Een ode aan de leeszaal

Iedereen heeft letters nodig. Letters vormen woorden, vormen zinnen, gedachtes, meningen en andere betekenissen. Daar waar de zon door de ramen schijnt staan rijen boeken opgesteld klaar om gelezen te worden. Het is ondertussen wel een begrip in Rotterdam: de leeszaal. Een plek waar je boeken  kan achterlaten en meenemen gerund door vrijwilligers. Op de achtergrond lopen mensen met tassen speurend naar bijzondere titels die uitnodigen om het boek op te pakken. Achterkanten worden gelezen en beoordeeld. Boeken mogen mee naar huis, zorgvuldig afgewogen op weg naar een nieuwe boekenplank om op te staan.

De deur kraakt als hij open gaat, een mevrouw komt naar binnen gekleed in een bruine houtje touwtje jas met een keurig klein schoudertasje. Zuchtend neemt ze plaats aan de grote tafel met alle kranten. Ze herkent direct Trumps hoofd en pakt die krant om zich vervolgens uit te laten over deze man die over Amerika heerst. Tegenover haar zit iemand die ze lijkt te kennen, hij lacht. ‘Lachen is gezond, het zet de bloedvaten open’, antwoord ze. Een oude wijsheid die we allemaal zouden moeten naleven. Ze verveelt zich thuis, een kamertje in een verzorgingstehuis. De man snapt het wel maar waarom komt ze dan toch naar de leeszaal? Er zijn zoveel boeken die nog gelezen moeten worden maar zij begint er niet meer aan. Dan moet je al die boeken ook komen brengen, een zware klus waar ze geen zin meer in heeft. Er verschijnt een wit katoenen zakboekje uit haar jaszak en wrijft ermee over haar neus. Een klein gebaar maakt een wereld van verschil duidelijk. Vanachter haar brillenglazen kijkt ze de man oplettend aan, haar blik dwaalt naar beneden en blijft hangen op het boek wat voor de man ligt. ‘Oh heeft u de bijbel? Goed zo, heb je die zomaar daar liggen?’ De man lacht weer, de bijbel is geen boek dat je zomaar ergens hebt liggen. Hij leest er elke dag in. Ze schud haar hoofd, zij hoeft hem niet meer te lezen ze kent hem tenslotte uit haar hoofd. Niet alles even goed, sommige stukken vind ze onzin maar het is wel het belangrijkste boek in heel de wereld. Amen Amen.  Ze wil veel liever Japans leren in plaats van de bijbel lezen. Tekens die betekenis krijgen van woorden, zinnen, gedachtes, meningen. Ze neemt een slok water: ‘je moet veel water drinken hoor!’ Zij kan het weten, alle jaren al geleefd en wil toch nog Japans  leren.

De man las niet zoveel, maar sinds een jaar of 2 heeft hij toch een heuse kleine bibliotheek thuis. Het is jammer dat ze het niet geweten heeft, een aantal van haar boeken zijn in de papierbak verdwenen. Ze lijkt het echt erg te vinden, boeken vol met verhalen die niet meer door anderen zullen worden gelezen. Misschien kent ze deze ook uit haar hoofd,werelden creërend binnen haar kamertje. De man met de kleine bibliotheek staat op, de plicht roept. Ongetwijfeld kruizen ze elkaars pad weer hier aan deze tafel in de leeszaal. Misschien kent zij dan al wat woordjes Japans. Tot ziens mevrouw M! De deur kraakt als hij open gaat, ze kijkt de man nog even na terwijl hij naar buiten loopt en wend zich dan naar mij. ‘En jij lees jij veel?’ vraagt ze. Ik kijk op van mijn computerscherm. Zou ze doorhebben dat ik over haar aan het schrijven ben?  Al die boeken met hun verhalen, zij praat liever met mensen en boeken praten niet terug. Ze vraagt hoe mijn koningsdag was, waar ik toch het geduld vandaan haal om met een computer te werken en hoe ik vlekken uit mijn was haal. We moeten lachen als we ontdekken dat we dezelfde truc gebruiken voor onze vlekken: ossengalzeep. Ondanks alle verschillen zijn we toch niet zoveel verschillend. Ze neemt nog een slok water en kijkt naar buiten. Het is veel te mooi meer om binnen te zitten eigenlijk. We besluiten allebei om nog te genieten van de zon, tot ziens tot ziens. Ik hoop de volgende keer dan ik haar spreek wat woordjes Japans te horen. Glimlachend loop ik naar buiten, Dit keer had ik geen boek nodig.

Voor meer informatie:
Leeszaal Rotterdam West

Ad

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Gepubliceerd door

Robin Hendriks

Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.