eventueel anders had kunnen doen. Mensen zijn dan ook geneigd om erin te kijken  en dan zien ze een spiegel. Zodat je jezelf kan spiegelen, je komt jezelf tegen in de tijd. Dat is het verhaal achter de bol.

Naast de tijd is vrijheid ook een groot thema. Vrij zijn en vrij voelen, toen is het dansen gekomen.  Het beeld van een man, vrouw en kind die aan het dansen zijn op een S, het wapen van Laren. Daaronder staan rode schoenen. Je kan heel je leven gebonden zijn aan je werk, relatie, vrienden maar als je gaat dansen voel je je vrij. Dan komt het kind in je naar boven, dan schop je je schoenen uit en ga je op je blote voeten staan dansen.

R: Hoe is het proces verlopen toen je aan het werk was aan deze twee kunstwerken?
M: Het beeld op zich is gemaakt van stof met textiel verharder en de bal is van papier maché. Het was heel leuk om aan te werken omdat je het echt zag groeien. Laagje voor laagje ben ik er wel een maand mee bezig geweest. Dat vind ik het mooie van kunst, het scheppen. Je weet nooit precies hoe het gaat worden, van het een komt het ander.

R: Achter jou werken zit vaak een verhaal, toch lees je eigenlijk nooit de verhalen bij de kunstwerken in een museum. Wat is voor jou dan de ideale manier om naar kunst te kijken?
M: Voor mij is het voornamelijk je hoofd leegmaken, je open stellen voor wat je gaat zien en rust vinden. Als het heel druk is kan ik mij ook niet concentreren. Ik kijk vaak eerst wat ik er zelf in zie en als er een kaartje bij hangt dan kijk ik wel even of het klopt. En als het niet klopt ga je er toch weer anders naar kijken. Maar in eerste instantie is het gewoon zelf in alle rust kijken. En stiekem kijk ik ook naar de gebruikte technieken om te kijken of ik daar ook mee kan werken. Niet het namaken maar puur de techniek. Ik heb zelf geen kunstacademie gevolgd dus alles kijk ik af bij anderen en experimenteer ermee. Zo wou ik eens exposeren bij een galerie maar dat mocht niet omdat ik geen kunstacademie had gedaan. Maar voor mij geeft het ook een vrijheid, ik weet niks van een bepaald materiaal dus ik doe er gewoon wat mee. Zo kom je het best achter hoe een materiaal werkt en wat er mogelijk is. Alles heeft zo z’n voor en nadelen.

R: En als je nu maar 1 materiaal mag kiezen waar je alleen nog maar mee mag werken, wat zou dat dan zijn?
M: Nee dat zou ik echt niet kunnen, het zou zo belemmerd werken voor mij. Ik zou het er heel benauwd van krijgen. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met textiel verharder maar dan kan over een tijdje weer heel iets anders zijn. Ik zou mezelf te veel beperken met maar 1 materiaal, ik ben steeds in ontwikkeling gelukkig. Dat is ook mijn visie, kijk om je heen en blijf onderzoeken.

R: En zo heb je ongetwijfeld al een hele hoop geleerd, maar als je nu op dit moment 1 ding moet kiezen wat je heel erg graag wilt leren wat zou dit dan zijn?
M: Ik zou heel graag willen beeldhouwen, dat lijkt me fantastisch. Maar ik zou ook graag meer willen doen met filmen. Daar ben ik nu al een klein beetje mee bezig en dan vooral editten.  Ik heb ook veel gewerkt met photoshop maar ik ben nu meer toe aan beweging. Dat het meer leeft. Daarom ben ik ook veel bezig met 3D werk, daar kan je omheen lopen en van elke hoek zie je weer wat anders.

R: Kan je nog het moment herinneren dat je voor het eerst echt bewust kunst hebt gemaakt?
M: Ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in kunst maar ik ben 3 jaar geleden begonnen met schilderen en dan leer je ook naar details kijken. Dan ga je steeds verder kijken, ook naar kunstwerken, je krijgt er meer oog voor. Dus dat is eigenlijk het moment geweest. Maar ik ben er wel altijd al mee bezig geweest, mijn oude buurman was meubelmaker en ik bedacht dan meubels en maakte die samen met hem. Zo hebben we tafels en lampen gemaakt maar ook sieraden, eerst van koper en toen van zilver. Doordat ik zoveel uitprobeer kan ik het ook met elkaar combineren. Zo is het natuurlijk met alles eigenlijk, het hele leven. Je doet ervaring op wat je in andere situaties weer kan toepassen.

R: En mocht je nou je ideale toekomst kunnen vormgeven, hoe zou die er dan uit zien?
M: Ik zou graag vanuit huis werken om te ontwerpen maar wel het liefst via opdracht. Dus eigenlijk wil ik heel veel opdrachten krijgen zodat ik financieel onafhankelijk ben en alleen maar bezig kan zijn met kunst maken. Misschien dat ik ooit workshops ga geven maar dat weet ik nog niet.

R: Maar als je opdrachten krijgt ben je niet helemaal vrij om je eigen autonome werk te maken..
M: Dat klopt en dat is ook wel het nadeel. Ik zou dan naast mijn opdrachten ook wel blijven werken aan autonoom werk. Maar als ik mag fantaseren dan zijn opdrachten waarin algehele vrijheid zit toch wel de droom. Maar ja dat komt bijna nooit voor haha.

Om het gesprek af te sluiten stel ik nog 1 laatste vraag. Waar ben je het meest dankbaar voor? Het antwoord is snel en krachtig: haar dochter. Daar kan geen kunstwerk tegen op.

Aankomende woensdag is de expositie Met de tijd mee te bezichtigen aan de Westkruiskade 51,  zie hier voor meer informatie: Expo Met de  Tijd mee.

Sculptuur en mysterie van Het Beeld

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Toen ik vanaf centraal station naar huis fietste reed ik gedachteloos langs de rij kunstwerken die staan opgesteld langs de Westersingel. Ik hou niet zo van een sculptuur dus meestal fiets ik er langs en let ik meer op de auto’s voor me om geen onverwachte verassing te krijgen. Deze keer ging het anders, mijn oog werd getrokken door een zeer statisch beeld dat om hoorde te vallen. Dat deed het echter niet en het stond daar gevaarlijk te balanceren. Ik moest eerlijk toegeven dat ik dit stiekem wel mooi vond, een heldere vorm die precies daar lijkt te zijn neergedaald als een bevroren ijspegel. Hoe hard het ook waait, de sculptuur staat onbeweeglijk alsof het nooit anders is geweest. Het beeld L’homme qui marche van Rodin is tijdelijk verplaatst naar Wüppertal en liet een lege sokkel achter. Een ruimte die alleen bestaat als er invulling aan is gegeven. Maar Sculpture International Rotterdam had geen plannen voor een tijdelijke invulling. De plek zou leeg blijven, wachtend in stilte op de terugkeer van Rodin.

Alsof er toeval bestaat reed precies op het moment dat het beeld van Rodin van haar sokkel werd getakeld een jongeman langs. Hij bleef even staan kijken naar de mannen die gewapend met een hijskraan en vrachtwagen het beeld van zijn plek tilden. Wat overbleef was een lege sokkel, nog steeds uitgelicht om de plotselinge verdwijning haast te benadrukken. Je kon zijn gedachten bijna horen, deze plek is niet bedoeld om leeg te blijven en daar zou hij een plan voor maken. Deze jongeman genaamd Sil Krol maakt namelijk werk wat je het beste kan omschrijven als experimentele interventies in openbare ruimtes . Hij creëert sculpturen, architectonische ingrepen en acties die zomaar opdoemen in het straatbeeld. Dit doet hij met zo’n nauwkeurigheid dat het lijkt alsof het precies daar hoort te zijn. Krol’s werk speelt op subtiele manier met vragen als: ‘van wie is de openbare ruimte en wat is wel en niet geoorloofd’?  Daardoor creëert hij een spanningsveld tussen de ruimte waarin zijn werk zich bevindt en het werk zelf.

De beeldenrij aan de Westersingel heeft van zichzelf al een duidelijke uitstraling. Met dit in zijn achterhoofd is Krol gaan experimenteren met vier vlakken gespiegeld aan elkaar, ook wel bekend als di-piramide. Een zoektocht naar het perfecte materiaal en de juiste maat voor de omgeving was begonnen. Het werk moest precies bij de sokkel passen maar daarnaast wel een interessante toevoeging zijn op de al bestaande beeldenreeks. Je kan natuurlijk niet zomaar een Rodin vervangen. Voor Krol heeft zijn sculptuur inhoudelijk geen relatie tot het beeld van Rodin maar het is in zekere zin  wel het tegenovergestelde. Waar Rodin een lopende man uitbeeld, duidelijk gevormd door menselijke handen is de sculptuur van Krol statisch en geometrisch waar zelfs de natuur geen invloed op uit lijkt te oefenen. Het vormt een aangenaam contrast met de andere beelden die er staan. Voor mij geeft dit perfect de situatie van Rotterdam weer, overal waar ik fiets wordt ik verrast door de grote glimmende nieuwbouw die de oude glorie van Rotterdam weerspiegelt in hun ramen. Juist de afwisselende architectuur maakt Rotterdam zo’n fijne stad. Als je denkt dat je het allemaal wel denkt gezien te hebben ontplooit er een gebouw wat totaal niet naast zijn buurman lijkt te passen. Dit houdt je wakker want van te veel eentonigheid wordt men blind. Krol zorgt er met zijn werk voor dat we op blijven letten. Met zijn spontane actie heeft hij het AD al aan de lijn gehad en is zijn werk online al meer dan 4000 keer bekeken. Mensen merken het op maar twijfelen niet aan of het daar hoort, het lijkt er dan ook op dat zijn werk blijft staan tot de terugkeer van Rodin.

Op dit moment werkt hij aan een nieuwe opdracht voor het festival Tweetakt in Utrecht waar binnenkort op fort Ruigenhoek iets gaat gebeuren wat niet te voorspellen is. Maar een ding is zeker, wij kunnen nog even genieten van zijn onverwachte acties.

http://silkrol.blogspot.nl