Het Geluid van Rotterdam op 1 juni in Cretopia op de West-Kruiskade

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

 

Het Geluid van Rotterdam laat op zondag 11 juni van weer van zich horen. Een middag vol luisteren en kijken naar muziek, de ‘Mot Je Eens Hore…’ muziekquiz, talkshow, spoken words en muziek-docu. Dit keer op de West-Kruiskade in Toko51 / Cretopia.
In deze editie maken we een reis door het Suriname, het Caribisch gebied en Kaapverdië. We gaan luisteren en kijken naar de invloed van deze landen op de Rotterdamse muziek. Bereidt jezelf voor op een middag vol met soul, rhythm en swing.
Shirma Rouse en Poliana Vieira zullen onze oren strelen met hun krachtige en zoetgevooisde stemmen. Dit doen zij door solo en een duet te zingen. Op het toneel horen en zien we ook Afu Sensi die bekend staat om een geheel eigen stijl van rappen. Met alle muzikale gasten gaan we kort in gesprek. Zij geven dan een inkijk geven in hun muzikale inspiratie, hoe zij hun instrument bespelen, hun repertoire en hun kijk op de muzikale ontwikkelingen.
Meer muziek komt ons tegemoet via DJ Bootsy Paul. Hij zal door middel van bijbehorende geluidsfragmenten het interview met Shirma en Pouliana kracht bijzetten. Ook is hij de ceremoniemeester van de muziekquiz ‘Mot Je Eens Hore..’. Een quiz door de muzikale schatkist van Rotterdam.
Er zijn ook gesprekken met André Dadi, Guido van Dieren en André Hart. Zij zullen vertellen over hun werk als muziekverzamelaar, DJ, programmeur en geschiedschrijver. Door hun verhalen krijgen we een inkijk in de ontwikkeling van de Rotterdamse clubs, festivals, muziekstromingen, studio’s en platenlabels.
Een vast element zijn de spoken words van Bjorn Romy. Bjorn zal dichten over de artiesten van de middag, het programma van de middag, de Rotterdam muziekscene en het typische Rotterdamse geluid. Met zijn spoken words bijt het spits af van de show. Halverwege de show maakt hij nogmaals zijn opwachting.
De host van de show is Charissa Chotoe. Zij zal het publiek welkom heten, de aankondigingen doen, het publiek actief betrekken bij het programma, gesprekken voeren met de gasten en de muziek quiz mede in goede banen leiden.5

 

Een ode aan de leeszaal

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Iedereen heeft letters nodig. Letters vormen woorden, vormen zinnen, gedachtes, meningen en andere betekenissen. Daar waar de zon door de ramen schijnt staan rijen boeken opgesteld klaar om gelezen te worden. Het is ondertussen wel een begrip in Rotterdam: de leeszaal. Een plek waar je boeken  kan achterlaten en meenemen gerund door vrijwilligers. Op de achtergrond lopen mensen met tassen speurend naar bijzondere titels die uitnodigen om het boek op te pakken. Achterkanten worden gelezen en beoordeeld. Boeken mogen mee naar huis, zorgvuldig afgewogen op weg naar een nieuwe boekenplank om op te staan.

De deur kraakt als hij open gaat, een mevrouw komt naar binnen gekleed in een bruine houtje touwtje jas met een keurig klein schoudertasje. Zuchtend neemt ze plaats aan de grote tafel met alle kranten. Ze herkent direct Trumps hoofd en pakt die krant om zich vervolgens uit te laten over deze man die over Amerika heerst. Tegenover haar zit iemand die ze lijkt te kennen, hij lacht. ‘Lachen is gezond, het zet de bloedvaten open’, antwoord ze. Een oude wijsheid die we allemaal zouden moeten naleven. Ze verveelt zich thuis, een kamertje in een verzorgingstehuis. De man snapt het wel maar waarom komt ze dan toch naar de leeszaal? Er zijn zoveel boeken die nog gelezen moeten worden maar zij begint er niet meer aan. Dan moet je al die boeken ook komen brengen, een zware klus waar ze geen zin meer in heeft. Er verschijnt een wit katoenen zakboekje uit haar jaszak en wrijft ermee over haar neus. Een klein gebaar maakt een wereld van verschil duidelijk. Vanachter haar brillenglazen kijkt ze de man oplettend aan, haar blik dwaalt naar beneden en blijft hangen op het boek wat voor de man ligt. ‘Oh heeft u de bijbel? Goed zo, heb je die zomaar daar liggen?’ De man lacht weer, de bijbel is geen boek dat je zomaar ergens hebt liggen. Hij leest er elke dag in. Ze schud haar hoofd, zij hoeft hem niet meer te lezen ze kent hem tenslotte uit haar hoofd. Niet alles even goed, sommige stukken vind ze onzin maar het is wel het belangrijkste boek in heel de wereld. Amen Amen.  Ze wil veel liever Japans leren in plaats van de bijbel lezen. Tekens die betekenis krijgen van woorden, zinnen, gedachtes, meningen. Ze neemt een slok water: ‘je moet veel water drinken hoor!’ Zij kan het weten, alle jaren al geleefd en wil toch nog Japans  leren.

De man las niet zoveel, maar sinds een jaar of 2 heeft hij toch een heuse kleine bibliotheek thuis. Het is jammer dat ze het niet geweten heeft, een aantal van haar boeken zijn in de papierbak verdwenen. Ze lijkt het echt erg te vinden, boeken vol met verhalen die niet meer door anderen zullen worden gelezen. Misschien kent ze deze ook uit haar hoofd,werelden creërend binnen haar kamertje. De man met de kleine bibliotheek staat op, de plicht roept. Ongetwijfeld kruizen ze elkaars pad weer hier aan deze tafel in de leeszaal. Misschien kent zij dan al wat woordjes Japans. Tot ziens mevrouw M! De deur kraakt als hij open gaat, ze kijkt de man nog even na terwijl hij naar buiten loopt en wend zich dan naar mij. ‘En jij lees jij veel?’ vraagt ze. Ik kijk op van mijn computerscherm. Zou ze doorhebben dat ik over haar aan het schrijven ben?  Al die boeken met hun verhalen, zij praat liever met mensen en boeken praten niet terug. Ze vraagt hoe mijn koningsdag was, waar ik toch het geduld vandaan haal om met een computer te werken en hoe ik vlekken uit mijn was haal. We moeten lachen als we ontdekken dat we dezelfde truc gebruiken voor onze vlekken: ossengalzeep. Ondanks alle verschillen zijn we toch niet zoveel verschillend. Ze neemt nog een slok water en kijkt naar buiten. Het is veel te mooi meer om binnen te zitten eigenlijk. We besluiten allebei om nog te genieten van de zon, tot ziens tot ziens. Ik hoop de volgende keer dan ik haar spreek wat woordjes Japans te horen. Glimlachend loop ik naar buiten, Dit keer had ik geen boek nodig.

Voor meer informatie:
Leeszaal Rotterdam West

Sculptuur en mysterie van Het Beeld

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Toen ik vanaf centraal station naar huis fietste reed ik gedachteloos langs de rij kunstwerken die staan opgesteld langs de Westersingel. Ik hou niet zo van een sculptuur dus meestal fiets ik er langs en let ik meer op de auto’s voor me om geen onverwachte verassing te krijgen. Deze keer ging het anders, mijn oog werd getrokken door een zeer statisch beeld dat om hoorde te vallen. Dat deed het echter niet en het stond daar gevaarlijk te balanceren. Ik moest eerlijk toegeven dat ik dit stiekem wel mooi vond, een heldere vorm die precies daar lijkt te zijn neergedaald als een bevroren ijspegel. Hoe hard het ook waait, de sculptuur staat onbeweeglijk alsof het nooit anders is geweest. Het beeld L’homme qui marche van Rodin is tijdelijk verplaatst naar Wüppertal en liet een lege sokkel achter. Een ruimte die alleen bestaat als er invulling aan is gegeven. Maar Sculpture International Rotterdam had geen plannen voor een tijdelijke invulling. De plek zou leeg blijven, wachtend in stilte op de terugkeer van Rodin.

Alsof er toeval bestaat reed precies op het moment dat het beeld van Rodin van haar sokkel werd getakeld een jongeman langs. Hij bleef even staan kijken naar de mannen die gewapend met een hijskraan en vrachtwagen het beeld van zijn plek tilden. Wat overbleef was een lege sokkel, nog steeds uitgelicht om de plotselinge verdwijning haast te benadrukken. Je kon zijn gedachten bijna horen, deze plek is niet bedoeld om leeg te blijven en daar zou hij een plan voor maken. Deze jongeman genaamd Sil Krol maakt namelijk werk wat je het beste kan omschrijven als experimentele interventies in openbare ruimtes . Hij creëert sculpturen, architectonische ingrepen en acties die zomaar opdoemen in het straatbeeld. Dit doet hij met zo’n nauwkeurigheid dat het lijkt alsof het precies daar hoort te zijn. Krol’s werk speelt op subtiele manier met vragen als: ‘van wie is de openbare ruimte en wat is wel en niet geoorloofd’?  Daardoor creëert hij een spanningsveld tussen de ruimte waarin zijn werk zich bevindt en het werk zelf.

De beeldenrij aan de Westersingel heeft van zichzelf al een duidelijke uitstraling. Met dit in zijn achterhoofd is Krol gaan experimenteren met vier vlakken gespiegeld aan elkaar, ook wel bekend als di-piramide. Een zoektocht naar het perfecte materiaal en de juiste maat voor de omgeving was begonnen. Het werk moest precies bij de sokkel passen maar daarnaast wel een interessante toevoeging zijn op de al bestaande beeldenreeks. Je kan natuurlijk niet zomaar een Rodin vervangen. Voor Krol heeft zijn sculptuur inhoudelijk geen relatie tot het beeld van Rodin maar het is in zekere zin  wel het tegenovergestelde. Waar Rodin een lopende man uitbeeld, duidelijk gevormd door menselijke handen is de sculptuur van Krol statisch en geometrisch waar zelfs de natuur geen invloed op uit lijkt te oefenen. Het vormt een aangenaam contrast met de andere beelden die er staan. Voor mij geeft dit perfect de situatie van Rotterdam weer, overal waar ik fiets wordt ik verrast door de grote glimmende nieuwbouw die de oude glorie van Rotterdam weerspiegelt in hun ramen. Juist de afwisselende architectuur maakt Rotterdam zo’n fijne stad. Als je denkt dat je het allemaal wel denkt gezien te hebben ontplooit er een gebouw wat totaal niet naast zijn buurman lijkt te passen. Dit houdt je wakker want van te veel eentonigheid wordt men blind. Krol zorgt er met zijn werk voor dat we op blijven letten. Met zijn spontane actie heeft hij het AD al aan de lijn gehad en is zijn werk online al meer dan 4000 keer bekeken. Mensen merken het op maar twijfelen niet aan of het daar hoort, het lijkt er dan ook op dat zijn werk blijft staan tot de terugkeer van Rodin.

Op dit moment werkt hij aan een nieuwe opdracht voor het festival Tweetakt in Utrecht waar binnenkort op fort Ruigenhoek iets gaat gebeuren wat niet te voorspellen is. Maar een ding is zeker, wij kunnen nog even genieten van zijn onverwachte acties.

http://silkrol.blogspot.nl

Bloemhofkinderen/ schoollunches

Kok Ralph en souschef Jamilla
Kok Ralph en souschef Jamilla

Er gaan steeds meer stemmen op voor gezonde, warme lunches op basisscholen in heel Rotterdam. Ook Zorgvrijstaat ziet in warme schoollunches met name een kans voor kinderen uit gezinnen die grote moeite hebben om een dagelijkse voedzame maaltijd op tafel te zetten. Wij hebben met OBS Babylon in het Oude Westen afspraken gemaakt om dit schooljaar, gedurende een maand, warme schoollunches te serveren. Khalida is als actieve moeder, -ik schreef over haar in een eerder bericht- direct bij de school betrokken. Zij wees ons op steeds terugkerende situaties waarin kinderen zonder ontbijt op school komen, of geen lunch meebrengen.

Om dit pilot zo goed mogelijk te realiseren, en ook als vertrekpunt voor anderen, ben ik op zoek naar zoveel mogelijk antwoorden op mijn vragen: wat is er allemaal nodig binnen dit project? Waarop zou het kunnen stranden? Hoe valt dit te financieren? Wat zijn de effecten? Voor een voorbeeld van goed functionerende en ingebedde warme schoollunches, mocht ik op werkbezoek bij Vakmanstadschool Bloemhof in Rotterdam-Feijenoord, waar kok Ralph van Meijgaard met souschef Jamilla al 9 jaar lang, in een team van hulpmoeders, stagiaires en “fruitmoeders” bakken, hakken, snijden en koken voor grofweg 350 leerlingen per dag.

Na een zoektocht door de straten Feijenoord (Bloemhof heeft 2 locaties, waarvan 1 met keuken) vind ik Ralph bij locatie Putsebocht. Hij brengt me naar een lokaal op de begane grond waar enorme bedrijvigheid heerst. Dit voormalige handenarbeidlokaal is verbouwd tot een professionele keuken met moderne apparatuur. Moeders in schorten lopen af en aan, er wordt in grote pannen geroerd, het is er warm en het ruikt er heerlijk.

Ik kijk er mijn ogen uit; “zou er in het Oude Westen ook een keuken zijn die dit kan faciliteren”?

Het is 12.00u. Tijd voor de eerste shift, en dat betekent dat naast tafeldekken ook de bakfiets volgeladen wordt voor locatie Oleanderstraat. Het eten gaat in warmhouders naar enkele straten verderop. Dat ziet er best laagdrempelig uit. Geen gedoe met busjes. Tussen shift 1 en shift 2 om 12.30 is het een heksenketel: opruimen, afwassen, tafeldekken, opscheppen en serveren. Dit alles wordt door de moeders gedaan.

Ralph neemt me mee naar de verwarmde kas, grenzend aan het hoofdgebouw en neemt uitgebreid de tijd om mij te vertellen hoe rauw voedsel uiteindelijk op de borden van de scholieren belandt.

Om te beginnen gaan koks Ralph en Nils beurtelings tweemaal per week naar de markt op het Afrikaanderplein om ‘in te slaan’. Zij keren terug op hun bakfiets waar groenten, vlees en fruit worden gekoeld of klaargelegd voor de komende week. Alle leerlingen krijgen alle dagen- behalve de woensdagen-, een warme maaltijd, met standaard een toetje van vers fruit. Op het menu staat om de dag een vegetarische maaltijdsoep met zelfgebakken brood en salade en de andere dagen rijst, pasta, aardappelen of couscous met groenten en vis, vlees of kip. En dat laatste een keer per week, omdat men ook hier aandacht schenkt aan meer groenten en minder vlees.

Even voor de duidelijkheid: Vakmanstadschool Bloemhof in het stadsdeel Feijenoord, is geen ‘normale’ school. Het is de eerste basisschool die in 2009 de plannen van filosoof en onderwijsvernieuwer Henk Oosterling rondom een geïntegreerde aanpak van leerlingen in een achterstandswijk oppakte, en in praktijk bracht. Naast rekenen en taal worden de kinderen ook onderwezen in judo, yoga en aikido, filosofie, techniek, koken en tuinieren. In deze extra lessen vergroten de kinderen hun sociale, fysieke en mentale skills en krachten. De schoolmaaltijden vallen onder de kooklijn, naast de judolijn, de ecolijn en de filosofielijn. Bloemhof heeft ook een moestuin, waar getuinierd wordt. De groenten en kruiden die verbouwd worden verdwijnen direct in de pan, al is de opbrengst niet genoeg voor alle maaltijden gedurende het schooljaar.

Tijdens ons gesprek komt Jamilla binnen met twee dampende borden. Jamilla is souschef en betaalde kracht. Zij is het die de hulpmoeders aanstuurt. De rol van de hulpmoeders is onontbeerlijk. Vandaar dat deze vrouwen per dagdeel een vrijwilligersvergoeding van €5,- ontvangen. Een plekje binnen dit team is gewild, (er zijn veel moeders die op deze manier willen bijdragen) en om die reden verandert de samenstelling van het team regelmatig

Op onze borden liggen geroosterde aardappelen, kipfilet, prinsessenboontjes met wortel en radijsjes en een kommetje met fruit. Het gaat erin als koek, maar ik ben erg benieuwd wat de kinderen ervan vinden, zijn zij nu als vanzelfsprekend grootverbruikers van groenten? In contrast met al die kinderen en volwassenen zoveel minder groente en fruit eten, volgens het voedingscentrum?

Een kleine rondgang door het eetlokaal, leert dat ook Bloemhofkinderen vaak de groenten onaangeroerd laten liggen, tot grote frustratie van Ralph. Maar de kinderen zijn wel rustig aan het eten. Op mijn vraag of zij niet slaperig worden van de lunch, antwoordt een jongen met een zwarte bril ontkennend. “Nee, juist niet. Ik kan me juist heel goed concentreren. En van dit eten word ik niet druk, want er zit geen suiker in”.

Aan het eind van mijn werkbezoek noemt Ralph de voordelen van warme schoollunches die hij ervaart. Behalve de voedingsstoffen en vitamines die de kinderen binnenkrijgen leren zij over de herkomst van voedsel, maar ook snijtechnieken, hygiënisch werken, goed gedrag en aankleding van de tafels. Door te proeven overwinnen zij hun angst voor het onbekende. Welke positieve resultaten de schoolmaaltijden hebben op gezond gewicht van de kinderen is moeilijk te meten. Sommige kinderen blijven, met name, buiten de schooltijden om, ongezond en veel eten.

http://Zorgvrijstaat https://www.facebook.com/zorgvrijstaat

Vin Naturel op gympen in m’n winkel aan de Schietbaanstraat

Maud

Maud

Importeur/winkelier/marktvrouw/zorg at Blije Wijnen
Mijn naam is Maud en ik ben de trotse eigenaresse van Blije Wijnen. Ik importeer natuurwijnen uit voornamelijk Frankrijk. Daarnaast ben ik sinds vorig jaar marktkoopvrouw op de Rotterdamse Oogstmarkt. Ook ben ik werkzaam in de zorg. Ik ben 44 jaar en woon al meer dan de helft van mijn leven in deze mooie stad. Ik woon samen met mijn kersverse man, mijn tweelingdochters van 13 en 2 ietwat onaangepaste teckels.
Maud

Zittend in mijn winkel voel ik me Carry Bradshaw maar dan met gympen. Geen cocktails voor mij maar Natuurwijn, Vin Naturel. Een blo schrijven, voor Rotterdammers nog wel. Ik maak me nu al druk om de ongezouten reacties…. Pfff snel maar een wijntje om de eerste stress weg te nemen.

Blogje, wijntje.

Ik ben Maud, winkelier sinds een paar weken. Daarnaast moeder, vrouw van, vriendin, werknemer in de zorg, marktvrouw op de Rotterdamse Oogstmarkt en ‘baas’ van 2 teckels. Al het andere zal zeker besproken worden ooit, maar niet nu. Nu is het de winkelier die spreekt. Drie weken geleden heb ik een winkel geopend. Een ‘Cave Vins Naturels’, oftewel een wijnwinkeltje met enkel natuurwijnen. Ik heb nooit de ambitie gehad winkelier te worden na een eenmalige oefening bij Van Haren schoenen in Den Bosch 27 jaar geleden.  Het overkwam me. Het voelt nog steeds onwerkelijk. Als ik langs het winkeltje fiets of op donderdag om 13 uur de sleutel in het slot steek. Als iemand me feliciteert met de winkel of vraagt hoe de zaken gaan..

 

In de zomer van 2015 is Blije Wijnen geboren. Ik was met mijn, toen nog vriend, en kinderen op vakantie in Roquebrun, Zuid Frankrijk. We aten praktisch elke avond bij Cave Saint Martin bij onze Rotterdamse vriend. En dronken elke dag heerlijke wijnen. Al jaren wilde ik die heerlijke wijnen naar Rotterdam halen maar ik wist niet waar ik moest beginnen. Het ondernemerschap zit niet echt in me, of toch? Samen met een vriendin, de zus van onze Rotterdamse vriend in Frankrijk, besloot ik om Blije Wijnen te starten. Wijn waar je blij van wordt, wij in ieder geval wel! Gewoon maar beginnen. Ik ben die zomer bij een aantal wijnboeren langs geweest, geproefd, gekletst, gelachen en vooral heel veel geleerd. Terug in Nederland zag mijn vriendin van het avontuur af en daarmee zette ze mij aan het denken. Was ik stoer genoeg om een bedrijf te beginnen. Het antwoord is helder, ja dus!

 

Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik bij de Kamer van Koophandel ‘Blije Wijnen’ oprichtte. Voor hem appeltje eitje en voor mij een moment waarbij mijn hoofd niet kon stoppen met lachen en mijn lijf bijna hysterisch gespannen was. Even later stond ik buiten met een paar documenten in mijn handen en de belastingdienst achter me aan. Want die houden van ondernemers! Zoveel is duidelijk.

 

Dat was in 2015. Nu in maart 2017 zit ik in mijn eigen winkeltje in Rotterdam West. Eind vorig jaar begon het idee van een winkel me bezig te houden. Al bijna een jaar sta ik elke 2 weken op de Rotterdamse Oogstmarkt met mijn wijnen, ik heb een webshop en ook nog een ‘gewone’ baan. Alles rondom de wijnen deed ik tussendoor. Ik begon warm te lopen voor het idee om een plekje te hebben waar ik een aantal uur per week tussen mijn wijnen zou verblijven. Een pand op de Binnenweg of Coolsingel bleek onbetaalbaar voor mij. Blije Wijnen is tenslotte geboren uit een passie, een hobby en dat mag geen stress opleveren. Geen nachtmerries van huurbazen die duizenden euro’s opeisen. Opeens was daar dit pandje aan de Schietbaanstraat. Naast die geweldig leuke dame van Arta la Tarta. Binnen no time was de huurovereenkomst beklonken en heb ik dus een winkeltje.

 

Wat ik verkoop? Natuurwijnen, Vin Naturel. Dat zijn wijnen, zonder chemische toevoeging en met minimaal maar liefst geen toegevoegd sulfiet. Het gaat nog een stapje verder dan biologische wijnen waarbij in de vaten nog behoorlijk wat additieven wordt toegevoegd. Wijn die leeft! Sap! Waar je dus blij van wordt.

 

Naast vin naturel sta ik open voor andere producten. Nu verkoop ik al worsten van Wild Vleesch (Paul de Rotterdamse worstenmakert), planken van Jorrit Vroon maar ook koffie van Schot uit Delfshaven. Allerlei producten die eerlijk zijn en liefst ook Rotterdams. Want ook al ben ik geen Rotterdammer van geboorte, na 26 jaar in deze wereldstad te verblijven heb ik door het openen van de winkel geen woorden maar daden gebezigd!

http://www.blijewijnen.nl

Bloggers en Vloggers gezocht!

WOW Rotterdam
Volg ons

WOW Rotterdam

Wij houden jullie op de hoogte van leuke en interessante activiteiten in Rotterdam!
WOW Rotterdam
Volg ons

Blog Vlog

Kan jij toevallig goed schrijven? Vind jij het leuk om te bloggen of te vloggen? Of wil je het leren? Dan is dit een oproep voor jou!

WOW-Rotterdam is een kleine organisatie met een groot bereik. We richten ons voornamelijk op het Oude Westen van Rotterdam; Het gebied tussen en rond de West-Kruiskade en de Nieuwe Binnenweg. Hier zijn statistisch de meeste activiteiten van Rotterdam dus genoeg om over te bloggen en vloggen.
Ons doel is om deze actieve wijk van Rotterdam Centrum op een leuke, bijzondere en boeiende manier voor het voetlicht te brengen.
Het hoofdkantoor is gevestigd in Cretopia, West-Kruiskade 51.

Wij zijn op zoek naar Bloggers en Vloggers.
Heb jij een eigen schrijffstijl, vind je leuk om heel gedetailleerd te schrijven of juist kort maar krachtig? Dan zijn wij op zoek naar jou.

Is vloggen helemaal jou ding en zou je dit graag met iedereen willen delen? Ook dan zijn wij op zoek naar jou.

Wij bieden begeleiding, professionalisering en indien gewenst, een fijne ruimte om samen te werken.

 

> Het leuke is dat er geen leeftijd
gebonden is aan het vloggen en bloggen

>Je bepaalt zelf je onderwerp, thema

>Je werkt zelfstandig of in een team

> Ben je in bezit van een smartphone of camera?

>Of wil je eerst les krijgen?
Mail dan naar contact@wow-Rotterdam.nl

Of meld je direct aan via het onderstaande formulier.

Naam

Email adres

Telefoonnummer
Vul hier het telefoonnummer in waarop wij je kunnen bereiken.

Tekst
Vul hier in waarom je wilt Bloggen/Vloggen

WOW