Interview Margo Ramp

Het is een zonnige ochtend op de west kruiskade. Ik heb een afspraak met Margo Ramp, een van de kunstenaars binnen Museum van de Wijk. We komen tegelijk aan en met de fiets in de hand begint het gesprek al goed. We besluiten op een terrasje te gaan zitten met een cappuccino.

Margo Ramp heeft de creativiteit van haar moeders kant meegekregen. Zelf heeft ze ook een dochter waar ze heel trots op is. Toch leidt Margo een dubbel leven, ze is namelijk verpleegkundige al heel lang. Totaal wat anders. Als ik haar vraag of dat een goeie combinatie is geeft ze toe dat ze het liefst alleen maar met kunst bezig zou zijn. Maar er moet ook geld verdient worden.

R: Hoe ziet een gewone dag van jou dan uit zo met beide banen?
M: Ik ben zzp’er dus dat hangt er eigenlijk een beetje van af. Ik werk in Rotterdam, 4 dagen gebroken diensten maar de kunst zit altijd in mijn hoofd. Waar ik ook ben en waar ik ook kom. Veel praten en veel kijken, ik heb altijd een boekje bij me en ik maak veel foto’s. Eigenlijk is mijn hele dag overspoeld met kunst maar ik moet werken om geld te verdienen. Het is niet dat ik het vreselijk vindt maar eigenlijk wil ik het liefst alleen maar met kunst bezig zijn. Gewoon creatieve dingen doen.

R: In jou kunstwerken lijkt altijd wel een verhaal te zitten, je doet iets niet zomaar. Wat is het verhaal achter de kunstwerken die je nu tentoon hebt gesteld?
M: Ik ben ongeveer 1,5 jaar geleden begonnen met uurwerk. Niet zozeer dé tijd maar wel een uurwerk. Ik kijk vaak om me heen en dan zie ik heel vaak klokken die ik helemaal niet zo mooi vindt. En toen dacht ik, als je toch wilt weten hoe laat het is is het dan niet leuker om het uurwerk in een kunstwerk te plaatsen. Dat is eigenlijk de rode lijn geworden, daarin werk ik graag met natuurlijke materialen. Zo heb ik een klok gemaakt van een oude boomstam. Na mijn expositie ‘met de tijd mee’ is het eigenlijk alleen maar uitgebreid. Uurwerk in kunstwerken.

Het kunstwerk wat nu in Museum van de wijk staat met die grote bol, is de tijd. Mensen denken vaak na over dingen die ze anders hadden kunnen doen of beter. De persoon op de bol hangt ondersteboven bijna in het gat. Die kijkt naar de tijd die geweest is en hoe die het eventueel anders had kunnen doen. Mensen zijn dan ook geneigd om erin te kijken  en dan zien ze een spiegel. Zodat je jezelf kan spiegelen, je komt jezelf tegen in de tijd. Dat is het verhaal achter de bol.

Naast de tijd is vrijheid ook een groot thema. Vrij zijn en vrij voelen, toen is het dansen gekomen.  Het beeld van een man, vrouw en kind die aan het dansen zijn op een S, het wapen van Laren. Daaronder staan rode schoenen. Je kan heel je leven gebonden zijn aan je werk, relatie, vrienden maar als je gaat dansen voel je je vrij. Dan komt het kind in je naar boven, dan schop je je schoenen uit en ga je op je blote voeten staan dansen.

R: Hoe is het proces verlopen toen je aan het werk was aan deze twee kunstwerken?
M: Het beeld op zich is gemaakt van stof met textiel verharder en de bal is van papier maché. Het was heel leuk om aan te werken omdat je het echt zag groeien. Laagje voor laagje ben ik er wel een maand mee bezig geweest. Dat vind ik het mooie van kunst, het scheppen. Je weet nooit precies hoe het gaat worden, van het een komt het ander.

R: Achter jou werken zit vaak een verhaal, toch lees je eigenlijk nooit de verhalen bij de kunstwerken in een museum. Wat is voor jou dan de ideale manier om naar kunst te kijken?
M: Voor mij is het voornamelijk je hoofd leegmaken, je open stellen voor wat je gaat zien en rust vinden. Als het heel druk is kan ik mij ook niet concentreren. Ik kijk vaak eerst wat ik er zelf in zie en als er een kaartje bij hangt dan kijk ik wel even of het klopt. En als het niet klopt ga je er toch weer anders naar kijken. Maar in eerste instantie is het gewoon zelf in alle rust kijken. En stiekem kijk ik ook naar de gebruikte technieken om te kijken of ik daar ook mee kan werken. Niet het namaken maar puur de techniek. Ik heb zelf geen kunstacademie gevolgd dus alles kijk ik af bij anderen en experimenteer ermee. Zo wou ik eens exposeren bij een galerie maar dat mocht niet omdat ik geen kunstacademie had gedaan. Maar voor mij geeft het ook een vrijheid, ik weet niks van een bepaald materiaal dus ik doe er gewoon wat mee. Zo kom je het best achter hoe een materiaal werkt en wat er mogelijk is. Alles heeft zo z’n voor en nadelen.

R: En als je nu maar 1 materiaal mag kiezen waar je alleen nog maar mee mag werken, wat zou dat dan zijn?
M: Nee dat zou ik echt niet kunnen, het zou zo belemmerd werken voor mij. Ik zou het er heel benauwd van krijgen. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met textiel verharder maar dan kan over een tijdje weer heel iets anders zijn. Ik zou mezelf te veel beperken met maar 1 materiaal, ik ben steeds in ontwikkeling gelukkig. Dat is ook mijn visie, kijk om je heen en blijf onderzoeken.

R: En zo heb je ongetwijfeld al een hele hoop geleerd, maar als je nu op dit moment 1 ding moet kiezen wat je heel erg graag wilt leren wat zou dit dan zijn?
M: Ik zou heel graag willen beeldhouwen, dat lijkt me fantastisch. Maar ik zou ook graag meer willen doen met filmen. Daar ben ik nu al een klein beetje mee bezig en dan vooral editten.  Ik heb ook veel gewerkt met photoshop maar ik ben nu meer toe aan beweging. Dat het meer leeft. Daarom ben ik ook veel bezig met 3D werk, daar kan je omheen lopen en van elke hoek zie je weer wat anders.

R: Kan je nog het moment herinneren dat je voor het eerst echt bewust kunst hebt gemaakt?
M: Ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in kunst maar ik ben 3 jaar geleden begonnen met schilderen en dan leer je ook naar details kijken. Dan ga je steeds verder kijken, ook naar kunstwerken, je krijgt er meer oog voor. Dus dat is eigenlijk het moment geweest. Maar ik ben er wel altijd al mee bezig geweest, mijn oude buurman was meubelmaker en ik bedacht dan meubels en maakte die samen met hem. Zo hebben we tafels en lampen gemaakt maar ook sieraden, eerst van koper en toen van zilver. Doordat ik zoveel uitprobeer kan ik het ook met elkaar combineren. Zo is het natuurlijk met alles eigenlijk, het hele leven. Je doet ervaring op wat je in andere situaties weer kan toepassen.

R: En mocht je nou je ideale toekomst kunnen vormgeven, hoe zou die er dan uit zien?
M: Ik zou graag vanuit huis werken om te ontwerpen maar wel het liefst via opdracht. Dus eigenlijk wil ik heel veel opdrachten krijgen zodat ik financieel onafhankelijk ben en alleen maar bezig kan zijn met kunst maken. Misschien dat ik ooit workshops ga geven maar dat weet ik nog niet.

R: Maar als je opdrachten krijgt ben je niet helemaal vrij om je eigen autonome werk te maken..
M: Dat klopt en dat is ook wel het nadeel. Ik zou dan naast mijn opdrachten ook wel blijven werken aan autonoom werk. Maar als ik mag fantaseren dan zijn opdrachten waarin algehele vrijheid zit toch wel de droom. Maar ja dat komt bijna nooit voor haha.

Om het gesprek af te sluiten stel ik nog 1 laatste vraag. Waar ben je het meest dankbaar voor? Het antwoord is snel en krachtig: haar dochter. Daar kan geen kunstwerk tegen op.

Aankomende woensdag is de expositie Met de tijd mee te bezichtigen aan de Westkruiskade 51,  zie hier voor meer informatie: Expo Met de  Tijd mee.

Deel bericht:
Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Robin Hendriks

Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.

Deze al gelezen?

Top