Interview Diana van Wijk

Vanachter een kop thee kijkt ze me aan. Voor me zit Diana van Wijk, kunstenares maar bovenal moeder van twee en een lieve vrouw. Als ik haar vraag naar haar opleiding wordt al gauw duidelijk dat het niet altijd gaat zoals je wil dat het gaat. Ze heeft de vooropleiding conservatorium gedaan en was aangenomen toen ze toch de beslissing maakte om pedagogische hulpverlening te gaan studeren. Dit vanuit een verstandig gevoel met oog op de toekomst. Zonde. Ze heeft na haar opleiding wel met veel plezier gewerkt met kinderen en even leek het een prima toekomst. Na de geboorte van haar tweede kind ging het eigenlijk allemaal niet zo lekker meer. Het is voor haar moeilijk om te vertellen ondanks dat het een groot onderdeel van haar leven is dat er ook gewoon mag zijn. Ik laat haar vrij in wat ze wilt delen en wat niet. Voor mij zit toch een sterke vrouw die openhartig verder praat.

R: Kan je je nog het moment herinneren dat je voor het eerst echt bewust kunst bent gaan maken?

D: Er was een moment in mijn leven dat alles liep, dat ik alle ballen in de lucht hield. Kort daarna kreeg ik problemen met werk door de crisis en reorganisatie. Mede daardoor zat ik niet lekker in mijn vel en kwamen alle ballen die ik omhoog hield langzaam maar zeker op de grond te liggen. Vanuit huis was ze opzoek naar iets om weer op te pakken zonder te zingen. Met een jonge baby was zingen niet de meest handige optie. Een goeie vriendin nodigde haar uit om een dagje samen te gaan schilderen. Dit werkte zo bevrijdend dat het tot op de dag van vandaag eigenlijk niet meer is opgehouden.

Op een gegeven moment stond mijn huis vol met schilderijen. Ik maak kleurrijke acryl schilderijen die echt wel een paar dagen moeten drogen en mijn kinderen zaten toch wel vaak met hun vingers aan het schilderij om te kijken of het al droog was. Dus dat was niet zo ideaal. Gelukkig kreeg ik redelijk snel een eigen plek, en ik ben nog steeds super blij met mijn atelier.

R: Is er een verhaal of boodschap dat je met je werk wilt vertellen? 

D: In de tijd dat ik eigenlijk geen kleur meer had kreeg ik het via mijn schilderijen terug. Dat was iets wat weer zin gaf en weer een reden om op te staan. Ook ging ik met mijn kinderen schilderen en ik vond zo weer een kanaal om met hun te communiceren. Langzamerhand heeft het me heel veel gegeven. En dat probeer ik terug te geven door mijn schilderijen. Hoop, er is altijd licht en kleur. Als je het in jezelf niet hebt kun je het ook nog buiten jezelf vinden op een goeie manier. Het is mijn vrijheid. Vrij van perfectionisme. In het dagelijks leven ben ik vrij perfectionistisch maar tijdens het schilderen is alles welkom. Elke spetter, het hoort erbij. Het is vrij werken en los van zorgen. Het gebeurd gewoon.

R: Kun je mij vertellen hoe jou dagelijkse dag eruit ziet?

D: Werken zit er momenteel niet in maar ik ben op verschillende kanalen wel bezig met dingen die ik leuk vind. Zo heb ik bijvoorbeeld samen met een vriendin Aagje opgericht, creatieve projecten die zorgen dat je in je eigen buurt meer activiteiten krijgt en zo meer saamhorigheid creëert. Dat heb ik zelf namelijk enorm gemist. Dat is naar mijn idee de basis, je medemens zién en een beetje letten op elkaar. Daarin heb ik nu verschillende projecten in samenwerking met de gemeente. Dus dat loopt nu wel eigenlijk.

Daarnaast zit ik bij kunstenaarscollectief Karmijn. Ik probeer zoveel mogelijk zonder druk te doen. Daar gedij ik het beste want ik leg mezelf al zoveel druk op. De laatste tijd heb ik ontzettend veel over mezelf geleerd en wat ik heel prettig vind is dat ik doormiddel van schilderen een nare periode ook heel positief kan afsluiten. Daarom vond ik het ook zo leuk dat deze expositie op mijn pad kwam. Iets nieuws, kijken wat er gebeurd en nieuwe mensen te ontmoeten. Zonder oordeel, gewoon kijken. Ik vind het een heel goed initiatief. En ik was al heel lang niet op de west-kruiskade geweest haha.

R: Waar ben je nu vooral mee bezig? 

D: Als je mentaal niet goed in elkaar zit is het best wel moeilijk, er is vaak een hoop schaamte en je kan moeilijk uitleggen wat er nu precies in je hoofd omgaat. En daar ben ik heel erg mee bezig. Met het laten zien van wat er in mijn hoofd  gebeurd. Dat is moeilijk om vorm te geven omdat je niet precies weet hoe. Ik ben heel erg aan het zoeken qua materiaal. Hoe ziet bijvoorbeeld paniek eruit, hoe ziet angst eruit. Dat je die gevoelens in een beeld kan vangen en dat iemand ook echt dat gevoel ziet. Het gaat eigenlijk om een belevenis en emoties. Hoe zwart kan je het hebben, normaal was ik alleen maar met kleur bezig maar nu toch ook met zwart. Echt zwart. Maar wel met een mengeling van kleur of een lichtpunt vinden. Een vorm van hoop erin. Mijn schilderijen hebben dus wel een diepere laag dan wat je op het eerste oog ziet. Ik ben vanuit het kleurrijke naar wat meer zwart gegaan. Ik durf het nu ook toe te laten, het is een balans vinden tussen gehele vrolijkheid en de wat meer duistere kanten. Die mogen er ook zijn.

R: Als je nu je eigen ideale toekomst kan samenstellen, hoe zou die er dan uit zien?

D: Ik zou heel erg graag galerie willen met kunst echt van de kunstenaarsbron. Een plek als een groot atelier waar je zelf kan werken maar waar ook ruimte is voor iedereen om samen te creëren. En waar het toch wel commercieel kan worden aangepakt. Want dat mis ik ook een beetje, de commerciële kant, anderen blij maken en het betaalbaar houden. Maar niet meteen zo’n standaard galerie. Als ik echt vanuit mezelf kijk zou ik graag een mooie plek creëren waar je inspiratie op kan doen, waar het altijd lekker weer is. En dan hoef ik niet per se te kunnen leven van mijn schilderijen maar ik wil wel graag creatief bezig zijn. In een galerie, muziek of iets anders.. ook verder gaan met kunst dan alleen het schilderen. Ik ga binnenkort ook op les omdat ik geen achtergrond heb in schilderen. Ik heb wel kunstgeschiedenis en muziekgeschiedenis gehad, maar voornamelijk de moderne kunst trekt mij aan. Van daar uit ga ik wel weer verder kijken.

R: Hoe is het voor jou werken als je geen achtergrond in kunst hebt, maar dat duidelijk wel zoekt gezien je recente opleiding?

D: Het is wel heel fijn dat ik geen materiaal hoef te kiezen. Ik zit niet vast aan de dingen die je binnen een opleiding leert. Ik kan met alles werken wat ik wil want er zijn geen beperkingen. Er is geen perfectie, je weet het niet. Dat is wel een verschil met hoe ik vroeger in elkaar zat. Dan moest ik eerst alles weten en dan pas kon ik het aanpakken. En nu heb ik zoiets als ik een materiaal pak  ga ik gewoon kijken wat er gebeurd. Echt op basis van die nieuwsgierigheid. Het zelf ondervinden vind ik het mooie, als ik iets heb gemaakt en het valt na een maand uit elkaar.. Ja dat kan ook gebeuren. Maar dan wéét ik dat.

R: Is er een project of werk wat voor jou een grote waarde heeft ?

D: Het is niet mijn eerste werk maar een schilderij dat ik op een van mijn donkerste dagen heb gemaakt. Mijn man moest me die dag ook echt naar mijn atelier sturen. Uiteindelijk heb ik twee schilderijen gemaakt waarvan 1 mijn lievelingsschilderij is. Die is ook niet te koop. Hij heet ‘Big Magic’, grote magie wat er die dag toch is gebeurd.

Toen ik haar de laatste vraag stelde kwam het antwoord al vrij snel zonder erover na te denken. ‘Waar ben jij het meest dankbaar voor?’ Een antwoord wat niks kan overtreffen; haar man en kinderen. Ze hebben haar gesteund en zijn positief gebleven. Ze hoopt ooit een vorm te kunnen geven aan haar dankbaarheid. Dankbaar dat ze haar hart heeft kunnen volgen.

Voor meer informatie over Karmijn, kijk op: www.karmijnkunst.nl

Deel bericht:
Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Robin Hendriks

Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.

Deze al gelezen?

Top