Museum van de Wijk tot het einde

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

De ruimte gevuld met kunst druppelt leeg. Een voor een komen de kunstenaars hun werk ophalen, een beetje gek omdat het toch een tweede huiskamer was waar iedereen werd verwelkomd. Je kon er schuilen voor de regen, een praatje maken of op je gemak ronddwalen op zoek naar werk wat aansprak. Om het alleen een Museum van de Wijk te noemen voelt niet genoeg, het was ook een ontmoetingsplek en een ruimte om te experimenteren.

Ik weet nog hoe ik spijkers in de muur sloeg die er net zo hard weer uitvielen. De ruimte was moeilijk bedwingbaar en overheersend. Met veel daadkracht kreeg het vorm. Muren werden gevuld, kunstwerken bleven hangen en elk hoekje werd omgetoverd tot creatief proces. Het museum bouwde zichzelf op  met behulp van de meest uiteenlopende persoonlijkheden. Divers kon je het wel noemen. Voor iedereen was het een andere ervaring, er werd werk verkocht en verhalen uitgewisseld. Een mooier doel van een museum kan je denk ik niet wensen.

Er waren dagen dat er niemand was, en dat was ook oke. Er stond jazz muziek op en het was fijn. Als je goed oplette kon je de kleine veranderingen zien. De ruimte ademde, er werden kunstwerken verschoven en toegevoegd. Als je op een goed moment binnen kwam kon je zomaar een van de kunstenaars tegen het lijf lopen. Ieder had zo zijn eigen redenen om de werken te maken. Dwalend langs de werken kon je ze aanraken, het sprak je aan of niet. Er hingen geen lange verhalen over de bedoeling van de kunstenaar, die mocht je er zelf bij verzinnen. Je kon jezelf openstellen en je eigen invulling geven aan wat je zag. Deze openheid vond je in alles terug. Maar vooral in de geesten van de kunstenaars. Het maakte ook niet uit hoe vaak je terug kwam, elke keer ontdekte je wel wat nieuws. Waar de blaadjes van de bomen vielen bleven de werken hangen, per dag beïnvloed door je eigen gedachten. En dat maakte het zo mooi, dit museum was vrij. Vrij voor iedereen die langsliep en vrij voor de kunstenaars. Moge meer plekken op de wereld zo zijn en worden.

Interview Esther Schoonhoven

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Als ik aankom zit Esther al op mij te wachten, keurig op tijd. We nemen plaats aan een grote tafel, voor mij zit een vrouw die duidelijk weet wat ze wil. Na haar middelbare school is ze gaan studeren aan de HTS bouwkunde om daarna door te stromen naar de Academie van Bouwkunst. Na haar opleiding is ze aan de slag gegaan als architect maar rond 2008 begon het te kriebelen. In de avond uren begon ze aan de opleiding tekenen en grafiek aan de Willem de Kooning. Voor haar een perfecte balans tussen architectuur projecten en zelf vrij werk maken. Sindsdien is haar tijd verdeeld in geld verdienen en kunstenaar zijn. Een combinatie waar ik graag meer over wil weten.

R: Wat heeft je doen besluiten om toch nog een opleiding aan de academie te doen?
E: Waarom ik onder andere de academie ben gaan doen is omdat projecten waar ik vaak in werk binnen de architectuur veelal 2 tot 3 jaar duren. Dus je leercurve duurt twee jaar en het programma van eisen wordt opgelegd van buiten af door de opdrachtgever. Dan heb je nog met uitvoerende partijen te maken en je werkgever op het bureau waarvoor je werkt. Er is dus heel veel input van buitenaf waar je creatief mee moet om gaan. Dat maakt het werk ook heel leuk en uitdagend maar ik merkte wel dat ik van experimenteren en onderzoeken hou. Dat is iets wat je in de bouwwereld niet altijd kan doen. Muren moeten vaak recht zijn en mensen die willen experimenteren kom je niet zo gauw tegen in die wereld.

Het beïnvloed elkaar nu ook wel. Ik heb een goeie opleiding gehad op de Willem de Kooning. Is wel altijd een beetje afhankelijk van de docenten die je krijgt. We hadden een grafische werkplaats tot onze beschikking waar continue twee docenten rondliepen. Die stimuleerden ook echt het experiment. Grafiek kan heel oudbollig zijn maar de docenten lieten je vrij. Als je de principes kende dan mocht je best wel eens de pers onderste boven draaien. Als je maar wist wat je deed en als iemand anders daarna ook nog gewoon kon werken.

R: Hoe ziet jou dagelijkse dag er een beetje uit als je je werk combineert met je vrije werk?
E: Ik ben sinds kort zelfstandig en daarmee wordt mijn ritme ook heel erg bepaald. Al hoop ik wel dat daar straks wat meer regelmaat in komt. Over het algemeen ben ik overdag met mijn opdrachten bezig en in het weekend en ‘s avonds ben ik met eigen dingen maken bezig. Dat is wat onregelmatiger.

R: Het werk wat je nu hebt hangen wil je daar ook een specifiek verhaal mee vertellen?
E: Er zit wel een verhaal achter het werk wat ik maak maar het is niet zo dat ik dat verhaal ook aan de kijker wil overdragen. Wat ik fijn vind aan kunst is dat ik er zelf een relatie mee kan aangaan. Als ik werk zie en denk ‘wauw!’ Dat moment, een klik met een beeld, dat is volgens mij heel belangrijk voor kunst. Dan ga je er een eigen relatie mee aan en als ik daar als maker doorheen ga met mijn eigen bedoelingen dan verbreek je de eerste verbinding die iemand met zo’n werk aan gaat. Voor mij hoeft dat niet, vertellen wat ik bijvoorbeeld vervelend vind aan de maatschappij en dat aan anderen laten zien doormiddel van mijn werk. Mijn werk maak ik wel altijd vanuit een persoonlijke ervaring of beleving maar dat hoeft degene die het werk mooi of lelijk vindt niet overgedragen te krijgen. Doormiddel van mijn werken kan ik bepaalde indrukken of ervaringen een plek geven en zo meer ruimte in mijn hoofd creëren en nieuwe indrukken kan verwerken.

Een ander werk wat hier hangt heb ik gemaakt met thinner druk. Dus ik heb veel kranten verzameld en daarmee eigenlijk ook al het leed wat zich afspeelt in de wereld. Als je dat op deze manier herdrukt komt het in spiegelbeeld. Maar daarmee leg je ook de vluchtigheid van de krant vast. Kranten gooi je weg en de kranten koppen zullen binnen mijn werk langer blijven bestaan. Maar het is wel minder makkelijk te lezen en te herkennen. Het beeld wat ik er nog over heen heb gedrukt is een verwerkte reactie op al dat leed.

Voor een ander werk heb ik mij een jaar lang gefocust op opruimen. Hoe het kan dat iedereen en alles heel graag wil dat we opruimen maar ze willen ook dat we heel veel dingen kopen. Hoe complex zit die relatie in elkaar. Waar laten we onze rotzooi dan, verdwijnt het ook echt? Dat heb ik eigenlijk in mijn tekeningen zichtbaar gemaakt. Het is niet zo zeer kritiek maar meer een vraag, waar staan we nu eigenlijk? Het is meer onderzoekend werk en juist niet belerend bedoeld.

R: Voor jou is het belangrijk om een kunstwerk echt tot je te laten spreken, wat is voor jou dan de ideale manier om naar kunst te kijken?
E: Ik denk dat je je moet laten verassen en ook de wil moet hebben om je te laten verassen. Open staan voor wat je ziet en vragen blijven stellen. Je kan er blij van worden of juist denken ‘ja zo kan je ook tegen de wereld aan kijken’. Ik denk dat ik persoonlijk bij kunst ook minder vaak bevestigd wil worden in mijn denkbeelden. Ik wil veel liever zien dat de wereld niet vaststaand is en dat mijn overtuigingen echt niet de enige zijn. Ik vind veelzijdigheid heel belangrijk.

R: Jij hebt een redelijk specifieke werkmethode die je niet zomaar overal kan doen, waar druk jij op dit moment?
E: Ik werk in atelier Minnigh. Joost Minnigh is een Rotterdamse graficus, toen hij overleden is heeft zijn vrouw veel van zijn werken verkocht behalve de machines. Die zijn naar een stichting gegaan en met 4 of 5  mensen huren we samen zijn oude atelier. Wij gebruiken dus die machines waar hij mee heeft gewerkt, dat is wel heel mooi. We werken wel vaak langs elkaar heen, iedereen komt natuurlijk op andere tijdstippen maar we werken ook wel eens samen en we leren ook weer van elkaar. De eerste dinsdag avond van de maand proberen we wel met zijn allen bij elkaar te komen maar niemand is verplicht haha. Er zijn niet zo heel veel grafische werkplaats mogelijkheden hier in Rotterdam dus we proberen het wel kleinschalig te houden om het zo voor iedereen fijn werkbaar te houden.

Er is ook niet zo veel vraag meer naar, bijvoorbeeld op de WDKA is het hele onderwijs systeem verandert. Je moet eerst een concept bedenken en dan ga je opzoek naar technieken in de werkplaatsen. Teken lessen worden ook niet meer gegeven op de academie sinds 2 jaar en de officiële grafiek richting is ook gestopt. Maar tijdens mijn studie zag ik meer en meer mensen verzot raken op zeefdrukken omdat dat minder perfect is als een printer. De docent die ik daar gehad heb die probeert ook nog steeds wel mensen enthousiast te maken voor de oudere druk technieken. Ik denk alleen dat deze manier van werken nooit helemaal zal verdwijnen anders had het dat al gedaan. Het heeft toch waarde. Misschien veranderd het of wordt het minder maar de kern blijft wel denk ik.

R: Waarom heb jij zo duidelijk gekozen voor een haast ambachtelijke manier van werken die redelijk op de achtergrond is verdwenen?
E: We kunnen niet alles digitaal maken en juist het werken met je handen, daar heb ik behoefte aan. Het heeft naar mijn idee ook een andere leercurve, je bent daadwerkelijk met je handen bezig dus je oog hand coördinatie werkt anders dan de snelle commando’s en klikjes op je computer. Je faalt op een andere manier en dat is tof.  Je ontdekt andere dingen daardoor. Waarom ik dat zo leuk vond op de academie, dat klooien, dat je fout misschien helemaal niet zo fout was maar dat het juist het effect gaf waarnaar je opzoek was. Dan moet je wel ontdekken wat je fout deed om het te kunnen reproduceren. Dat is met de computer natuurlijk op een heel andere manier, daar is het streven naar perfectie een belangrijker iets. Ik streef nooit naar perfectie, ik snap niet wat perfectie is. Ik geloof ook wel dat mensen als ze naar een werk kijken dat ze dat ergens zien, voelen of ervaren. Dat je er anders naar kijkt dan een poster die perfect geprint is want dat kan je misschien wel snel de klik maken naar reclame achtige dingen. Als je ziet dat iets met de hand gemaakt is, dat werkt anders maar ik heb er natuurlijk geen onderzoek naar gedaan.

R: Wat is het grootste verschil wat je in jou eigen leven hebt gemerkt sinds je de opleiding hebt afgerond?
E: Ik denk dat je door fases heen gaat. In de architectenwereld ga je van project naar project en juist door het rommelen met materialen en het ontdekken wordt ik ontvankelijker. Mijn hoofd wordt rijker, ikzelf wordt ervaringen rijker, kundiger en daardoor heb je meer plezier en zie je meer mogelijkheden. De wereld blijft minder aan je kleven, het is bijna meditatie maar dan aardser.

R: Om het gesprek af te sluiten de laatste vraag, waar ben jij het meest dankbaar voor?
E: Ik ben het meest dankbaar voor het feit dat je je als mensen altijd kan blijven ontwikkelen. Ja dat is het, kort en helder haha.

En daarmee sluiten we het interview af. Ik heb zo’n vermoeden dat deze vrouw nog lang niet uit ontwikkeld is en dat we nog veel van haar gaan horen.

Interview Margo Ramp

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Het is een zonnige ochtend op de west kruiskade. Ik heb een afspraak met Margo Ramp, een van de kunstenaars binnen Museum van de Wijk. We komen tegelijk aan en met de fiets in de hand begint het gesprek al goed. We besluiten op een terrasje te gaan zitten met een cappuccino.

Margo Ramp heeft de creativiteit van haar moeders kant meegekregen. Zelf heeft ze ook een dochter waar ze heel trots op is. Toch leidt Margo een dubbel leven, ze is namelijk verpleegkundige al heel lang. Totaal wat anders. Als ik haar vraag of dat een goeie combinatie is geeft ze toe dat ze het liefst alleen maar met kunst bezig zou zijn. Maar er moet ook geld verdient worden.

R: Hoe ziet een gewone dag van jou dan uit zo met beide banen?
M: Ik ben zzp’er dus dat hangt er eigenlijk een beetje van af. Ik werk in Rotterdam, 4 dagen gebroken diensten maar de kunst zit altijd in mijn hoofd. Waar ik ook ben en waar ik ook kom. Veel praten en veel kijken, ik heb altijd een boekje bij me en ik maak veel foto’s. Eigenlijk is mijn hele dag overspoeld met kunst maar ik moet werken om geld te verdienen. Het is niet dat ik het vreselijk vindt maar eigenlijk wil ik het liefst alleen maar met kunst bezig zijn. Gewoon creatieve dingen doen.

R: In jou kunstwerken lijkt altijd wel een verhaal te zitten, je doet iets niet zomaar. Wat is het verhaal achter de kunstwerken die je nu tentoon hebt gesteld?
M: Ik ben ongeveer 1,5 jaar geleden begonnen met uurwerk. Niet zozeer dé tijd maar wel een uurwerk. Ik kijk vaak om me heen en dan zie ik heel vaak klokken die ik helemaal niet zo mooi vindt. En toen dacht ik, als je toch wilt weten hoe laat het is is het dan niet leuker om het uurwerk in een kunstwerk te plaatsen. Dat is eigenlijk de rode lijn geworden, daarin werk ik graag met natuurlijke materialen. Zo heb ik een klok gemaakt van een oude boomstam. Na mijn expositie ‘met de tijd mee’ is het eigenlijk alleen maar uitgebreid. Uurwerk in kunstwerken.

Het kunstwerk wat nu in Museum van de wijk staat met die grote bol, is de tijd. Mensen denken vaak na over dingen die ze anders hadden kunnen doen of beter. De persoon op de bol hangt ondersteboven bijna in het gat. Die kijkt naar de tijd die geweest is en hoe die het eventueel anders had kunnen doen. Mensen zijn dan ook geneigd om erin te kijken  en dan zien ze een spiegel. Zodat je jezelf kan spiegelen, je komt jezelf tegen in de tijd. Dat is het verhaal achter de bol.

Naast de tijd is vrijheid ook een groot thema. Vrij zijn en vrij voelen, toen is het dansen gekomen.  Het beeld van een man, vrouw en kind die aan het dansen zijn op een S, het wapen van Laren. Daaronder staan rode schoenen. Je kan heel je leven gebonden zijn aan je werk, relatie, vrienden maar als je gaat dansen voel je je vrij. Dan komt het kind in je naar boven, dan schop je je schoenen uit en ga je op je blote voeten staan dansen.

R: Hoe is het proces verlopen toen je aan het werk was aan deze twee kunstwerken?
M: Het beeld op zich is gemaakt van stof met textiel verharder en de bal is van papier maché. Het was heel leuk om aan te werken omdat je het echt zag groeien. Laagje voor laagje ben ik er wel een maand mee bezig geweest. Dat vind ik het mooie van kunst, het scheppen. Je weet nooit precies hoe het gaat worden, van het een komt het ander.

R: Achter jou werken zit vaak een verhaal, toch lees je eigenlijk nooit de verhalen bij de kunstwerken in een museum. Wat is voor jou dan de ideale manier om naar kunst te kijken?
M: Voor mij is het voornamelijk je hoofd leegmaken, je open stellen voor wat je gaat zien en rust vinden. Als het heel druk is kan ik mij ook niet concentreren. Ik kijk vaak eerst wat ik er zelf in zie en als er een kaartje bij hangt dan kijk ik wel even of het klopt. En als het niet klopt ga je er toch weer anders naar kijken. Maar in eerste instantie is het gewoon zelf in alle rust kijken. En stiekem kijk ik ook naar de gebruikte technieken om te kijken of ik daar ook mee kan werken. Niet het namaken maar puur de techniek. Ik heb zelf geen kunstacademie gevolgd dus alles kijk ik af bij anderen en experimenteer ermee. Zo wou ik eens exposeren bij een galerie maar dat mocht niet omdat ik geen kunstacademie had gedaan. Maar voor mij geeft het ook een vrijheid, ik weet niks van een bepaald materiaal dus ik doe er gewoon wat mee. Zo kom je het best achter hoe een materiaal werkt en wat er mogelijk is. Alles heeft zo z’n voor en nadelen.

R: En als je nu maar 1 materiaal mag kiezen waar je alleen nog maar mee mag werken, wat zou dat dan zijn?
M: Nee dat zou ik echt niet kunnen, het zou zo belemmerd werken voor mij. Ik zou het er heel benauwd van krijgen. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met textiel verharder maar dan kan over een tijdje weer heel iets anders zijn. Ik zou mezelf te veel beperken met maar 1 materiaal, ik ben steeds in ontwikkeling gelukkig. Dat is ook mijn visie, kijk om je heen en blijf onderzoeken.

R: En zo heb je ongetwijfeld al een hele hoop geleerd, maar als je nu op dit moment 1 ding moet kiezen wat je heel erg graag wilt leren wat zou dit dan zijn?
M: Ik zou heel graag willen beeldhouwen, dat lijkt me fantastisch. Maar ik zou ook graag meer willen doen met filmen. Daar ben ik nu al een klein beetje mee bezig en dan vooral editten.  Ik heb ook veel gewerkt met photoshop maar ik ben nu meer toe aan beweging. Dat het meer leeft. Daarom ben ik ook veel bezig met 3D werk, daar kan je omheen lopen en van elke hoek zie je weer wat anders.

R: Kan je nog het moment herinneren dat je voor het eerst echt bewust kunst hebt gemaakt?
M: Ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in kunst maar ik ben 3 jaar geleden begonnen met schilderen en dan leer je ook naar details kijken. Dan ga je steeds verder kijken, ook naar kunstwerken, je krijgt er meer oog voor. Dus dat is eigenlijk het moment geweest. Maar ik ben er wel altijd al mee bezig geweest, mijn oude buurman was meubelmaker en ik bedacht dan meubels en maakte die samen met hem. Zo hebben we tafels en lampen gemaakt maar ook sieraden, eerst van koper en toen van zilver. Doordat ik zoveel uitprobeer kan ik het ook met elkaar combineren. Zo is het natuurlijk met alles eigenlijk, het hele leven. Je doet ervaring op wat je in andere situaties weer kan toepassen.

R: En mocht je nou je ideale toekomst kunnen vormgeven, hoe zou die er dan uit zien?
M: Ik zou graag vanuit huis werken om te ontwerpen maar wel het liefst via opdracht. Dus eigenlijk wil ik heel veel opdrachten krijgen zodat ik financieel onafhankelijk ben en alleen maar bezig kan zijn met kunst maken. Misschien dat ik ooit workshops ga geven maar dat weet ik nog niet.

R: Maar als je opdrachten krijgt ben je niet helemaal vrij om je eigen autonome werk te maken..
M: Dat klopt en dat is ook wel het nadeel. Ik zou dan naast mijn opdrachten ook wel blijven werken aan autonoom werk. Maar als ik mag fantaseren dan zijn opdrachten waarin algehele vrijheid zit toch wel de droom. Maar ja dat komt bijna nooit voor haha.

Om het gesprek af te sluiten stel ik nog 1 laatste vraag. Waar ben je het meest dankbaar voor? Het antwoord is snel en krachtig: haar dochter. Daar kan geen kunstwerk tegen op.

Aankomende woensdag is de expositie Met de tijd mee te bezichtigen aan de Westkruiskade 51,  zie hier voor meer informatie: Expo Met de  Tijd mee.

Opening Museum van de wijk

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Opening door Arnold Molenaar.

Vandaag is de kleur geel. Deze heldere warme kleur is het canvas voor de opening. De laatste werkzaamheden nog maar net achter de rug en klaar voor het publiek. Gasten druppelen binnen en al gauw is de ruimte gevuld met geroezemoes en gezellige gesprekken. Wijndrinkers en bierdrinkers zij aan zij. Dan valt de eerste noot bij de piano, Nani Kry laat iedereen verstommen en zingt. Met niks anders dan zijn stem en de piano vult hij de ruimte, deze jongen kan zingen! Als een ware celebrity staan er mensen om hem heen foto’s te maken. Wie hem vanavond niet heeft gehoord krijgt hopelijk nog een kans de aankomende weken.

Dan slaat de klok 4 uur, officieel geopend! Christy neemt de microfoon over en vertelt stralend over het opzetten van museum van de wijk. Samen met Piet Hein en Lennard de Vlieger waren ze zo gek om het gewoon te doen, en zie waar we nu staan. Te midden van alle makers in een bijzondere ruimte vol met muurschilderingen. Iedereen is trots op elkaar en zo hoort het ook. Arnoud Molenaar van Resilient Rotterdam pikte dit enthousiaste initiatief ook op en wilde dit graag met ons openen. Volgens hem is Rotterdam een veerkrachtige stad. Een stad die tegenslagen kan opvangen en sterker wordt. Een stad met visie, lef en doorzettingsvermogen ook op cultureel gebied. En daar komt Museum van de Wijk kijken, een museum/expositie voor de wijk en door de wijk. Want zonder al deze mensen en vrijwilligers bestond dit niet. En dat mag best even gezegd worden, petje af!

Er wordt luid geklapt en de tweede biertjes worden geopend. De lichten gaan aan, dit is waar het om gaat: tekeningen, schilderijen, tassen, denim en sculpturen. Overal is iets interessants te zien, volg de neon lijnen op het plafond en kom uit bij een graffiti muur. Of dwaal langs de duizend schilderijen en zie uiteindelijk alleen maar stipjes die een illustratie vormen. De ruimte speelt met de kunstwerken, ze versterken elkaar. Lachende gezichten praten over en weer. Dit is een geslaagde opening.

 

Kunst en cultuur in woorden

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Aangenaam! Ik ben Robin Hendriks (1994). In de zomer van 2016 ben ik afgestudeerd aan de Willem de Kooning en heb sindsdien de vrijheid om als freelance ontwerper aan de slag te gaan. Sinds vandaag zal ik gaan schrijven en dan met name over het Oude Westen. Maar niet zomaar over hoeveel kauwgom er op de straten ligt. Nee, ik zal mijn gaan richten op wat er allemaal gaande is op gebied van kunst en cultuur. Er gebeurt zó veel, ook recht onder onze neus terwijl we het niet eens opmerken. Heb jij wel eens goed gekeken naar de lantaarnpalen die langs de weg staan? Daar zit ook een ontwerper achter die heel goed heeft nagedacht over de vorm. Zonde eigenlijk dat we er bijna gedachteloos langs lopen. In mijn schrijfsels zal ik deze ondergewaardeerde vormen van kunst uitlichten want zo vind je juist de meest fascinerende verhalen die ons stukje bij beetje de wereld beter leren begrijpen. Daarnaast zal ik veel te vinden zijn op exposities en bij kunstenaars met een bijzonder verhaal, genoeg om over te schrijven! Er zal bij elk artikel een illustratie verschijnen om het onderwerp te vangen en meer tot de verbeelding te laten spreken.

Stay tuned voor het eerste artikel. En mocht je zaterdag avond nog geen plannen hebben, er is de opening ‘Home is a formal yet loving place’ in de Frank Taal galerie.

http://www.franktaal.nl

Illustratie © Robin Hendriks