Anthrax- of Miltvuurbosjes rondom Rotterdam, gevaarlijk of niet.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Prachtig plaatje. Maar onschuldig?

Ik was een buitenkind. Na school, waar ik niet bepaald gek op was, direct een oude broek en kaplaarzen aan en met de hond van de buren op stap door de polder. Geen hek, geen sloot, niets in het uitgestrekte groenlandschap hield ons tegen. Trix en ik.

Soms bouwde ik een hut. Als ik een heel afgelegen bosje ontdekte. Zo’n klein vierkant perceeltje met veel bomen, struiken en een sloot rondom in the middle of nowhere. Die sloot hield mij niet tegen. Anderen blijkbaar wel want er kwam nooit iemand op ‘mijn’ landje.

Meestal groef ik een kuil. Daarover takken en een dekzeil. In die hut hield ik kikkers, padden en salamanders. Ik stookte fikkie en vergat de tijd. Als een mijnbouwwerker keerde ik huiswaarts.

 

Nu terugkijkend realiseer ik me dat ik makkelijk miltvuur had kunnen oplopen. Anthrax is een ander woord voor miltvuur. Dat spul wat gebruikt wordt voor aanslagen. Het is een dodelijke bacterie die het afweersysteem in no time vernietigd waardoor je een gruwelijke dood sterft. Het is zeer gevaarlijk voor mens en dier en blijft ondergronds jaren en jaren actief. En hoe kwam het nou onder de grond in de polder?

 

Miltvuurbosjes

 

In de tijd dat er nog geen kadaveropruimingsdienst bestond, begroeven boeren hun dode dieren zelf. Als de pest of miltvuur de hele veestapel trof, groef de boer een grote kuil zo ver mogelijk van de boerderij en de rest van de levende have. Daar werden de zeer besmettelijke kadavers in gestort en vervolgens afgedekt met een laag grond. Eromheen werd een sloot gegraven om te voorkomen dat er ooit nog een mens of dier dit stukje grond kon betreden.

Postzegels met grote bomen zijn het meest verdacht.

Nog altijd kunnen we deze bosjes herkennen in het vlakke weidelandschap rondom Rotterdam. Opeens zie je hoge bomen op een postzegelformaat stukje grond waar een sloot omheen ligt. Dat zijn miltvuurbosjes. Boerenkinderen werden geleerd daar nooit maar dan ook nooit een voet aan land te zetten. Want miltvuur blijft heel lang gevaarlijk; eeuwen. De bacterie kan in een soort winterslaap gaan en tientallen jaren inactief zijn. En dan zo ineens, vooral als de temperatuur stijgt, kan het weer actief worden door sporen los te laten. Sporen in de lucht die wij, mens of dier, kunnen inademen.

Dode mol

Het is zaak om niet in de buurt van miltvuurbosjes te komen. Alles klar nicht wahr? Oder…

 

Wat is er nu aan de hand?

Nieuwe paden langs eens afgelegen bosjes.

 

De temperatuur stijgt. We hebben net tropische waarden achter de rug en dat zal niet de laatste keer zijn. Anthraxbacterie houdt daar van. Hoe warmer hoe meer kans dat het sporen los laat in de lucht. Tel daar bij op dat het boerenland ontsloten is voor dagtoerisme. Er zijn prachtige fietspaden aangelegd, wandelpaden en er wordt goed gebruik van gemaakt. Sommige paden lopen langs die gekke bosjes. En niemand weet wat er in de grond zit want in de tijd dat de boer zijn kadavers begroef was er nog geen registratie systeem.

Gelukkig hoeven die bosjes niet altijd miltvuurbosjes te zijn. Als het jongere bomen zijn, dichtbij de boerenhoeve dan kan het ook de boer zijn gerief zijn.

Voor de boer z’n gerief.

Geriefbosjes voor geriefhout. Of een kleine eendenkooi die overwoekerd is. Maar je weet het niet.

 

 

Wat was de kans dat ik toen, als jochie, een miltvuurbesmetting had kunnen oplopen door een kuil te graven in een miltvuurbosje? Navraag leert dat er ‘geen gevaar voor de volksgezondheid‘ meer is. Als je echter doorvraagt: wat gebeurt er als zo’n bosje geruimd moet worden wegens nieuwbouw of wegenaanleg? Dan is het advies om een gespecialiseerd bedrijf in te huren om het weg te halen. Ik laat de conclusie maar over aan de lezer. Hoe dan ook, met de kennis van nu zou ik geen kuil meer graven maar een boomhut bouwen.

Op de fiets naar de zee via de polderroute.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Op de fiets naar de zee via Schipluiden, Naaldwijk, ’s Gravezande/Verlengde Zandweg.

Niet alles hoeft altijd in een jubelstemming van succes tot U te komen nietwaar? Bovendien was niet de hele route ruk. Enkel het stuk voor, tijdens en na Naaldwijk. Gooooood Heavens! Wat een lelijkheid. Het deel naar Schipluiden is fantastisch. Of je nu vertrekt uit Rotterdam of Schiedam of Vlaardingen, elke route er naar toe is mooi. Doe maar.

Toeval?

Ik begin bij het begin en omdat ik uit Rotterdam kom is dat de van Nelle fabriek.

Open en gesloten architectuur.

De Van Nelle fabriek is ontworpen om mensen gelukkig te maken. Open, licht, transparant. Rechts op de foto de oranje gevangenis. Ook door mensen bedacht. Gesloten, ontoegankelijk en zeker niet bedacht om mensen gelukkig te maken. Ze staan tegenover elkaar. Is dat toeval?

Jonker

Het fietspad leidt ons achterlangs de gevangenis naar de Jonkersbrug.

Jonkersbrug achter de oranje gevangenis.

Daar kan je zwemmen. Aan linkerkant zie je een parasolletje. Daar ligt al jarenlang een oudere blote jonker te zonnen. Ik weet wel dat deze zin taaltechnisch een beetje raar is maar zo ziet de huid van die man er wel uit.

De Jonkersbrug is vernoemd naar een zonaanbidder.

Hij is er elke zomer. Daarom is de brug naar hem vernoemd. Zou zo maar kunnen…

Op de brug kan je richting de Rotte kijken want er is een kanaal gegraven van de Schie naar de Rotte.

Een kanaal verbindt de Schie met de Rotte.

Over de Schie vertel ik later een geheimpje wat heel handig is om met warm weer te weten.

Oud Overschie

We volgen de Schie naar Overschie. Oud Overschie.

De Hogebrug in Oud Overschie

De Hogebrug die te laag is en daarom heel vaak open moet. Alweer een plek waar gezwommen wordt. Je mag niet van de brug af duiken. Maar de brugwachter knijpt met dit weer een oogje toe. Vanaf de brug kan je de werkzaamheden aan de overkant zien. Ze gaan de haakse bocht uit de Schie halen voor de scheepvaart.

De kerk van Oud Overschie

Wij gaan heel fijn door het oude centrum van Overschie. Ik zou daar wel kunnen wonen.

Geheimpje

Voorbij Oud Overschie stop ik om foto’s te maken om het geheimpje te tonen. De overheid is namelijk zo aardig geweest om langs de gehele oever van de Schie, aan beide zijden, een betonnen zwembadrand aan te brengen, net onder de waterspiegel. Kijk maar goed op de foto.

De zwembadrand langs de gehele oever van de Schie.

Omdat het water lager staat dezer dagen komt de rand hier en daar zelfs boven water.

Goed zichtbaar bij laag water; de zwembadrand.

Deze rand is er speciaal gemaakt voor jou, zwemmer, zodat je er makkelijk in en uit kunt daar waar je maar wilt. Niet duiken overigens want het is niet overal even diep. En ik hou altijd mijn gympen aan maar dat is omdat ik een watje ben. Aan de overzijde zit een man lekker met zijn bibs op die rand bij te komen. Zo kan het ook.

Met de bibs op de rand.

De Tempel.

Voorheen opvang voor verslaafden. Of psychisch. Of beiden. Het is niet meer in gebruik. Ja, anti-kraak (zucht…).

De Tempel staat leeg.

Je mag het terrein gewoon op. Het is in verval. Het is echt de moeite waard om er eens te wandelen. Hier staat de dikste eikenboom van Rotterdam. Er zijn vleermuizen en je kunt helemaal doorlopen ver naar achteren waar een romantisch theehuisje staat. Vandaar heb je een prachtig uitzicht op de A13.  Ik moet grinniken om het toegangsbordje: ‘Honden aangelijnd. Niet vissen.’ Alsof ik zou gaan zitten te vissen naar het waarom.

Niet vissen!

Nutteloos en afgedamd

Niet veel verder kan je over het water uitkijken naar de Poldervaart.

De Poldervaart naar Vlaardingen.

Hier was eens een sluis en zo voer je met je boot naar Vlaardingen. De sluis is opgeknapt maar nutteloos geworden want de vaart is afgedamd.

Crematorium en begraafplaats Hofwijk.

Draai je je om dan zie je waar je ‘de pijp uit gaat’ als je ‘het hoekje om bent’. Bij de bushalte staat een heel oude heer. Alleen. Onhandig met een vormloos damestasje. Ik slik de melancholie weg en groet hem als ik wegfiets. Misschien had ik hem op z’n minst een hand kunnen geven.

Grenzeloze humor hoor…

Hier heet alles Zweth.

Zweth, De Zweth, Zwethheul, Aan de Zweth

Mooi toch? Waarom altijd moeilijk doen. De ene kant heet De Zeth. De andere kant heet Zweth. De brug heet Zweth-brug en het restaurant, voorheen Zwethheul, heet nu Aan de Zweth. Want het watertje heet ja ja… Zweth. Grenzeloze humor. Zou een inwoner een Zwethenaar heten of een Zwethse. Ik zweeth me rot en plons nog

Zwethse jochies van de Kandelaarbrug.

maar eens in de Schie. Niet van de Kandelaarbrug af zoals al die Zwethse jochies doen. Durf ik niet. Bovendien kan het, volgens het bord, glad zijn op de brug.

Gladheid

En dat, en daar, en die, en daar en dat

We gaan wel de Kandelaarbrug over want we duiken niet veel later de polder in richting Schipluiden. Via het Vlakoverpad wat begint bij de grenspaal van Delft.

Oude hoeve

Zoals ik al zei, alle routes naar Schipluiden zijn prachtig. Voorheen was het enkel weiland met boerderijen maar nu zijn er bomen gepland en overal fietspaden aangelegd. Zeer afwisselend landschap.

Vlakoverpad richting Schipluiden

Je kunt wel om de 100 meter een foto maken. Maar kijk eens naar deze walnotenboom.

Walnotenboom

Helemaal vol.

Walnoot

En daar. En dat is ook mooi. En dat.

Wilgenziekte

Kijk die Wilg heeft last van de wilgenziekte. En de verzonken rijksweg. Je hoort en ziet hem pas op de fietsersbrug.

De verzonken rijksweg

Schipluiden.

Als je niet verder wilt, zoals ik naar de zee, is het een prima eindbestemming.

Schipluiden met haar vele terrasjes aan en op het water.

Trakteer jezelf op een lekker softijsje op het terras, een broodje of een kop koffie met gebak. Het kan allemaal. Je kunt een bootje huren of een kano. Je kan er zwemmen. En het is er zelden druk. Nou dat is niet helemaal waar. Op het water is het vaak file varen met al die sloepen. Vanaf de kant is dat dan wel weer leuk om te zien. Hoe duurder de boot, hoe verhitter het er aan toe gaat. Zeker na een dag varen als de rosé op is en het bier in de man.

File op het water

Ik wil verder en koop bij de super twee Italiaanse bollen met een stuk kaas. Had ik maar naar mijn eigen advies geluisterd en gewoon een ijsje gegeten en weer terug naar Rotterdam…

Stiltegebied?

Goed. Ik kies een route richting Verlengde Zandweg, ’s Gravenzande op de telefoon en zie dat ik kan kiezen. Ik kies voor een pad waarnaast een oude Hoeve staat. Op het smeedijzeren hek staat Voor Zorg. Daarnaast een bord Stiltegebied.

Bij Hoeve Voor Zorg begint een stiltegebied.

Dat heft de keuzestress direct op. En het moet gezegd, het begon goed.

Het begon zo goed.

Een dijk waarachter een vaart en een horizon. Maar niet veel later doemde de eerste kas op en zo bleef het.

Kassen, kassen, kassen
En kassen.

Waarom moet dit in godesnaam een stiltegebied zijn? Er is niets dan glastuinbouw, afgewisseld met zo groot maar goedkoop mogelijk opgetrokken villa’s. Alles ademt een sfeer uit van zo veel mogelijk winst maken per vierkante meter en geen landschapsarchitect is er aan te pas gekomen; kost alleen maar geld. De slootjes zijn biologisch dood en de kalfjes onder een boom zijn aandoenlijk maar van plastic. In een voormalig kassencomplex kan je trouwen of, hoe fijn in dit stiltegebied, in groepsverband een Solex huren om overal rond te crossen.

Zo schattig plastic

Wegwezen dus. Maar de ene omleiding na de andere zorgt er voor dat deze martelgang niet ophoudt.

Alle fietspaden opgebroken.

Met als dieptepunt een kruispunt in Naaldwijk waar het fietserslicht pas op groen sprong toen al het autoverkeer weg was.

En maar wachten…
Waar ben ik.

Dag Professor Zuurbekje

Ik ga niets zeggen over de architectuur.

De Ranch

Dat je in een Amerikaans ogende ranch wilt wonen met runderen en cactussen, prima en doe dat inderdaad vooral in Naaldwijk. Ook zeg ik niets over de mislukte lelijkheid die je vervolgend wilt camoufleren met pollen geraniums.

Het wordt nooit wat

Geen woord over het 4 meter hoge kunstwerk, geheel opgetrokken uit

Kunst van aluminium

aluminium met als titel De Oogst. Een molen waarvan je inmiddels denkt dat die ook wel nep zal zijn. Net als het gras helemaal rondom het huis.

Lekker makkelijk gras

Maar Naaldwijk,  leg alstublieft een kaarsrecht geasfalteerd breed fietspad aan zonder stoplichten, rotondes of andere hindernissen. Naar de Verlengde Zandweg. Daar snoof ik de zeebries op en werd Professor Zuurbekje weer een mens.

Stressles

Wat was de zee weer heerlijk.

Links
Midden
Rechts

De zee is altijd een goed eindpunt want je spoelt alle stress van je af. En dat was wel even nodig hoor… En de terugweg? Die ging via de nostalgische route. Daarover een volgende keer.

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

Veertrekpunt Marconiplein.

 

Op de fiets, op de fiets

Want dan kost het bijna niets

Op de fiets, op de fiets

Want dan zie je nog eens iets…

 

Omdat de Blankenbergtunnel met bijbehorende zesbaans weg er mag komen van de Raad van State, neem ik dit keer niet de route door het natuurgebied wat er na september niet meer is. Juist niet. Ik moet mijn ogen maar snel laten wennen aan ons mooie industrie land. Schoonheid zien, je kan het leren. Dus kom op. Niet sikkeneuren en hopla op de fiets langs de rafelranden van steden en dorpen; de industriële route.

Eindbestemming is de pier van Hoek van Holland.

Ik begin de route bij Marconiplein richting Schiedam, naar de Noletmolen.

Noletmolen in de verte.

De hoogste molen ter wereld. Ho ho, hoor ik u denken. We gingen toch industrie bewonderen? Nou, deze molen is dus niet oud (2005). Het is een energiecentrale in een oud jasje. Hij wekt stroom op en opereert volautomatisch. Komt geen molenaar aan te pas. Dus hartstikke industrieel.

Op de grens van Schiedam en Vlaardingen kom ik weer langs het water te

Het gele ding.

fietsen. Ik zie een bizar geel ding in de verte. Hop, erheen. Ik sluip door de bosjes om het tafereel niet te verstoren. Oh nee, dat hoeft niet. Het is geen vogel…

Wat is het?

Het is een platform voor een helikopter. Denk ik. Ik kan het niet in een gidsje nazoeken. Misschien een idee voor een boekje: wat voor industrie zie ik daar?

 

 

 

Net over de grens met Vlaardingen zie ik een vliegtuig wat never nooit niet zal opvliegen.

Meccano

Dus dat zal het dan ook wel niet zijn. Iets van Meccano. Mijn oog moet nog veel leren.

Op een giga druk verkeersplein waarvan je denkt, hoe kom ik ooit aan de overkant (je moet als fietser binnen 30 seconden diagonaal oversteken want dan springen de 8 stoplichten van de auto’s al weer op groen) zie ik dit. Voor het eerst denk ik: dat groen dat past hier niet. Het verstoort het beeld.

Ja ja, ik ga vooruit.

Wat doet dat vieze groen daar?!                                                                                                                                                               In China hebben ze een metro die door een bewoonde flat heen rijdt. In Vlaardingen hebben ze een bungalow.
Bungalow met metro.

Een fris nieuw fietspad. Lekker breed ook. Wat je niet ziet is rechts het spoor en links een vreselijke drukke weg waar testosteronspugende

Oud en nieuw.

vrachtwagenchauffeurs de personenauto’s de vernieling in drukken. Maar waar het me vooral om gaat zijn de oude, grauwe pakhuizen op een rij. Sommigen nog in gebruik. Anderen onderhevig aan verval; dus nog mooier. VISCHERIJ MAATSCHAPPIJ VLAARDINGEN. Ik merk dat het me ontroert. Waar is de trotse eigenaar van weleer

Vervallen pakhuizen op een rij.

gebleven? Allemaal dood. Nee, industrie kikkert lekker op hoor…

Als ik Vlaardingen verlaat kom ik langs een gebouw waar heel gelukkige mensen moeten wonen. Ze wonen al 20 jaar anti kraak. Ongelofelijk dat het dan nog altijd zo desolaat is in plaats van een bruisend creatief bolwerk. Hoe kan dat Vlaardingen?! Oh wacht even. Ik moet weer focussen. Industrie Piet Hein. Let op de industrie.

Anti kraak gebouw

De Nieuw Waterweg.

Nu nog stil. Straks een zesbaansweg.

Waar is de Maas gebleven? Om de hoek licht Het Scheur. Hier ongeveer scheurt straks de zesbaansweg van de Blankenburgtunnel onder het water. Nu was het, op een scootertje na, stil.

De Maeslantkering. Wat dat lelijke witte scherm op de voorgrond doet?

Pas op, scherpe bocht.

Dat is de zwanenopvang. U weet wel, van die olie. Hier zitten ze achter bij te komen. Zie je die vangrail? Die staat er omdat het een scherpe bocht is naar rechts. Die je dus nu niet ziet aankomen.

Enfin. Honderd meter verder moet ik afstappen. Waarom? Omdat de zwanen achter de schermen schrikken van fietsers die ze dus niet kunnen zien of horen?! Waarom zet je dan een zwanenopvang pal naast het fietspad en niet in dat weiland erachter? Focus Piet Hein. Focus. Industrie. Kijk toch eens wat een mooi lijnenspel die kering heeft.

Tachtigduizend volts gaan hier het water onder.

Geen gevaar voor de volksgezondheid hoor.

Als je een pacemaker hebt kan je beter een andere route kiezen want zelfs met dit droogste weer knetteren je haren overeind. Geen gevaar voor de volksgezondheid. Advies: je kunt hier beter niet je hond laten plassen.

Stenaline. Ja leuk. Maar kijk eens goed. De vuurtoren van Hoek van Holland.

Huh? Een vuurtoren?

Tsss… ja echt. Hoek van Holland heeft ook een vuurtoren. Wist ik niet. Maar het is wel logisch. En mooi! Bam. Een recht-in-je-smoel torentje. Bij een dijkje met een hekje. En een huisje met een rood dak. Opeens wordt het verdacht landelijk.

Vuurtoren Hoek van Holland.

Gelukkig komt dat door de hoek van de foto.

 

 

 

Want dan draai je je om en zie je de verte. De Maasvlakte 1 en 2 met op de voorgrond het pittoresk gebleven haventje van Hoek van Holland. Broehaa broehaa broehaaaaaa….

Haventje Hoek van Holland

Genoeg gelachen. Focus. Ik fiets lang een file van Duitsers met camper naar De Pier. Nee echt de pier. De betonnen pier.

Fietsen op de betonnen Pier.

Je mag er gewoon fietsen. Niet alleen ik ben daar verbaasd over, ook sommige toeristen kijken mij bedenkelijk aan. Maar het mag echt. Helemaal naar het einde. Bestemming bereikt.

De Pier van Hoek van Holland.

Straks zwemmen, patatje bij De Pier en weer naar huis. Veel moois gezien vandaag.

Straks eerst een patatje voor ik naar huis ga.

Het prachtigste tuig van het Oude Westen

Antonia

Antonia

Ik denk dat ik niet vreemd ben voor de meeste oude westenaren. Ik wandel geregeld met mijn papegaaien op de West Kruiskade of door de stad. Ik zal jullie in mijn blogs wat meer inhoudelijk vertellen over de avonturen en het houden van papegaaien.
Veel leesplezier...
Antonia

Geelvleugel ara Ky Mani en Blauw-gele ara Makena maken de buurt onveilig

Ky Mani kwam hier als jonge vogel van 3 maanden, twee maanden erna kwam Makena, toen ook 3 maanden. Het was tussen de twee liefde op het eerste gezicht. Heerlijk, twee van die grote kuikens in huis. En nu nog, ze worden bijna acht jaar, alles samen. Ik moet het niet in m’n hoofd halen en eentje mee te nemen naar een andere ruimte, dan gaat er een flink alarm af, hahaha.

  

Geregeld op stap is wat ze graag doen, fietsen wandelen, allemaal prima. Naar de speeltuin, lekker op de draaimolen of schommel…..wat een plezier.

Ook zijn we geregeld op het Zijdewindeplein aanwezig. Vaak vergezeld door de buurara’s. Plagende kinderen van de bankies (onze bankies !!) af jagen en genieten van lekkere nootjes en een douche. Ojaa, en niet te vergeten…..op een bepaalde tijd komen de meeuwen over, en moeten ze even laten horen dat ze daar niet van gediend zijn. De hele buurt mag het weten dan 😀 😀

Thuis zijn het brave vogels. Uiteraard hebben ze hun eigenwijze streekjes maar valt best mee. Een geelvleugel staat bekend als de pitbull onder de ara’s. Ik vind het op zich wel meevalen. Jaa okee, je moet wat kunnen incasseren. Als meneertje iets niet zint of soms gewoon zomaar krijg ik een hap in mijn arm ofzo. Ach…..dat hoort erbij zullen we maar denken. Ik ben er niet zo van onder de indruk als hij graag zou zien denk ik, sorry Ky Mani. Ook Makena moet het soms ontgelden als er iets gebeurd op een afstand. Dan krijgt zij een hap.

  

Makena is een zachtaardige vogel. Laat het uiteraard ook merken als ze iets niet leuk vindt maar is veel bedeesder in haar gedrag. Is een beetje onderdanig aan haar maatje af en toe. Ze heeft dan ook wel eens met een flink blauw oog gelopen. Tegenwoordig bijt ze iets meer van haar af, knappe meid.

 

 

 

Pei, mijn leuke lieve ondeugende maatje

Antonia

Antonia

Ik denk dat ik niet vreemd ben voor de meeste oude westenaren. Ik wandel geregeld met mijn papegaaien op de West Kruiskade of door de stad. Ik zal jullie in mijn blogs wat meer inhoudelijk vertellen over de avonturen en het houden van papegaaien.
Veel leesplezier...
Antonia

Pei

Pei

Pei is een Ara Rubrogenys, ofwel op z’n nederlands een Roodoor ara van bijna drie jaar. Pei is bij mij komen wonen toen hij acht maanden was. Al snel voelde hij zich thuis. Dit ondanks hij, nadat hij deels met de hand is gevoed, de vijf maanden voor hij hier kwam in een grote voliere leefde met een broer zus en nog een andere papegaai. Papegaaien zijn meestal snel tam af zodra ze niet veel aandacht meer krijgen.

Pei

Pei is hier één van de weinigen die graag gekroeld wordt op zijn koppie. Als hij nieuwe veerpennetjes krijgt mag ik die dan ook deels voor hem preenen. Hij kan wel een half uur lekker relax bij me zitten/ liggen genieten dan.

Pei

Ook houdt ie van stoeien, lekker wild doen en daarbij in mijn vingers happen, hahaha

Pei

Af en toe doe ik een educatief spelletje met Pei.Ik heb niet echt het geduld en de tijd om dit dagelijks te doen, en Pei heeft er ook nog niet altijd de consentratie voor. Maar als we het doen is het wel leuk. Hij snapt het best maar moet ook even ondeugend doen door alles er weer af te gooien.

Nog dit jaar hoop ik ook voor Pei een maatje te vinden. Het is natuurlijk erg leuk dat een papegaai super tam is enzo, alleen is een papegaaien maatje belangrijk. Ik kan wel zijn maatje zijn maar het moet niet te close worden en daar neigt het voor Pei naartoe te gaan. Hij wordt al steeds eenkenniger en is teveel op mij gericht. Zodra ik maar even ga zitten zit hij ook al bij me.

Zoals jullie weten ga ik er ook op uit met het gaaies. Pei is helemaal dol op fietsen. Hij zit dan op het stuur en roept “lekkerrr” Hij heeft het dan zooo naar zijn zin. Vooral met de zon en een klein briesje erbij. Hij zit dan heerlijk te genieten en om zich heen te kijken..

Pei is hier in huis kan ik wel zeggen, de beste prater. Hij heeft in korte tijd een hoop geleerd. Als ik vraag wat is Pei, dan zegt hij…..ara. Als ik vraag wat doen de eendjes, dan zegt hij…..kwak kwak. Verder zegt hij…..hai, en tilt een pootje omhoog. Andere woordjes en zinnetjes…..hallo, Pei, Peitje, mama, is klaar, één…..twee…..kom maar, kom dan, kusje, mmm lekker, naar de kooi, lekker eten, miauw,  woefwoef, dag, doei, hieppieppieppiep, hoeraaa !!