Wat je niet moet doen wanneer je een winkel opent

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Ik denk dat we allemaal weten hoe belangrijk muziek is in winkels; als de muziek te hard staat ga je niet naar binnen, als de muziek niet leuk is koop je niks en als er helemaal geen muziek speelt is dat voor mij vaak een reden om snel weer weg te gaan, te ongemakkelijk.

De maanden voordat de winkel open ging was ik begonnen met het verzamelen nummers waarvan ik dacht dat ze goed bij de sfeer in de winkel zouden passen. Ik had er ook een paar nummers tussen zitten die de kleur van het winkel thema verwerkt hadden in de songteksten, leuk voor de oplettende klant! Positieve zomerse nummertjes die iedereen wel eens had gehoord en waar je lichtjes van gaat dansen. Omdat ik alle nummers oprecht heel leuk vond bestond de playlist die ik had gemaakt onbewust uit mijn persoonlijke all time favorites, en dat is waar het helemaal mis ging.

De playlist was 20 minuten lang, ik was bijna elke dag van 10:00 tot 18:00 in de winkel, dit betekend dat ik elk nummer 24 keer per dag hoorde, in dezelfde volgorde. Ik ben gebrainwashed en kan tot op de dag van vandaag geen van mijn favorieten nummers meer horen. Ik heb het 2 maanden vol gehouden, en heb er toen voor gekozen om JazzRadio.nl op te zetten, wat een verademing! De nummers zijn een stuk algemener, maar het is helemaal prima. Laat deze fout van mij een mooi leer moment zijn voor andere ondernemers die een winkel willen openen.

Hoe leuk het ook klinkt om elke dag tussen je lievelings liedjes te staan, DOE HET NIET.

DE playlist: Fortheloveof Playlist

Het is helaas niet gelukt

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Op 10 april is het vijf maanden geleden dat ik mijn winkel aan de Rochussenstraat opende. Ik weet nog precies hoe ik me voelde en hoe vol vertrouwen ik de deuren opende. Vorige week heb ik een besluit moeten nemen wat al ik zag aankomen maar steeds voor me uit schoof; de winkel moet helaas sluiten. Voor de meeste voelt het alsof de winkel net open is, zeker met de officiële opening die nog geen twee maanden geleden plaatsvond. Maar een aantal belangrijke factoren hebben er voor gezorgd dat ik nu moet stoppen om met een goed gevoel en zonder problemen verder te kunnen.

Iedereen weet dat het tijd kost om een winstgevend bedrijf te worden en te groeien, dat had ik voor het eerste jaar ook niet op de planning staan. Maar vanaf de eerste maanden zat mijn omzet zo ver van de geschatte omzet af dat ik elke maand een behoorlijke klap kreeg en mijn buffer sneller opraakte dan verwacht. Ben ik te vroeg in het seizoen begonnen? had de winkel pas in maart of april open moeten gaan? De kans dat ik dit mooie pand niet had gehad was dan heel groot geweest, misschien had ik helemaal geen mooi en betaalbaar pand kunnen vinden?

Een andere grote tegenvaller is de locatie. Misschien ben ik te naïef geweest om te denken dat een plek in een zijstraat de ideale plek voor mij en het concept was? Ik kon ook niet anders want een straat achter mij zijn de huur prijzen al snel 2x zo hoog. Daarnaast was het mijn doel om mensen gericht naar de winkel te krijgen, door publiciteit, sociale media en mond op mond reclame, wat ook is gelukt, maar het aantal mensen die daardoor ook werkelijk zijn langs geweest en iets hebben gekocht is te laag geweest. Er lopen dagelijks genoeg mensen langs, dat is niet het probleem, het probleem zit hem in de mentaliteit van de mensen die langslopen. Mensen zijn op weg ergens naartoe; naar hun auto, naar het museum, naar huis; geen moment om heel spontaan geld uit te geven. Dat is iets wat ik erg onderschat heb, locatie blijft toch belangrijker te zijn dan ik had gehoopt

Wat ik heel moeilijk vindt en waar ik nog steeds over twijfel is hoe ik dit nieuws ga brengen aan mijn volgers op sociale media; een groep van zo’n 1300 mensen die het concept en de collectie zo leuk en interessant vinden dat ze de winkel zijn gaan volgen en online supporten. Aan de ene kant is het makkelijk om te doen alsof het allemaal zo geplant is en dat er niks aan de hand is, maar aan de andere kant wil ik niet doen alsof en wil de waarheid vertellen zodat andere mensen die de ambitie hebben om een winkel te openen kunnen leren van mijn “fouten” ( “We don’t make mistakes we make happy accidents” – Bob Ross) kan leren. Sociale media is een plek waar je iedereen op zijn best ziet maar het voelt niet goed om te doen alsof ik content ben met hoe nu gaat lopen.

April is hoogstwaarschijnlijk de laatste maand van de winkel aan de Rochussenstraat, online ga ik door en ik hoop in de toekomst op pop up locaties met mooie spullen van startende ontwerpers en merken. Ik wil graag blijven bloggen over mijn ervaringen als ondernemer, want dat is waarom ik bij WOW ben begonnen en het avontuur is nog niet voorbij, misschien wordt het nu juist wel heel interessant 😉

De sale in de winkel is begonnen dus mocht je opzoek zijn naar een mooie nieuwe lente outfit, een mooi cadeau of een praatje kom gezellig langs!

Zin in spannende discussies? Open een winkel!

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Naast toevallig passerende klanten, mensen die over mijn winkel hebben gelezen op internet of in de krant, krijg ik zo af en toe ook mensen op bezoek die gewoon zin hebben in een praatje op de zondagmiddag. Ik heb er nooit over na gedacht dat het openen van een winkel er ook voor zorgt dat je opeens heel benaderbaar bent voor mensen. Op één nare ervaring na, van een meneer die over alles loog, meerdere malen terug kwam en vrij dronken/stoned overkwam, heb ik vooral hele leuke en interessante gesprekken gehad met mensen met totaal andere achtergronden en culturen.

Zo was er afgelopen maand net voor de verkiezingen een oudere Marokkaanse meneer in de winkel die in eerste instantie eigenlijk gewoon benieuwd was naar wat voor winkel ik had, zo’n lege winkel had hij nog nooit gezien! Elke week maakt hij een grote wandeling door de stad en maakt praatjes met bekende en onbekende, zoals ik. Langzaam ging het gesprek over in een verhaal over zijn liefde voor dadels, hoe gezond ze zijn, waar je de lekkerste kunt kopen en hoe veel ze worden gegeten in Marokko. Hij vertelde mij over zijn geloof, de Islam, en hoe hij kijkt naar het extremisme. Ik vroeg hem hoe het voor hem voelt dat er zoveel Nederlanders op Geert Wilders stemmen en of hij zelf ging stemmen. Het leuke was dat we beide heel anders dachten over veel dingen, bijvoorbeeld wat het belangrijkste is in het leven. Voor hem is dat de Islam en hij zou heel ongelukkig zijn als hij geen god had om voor te leven. Ik daarin tegen geloof niet in een god en leef daardoor geen ongelukkig leven, dat kon hij niet begrijpen, dus over dat meningsverschil konden we het niet eens worden. We hadden het over de verschillende culturen die in Nederland samen wonen en dat dat eigenlijk heel moeilijk is en waarschijnlijk ook zo zal blijven. Hij vond dat vrouwen thuis moeten zijn en ’s avonds het eten klaar moeten zetten voor de man, die voor het inkomen zorgende, zoals dat vroeger hier in Nederland ook zo was. Op mijn vraag hoe dat dat moest met vrouwen die de ambitie hebben om iets anders te doen dan de hele dag koken schudde hij teleurstellend nee en moesten we allebei een beetje lachen. Omdat ik behoorlijk wat mailtjes moest beantwoorden probeerde ik het gesprek voorzichtig af te sluiten, hij snapje het, maar wilde nog wel even kwijt dat ik normaal gesproken voor zo’n gesprek (wat voornamelijk over de islam ging en hoe we daar allen beter van worden) zeker wel € 1000,- moest betalen, maar hij zag het deze keer gelukkig door de vingers.

Vandaag was er een Pakistaanse meneer in de winkel, hij was benieuwd naar de prijs van een aantal kleding stukken, met name die van ontwerper Stella Verdult. Hij vond het behoorlijk duur en zei dat hij precies zo’n zelfde jurk in Pakistan kon laten maken voor € 15,- hand gemaakt, goede kwaliteit door een lokale kledingmaker. Ik geloofde dat graag, maar probeerde hem ervan te overtuigen dat dit toch wel andere koek was en dat je voor iets wat in Nederland handgemaakt en ontworpen wordt nu eenmaal een andere prijs betaald. Of me dat gelukt is weet ik niet, want hij komt binnenkort terug om me zo’n zelfde jurk te laten zien, dan konden we ze vergelijken. We hadden het over de kledingindustrie, over de grote ketens als Primark waar we beide heel erg tegen waren en over ondernemen. Een goede vriend van hem heeft een marktkraam en verdient elke maand net zoveel als dat er elke maand uitgaat. Hij kan niet aan een baan komen omdat hij al 45 jaar is, geen werkervaring heeft een niet goed Nederlands spreekt. Een uitkering aanvragen is ook niet makkelijk en hoewel zijn vriend probeert deze procedure toch voort te zetten probeert hij hem ervan te overtuigen dat dat ook geen pretje is. Hij zelf is in 2000 naar Nederland is gekomen en heeft nu verschillende baantjes en een eigen huisje in Rotterdam-Zuid waar hij heel blij mee is. Ik vertelde hem dat ik in Schiedam woonde en dat dat, omdat ik nog geen kinderen heb, het ideale moment was voor mij om een eigen winkel te openen. Het feit dat ik daarvoor een goed betaalde baan heb opgegeven was voor hem onbegrijpelijk. Dat ik geen kinderen had verbaasde hem ook en snel volgde de vraag of ik getrouwd was. “Nee, ik ben niet getrouwd” zijn reactie zorgde ervoor dat ik daar heel vlug achteraan zei dat ik wel samenwoon met mijn vriend. “Aah, ok..”. We sloten het gesprek af met het motto dat je het vooral leuk moet hebben in het leven en dat was een mooi moment om zijn zonnige zondagse wandeling te vervolgen.

Dat zoveel culturen en mensen samenwonen in een stad kan heel mooi zijn en zorgt voor leuke gesprekken, maar jeetje wat zijn we allemaal verschillend en wat denken we allemaal anders over dingen. Toch wel een klein wonder dat we allemaal zo vlak langs elkaar kunnen leven en dat ik een eigen winkeltje kan hebben en ‘s avonds niet voor het eten hoef te zorgen, want ik denk dat daar echt niemand blij van zou worden..

 

Het geheime leven van kleur leren kennen

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Fortheloveof White

Vorige week kocht ik een nieuw boek om mij verder te verdiepen in de kleuren van mijn winkel concept. Afgelopen drie maanden kleurde de winkel geheel in roze en had zelden mannen die iets roze kochten voor zichzelf, dus was ik eens gaan opzoeken hoe het komt dat kleur zo verbonden word aan gender. Ik kwam terecht op een interview met schrijver Kassia St Clair. Ze vertelde dat roze pas in het midden van de twintigste eeuw als kleur voor meisjes en vrouwen werd gezien. Niet veel generaties terug was dit namelijk geheel anders. Jonge jongetjes droegen vaak roze omdat het een verzachte versie was van het rood; een kleur dat stond voor macht en mannelijkheid omdat dit de kleur die in het leger werd gebruik en gedragen. Blauw daarentegen was een zachte vrouwelijke kleur en de symbolische kleur van de heilige maagd Maria. Na het lezen van het interview wist ik dat ik dit boek moest hebben omdat ik zo benieuwd was naar alle andere verhalen over kleur; pigmenten, de geschiedenis en culturele verschillen. Omdat mijn winkel nu geheel in het teken staat van wit wil ik graag de introductie van het witte hoofdstuk met jullie delen.

“For all these accumulated associations, with whatever is sweet, and honourable, and sublime, there yet lurks an elusive something in the innermost idea of this hue, which strikes more of panic to the soul than that redness which affrights in blood”

So wrote Herman Melville in the forty-second chapter of Moby Dick. Entitled ‘The Whiteness of the Whale’, the passage is a veritable homily on the troubling, bisected symbolism of this colour. Because of its link with light, white had laid deep roots in the human psyche and, like anything divine, can simultaneously inspire awe and instil terror in the human heart.

Like the eponymous albino levianthan of Melville’s novel, white has an otherness to it. If colours were people, it would be admired, but it probably wouldn’t be popular: it is just a little too exclusive, autocratic and neurotic.

Lead White pigment in de maak

For a start, it’s tricky to make. You can’t reach it by mixing together other coloured paints, you have to begin with a special white pigment. And anything you add to that pigment will only take it in one direction: towards black. This is due to the way our brains process light. The more pigments there are in a mixture, the less light is reflected back into our eyes, and the darker and sludgier it becomes. Most children will, at some stage, try mixing all their favorite paints together expecting to make an extra special colour. That such a mixture results not in something beautiful, but in an irretrievably murky dark grey, is one of life’s hard truths.

Lead White in Vermeer’s schilderij ‘Schrijvende vrouw met dienstbode’

Fortunatly, artists have always had relatively easy access to white thanks to one of the most popular pigments known to many: lead white. Pliny the Elder described the process of making it in the first century and it continued to be the white of choice in art for centuries, despite being highly toxic. In the eighteenth century Guyton de Morveau, a chemist and politician, was asked to find a safer alternative by the French government. In 1782 he reported that a lab technician by the name Courtois was synthesising a white called zinc oxide at the Dijon Academy. Butalthough it wasn’t toxic and didn’t darken when exposed to sulphurous gases, it was less opaque, dried slowly in oils and, most importantly, was about four times the price of lead white. It was also brittle – the fine tracery of cracks in many painting of that era can be laid at its door. A third metal-based white was more succesful. Titanium white, first mass produced in 1916, was both brighter and more opaque then its rivals and by the end of the Second World War it had conquered 80% of the market. Now, everything from the markings on tennis courts to pills and toothpaste uses this sparkling pigment, while its older siblings languishes on the sidelines.

White has long been intricately connected with money and power. Fabrics, including wool  and cotton, had to be heavily processed in order to appear white. Only very wealthy, supported by battalions of staff, could afford to keep the fresh lace and linen cuffs, ruffs and cravats worn in the sixteenth, seventeenth and eighteenth centuries pristine.

For many white is seen as positive or as having transcendent, religious quality. It is the Chinese colour of death and mourning. In the West and Japan, brides wear it because it is a colour symbolic of sexual purity. And despit, or perhaps because, white so readily shows the dirt, it has also become associated with cleanliness. “White goods”, tablecloths and lab coats are all defiant in their spotless impracticality, daring users to even think about spilling anything.

Laocoön and His Sons

The foundations of the architectural idolisation of white are built on a mistake. For centuries the bleached bone colour of classical Greek and Roman ruins provided the keystone for western aesthetics. It was not until the mid-nineteenth century that researchers discovered that classical statuary and buildings were usually brightly painted. Many western aesthetes refused to believe it. The sculptor Auguste Rodin is said to have beat his chest in sorrow and said: ‘ I feel it in here that they were never coloured’

– Kassia St Clair – The Secret Lives Of Colour

 

Sculptuur en mysterie van Het Beeld

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Toen ik vanaf centraal station naar huis fietste reed ik gedachteloos langs de rij kunstwerken die staan opgesteld langs de Westersingel. Ik hou niet zo van een sculptuur dus meestal fiets ik er langs en let ik meer op de auto’s voor me om geen onverwachte verassing te krijgen. Deze keer ging het anders, mijn oog werd getrokken door een zeer statisch beeld dat om hoorde te vallen. Dat deed het echter niet en het stond daar gevaarlijk te balanceren. Ik moest eerlijk toegeven dat ik dit stiekem wel mooi vond, een heldere vorm die precies daar lijkt te zijn neergedaald als een bevroren ijspegel. Hoe hard het ook waait, de sculptuur staat onbeweeglijk alsof het nooit anders is geweest. Het beeld L’homme qui marche van Rodin is tijdelijk verplaatst naar Wüppertal en liet een lege sokkel achter. Een ruimte die alleen bestaat als er invulling aan is gegeven. Maar Sculpture International Rotterdam had geen plannen voor een tijdelijke invulling. De plek zou leeg blijven, wachtend in stilte op de terugkeer van Rodin.

Alsof er toeval bestaat reed precies op het moment dat het beeld van Rodin van haar sokkel werd getakeld een jongeman langs. Hij bleef even staan kijken naar de mannen die gewapend met een hijskraan en vrachtwagen het beeld van zijn plek tilden. Wat overbleef was een lege sokkel, nog steeds uitgelicht om de plotselinge verdwijning haast te benadrukken. Je kon zijn gedachten bijna horen, deze plek is niet bedoeld om leeg te blijven en daar zou hij een plan voor maken. Deze jongeman genaamd Sil Krol maakt namelijk werk wat je het beste kan omschrijven als experimentele interventies in openbare ruimtes . Hij creëert sculpturen, architectonische ingrepen en acties die zomaar opdoemen in het straatbeeld. Dit doet hij met zo’n nauwkeurigheid dat het lijkt alsof het precies daar hoort te zijn. Krol’s werk speelt op subtiele manier met vragen als: ‘van wie is de openbare ruimte en wat is wel en niet geoorloofd’?  Daardoor creëert hij een spanningsveld tussen de ruimte waarin zijn werk zich bevindt en het werk zelf.

De beeldenrij aan de Westersingel heeft van zichzelf al een duidelijke uitstraling. Met dit in zijn achterhoofd is Krol gaan experimenteren met vier vlakken gespiegeld aan elkaar, ook wel bekend als di-piramide. Een zoektocht naar het perfecte materiaal en de juiste maat voor de omgeving was begonnen. Het werk moest precies bij de sokkel passen maar daarnaast wel een interessante toevoeging zijn op de al bestaande beeldenreeks. Je kan natuurlijk niet zomaar een Rodin vervangen. Voor Krol heeft zijn sculptuur inhoudelijk geen relatie tot het beeld van Rodin maar het is in zekere zin  wel het tegenovergestelde. Waar Rodin een lopende man uitbeeld, duidelijk gevormd door menselijke handen is de sculptuur van Krol statisch en geometrisch waar zelfs de natuur geen invloed op uit lijkt te oefenen. Het vormt een aangenaam contrast met de andere beelden die er staan. Voor mij geeft dit perfect de situatie van Rotterdam weer, overal waar ik fiets wordt ik verrast door de grote glimmende nieuwbouw die de oude glorie van Rotterdam weerspiegelt in hun ramen. Juist de afwisselende architectuur maakt Rotterdam zo’n fijne stad. Als je denkt dat je het allemaal wel denkt gezien te hebben ontplooit er een gebouw wat totaal niet naast zijn buurman lijkt te passen. Dit houdt je wakker want van te veel eentonigheid wordt men blind. Krol zorgt er met zijn werk voor dat we op blijven letten. Met zijn spontane actie heeft hij het AD al aan de lijn gehad en is zijn werk online al meer dan 4000 keer bekeken. Mensen merken het op maar twijfelen niet aan of het daar hoort, het lijkt er dan ook op dat zijn werk blijft staan tot de terugkeer van Rodin.

Op dit moment werkt hij aan een nieuwe opdracht voor het festival Tweetakt in Utrecht waar binnenkort op fort Ruigenhoek iets gaat gebeuren wat niet te voorspellen is. Maar een ding is zeker, wij kunnen nog even genieten van zijn onverwachte acties.

http://silkrol.blogspot.nl

Hoeveel er in drie maanden tijd kan gebeuren

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)


Ken je dat gevoel dat je een belangrijke presentatie moet geven? Of een afspraakje hebt met iemand die je heel leuk vind? Of dat gevoel van vroeger; de nacht voordat je jarig was? Dat gevoel had ik drie maanden geleden elke dag, 24/7.

De twee weken voordat de winkel open ging waren het spannendste. Ik heb maanden gewerkt aan hoe ik wilde dat de winkel eruit ging zien; de indeling, de materialen, de presentatie blokken, de lengte van de kleding rekken, alles had ik uitgetekend en opgemeten, soms wel 10x. Ik had een hele duidelijke sfeer voor ogen en het was super eng om alles steeds echter te zien worden. Heb ik wel de juiste maten gekozen? Is de verlichting niet te koud? Is het logo op het raam groot genoeg? Allemaal vragen waar je pas antwoord op krijgt als het geleverd wordt en op zijn plaats wordt gezet. En gelukkig, wonder boven wonder, heb ik het voor elkaar gekregen om dat wat ik voor ogen had ook werkelijk zo neer te zetten hoe ik het wilde.

Als ik nu terug denk aan toen, die weken en de dag van de opening, kan ik me niet voorstellen dat dat pas drie maanden geleden was. Het voelt als een jaar. Niet omdat de dagen lang duren, maar omdat er zoveel is gebeurd in zo’n korte tijd. Je ontmoet ten eerste heel veel nieuwe mensen, klanten, buurtbewoners en andere ondernemers, maar daarnaast doe je zoveel op een dag en in een week dat het haast niet kan dat ik pas drie maanden verder ben. En dan heb ik het niet eens over de emotionele achtbaan gehad waar je in terecht komt. Door de Instagram pagina van mijn winkel besef ik me steeds weer hoe kort de winkel pas open is. Elke dag probeer ik op social media iets te posten, maar soms denk ik dat ik een post 2 weken geleden heb gedaan maar dat was dat van 4 dagen terug.

Afgelopen maandag was weer zo’n moment. Elke drie maanden veranderd de fysieke winkel namelijk van kleur thema en dus was het tijd om afscheid te nemen van Pink Paradise en plaats te maken voor wit, het nieuwe thema van de winkel! Het was zo leuk om alles wat ik achter had naar voren te halen en de winkel te zien veranderen. Als je nu binnenstapt is het een compleet andere ervaring dan vorige week en heb ik het gevoel dat ik elke ochtend een soort tropisch vakantie resort binnenstap. Nu moet alleen het zonnetje nog komen, maar ik ga ervan uit dat we daar niet nog drie maanden op hoeven te wachten…

Kunst en cultuur in woorden

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Aangenaam! Ik ben Robin Hendriks (1994). In de zomer van 2016 ben ik afgestudeerd aan de Willem de Kooning en heb sindsdien de vrijheid om als freelance ontwerper aan de slag te gaan. Sinds vandaag zal ik gaan schrijven en dan met name over het Oude Westen. Maar niet zomaar over hoeveel kauwgom er op de straten ligt. Nee, ik zal mijn gaan richten op wat er allemaal gaande is op gebied van kunst en cultuur. Er gebeurt zó veel, ook recht onder onze neus terwijl we het niet eens opmerken. Heb jij wel eens goed gekeken naar de lantaarnpalen die langs de weg staan? Daar zit ook een ontwerper achter die heel goed heeft nagedacht over de vorm. Zonde eigenlijk dat we er bijna gedachteloos langs lopen. In mijn schrijfsels zal ik deze ondergewaardeerde vormen van kunst uitlichten want zo vind je juist de meest fascinerende verhalen die ons stukje bij beetje de wereld beter leren begrijpen. Daarnaast zal ik veel te vinden zijn op exposities en bij kunstenaars met een bijzonder verhaal, genoeg om over te schrijven! Er zal bij elk artikel een illustratie verschijnen om het onderwerp te vangen en meer tot de verbeelding te laten spreken.

Stay tuned voor het eerste artikel. En mocht je zaterdag avond nog geen plannen hebben, er is de opening ‘Home is a formal yet loving place’ in de Frank Taal galerie.

http://www.franktaal.nl

Illustratie © Robin Hendriks

Waarom het starten van een eigen onderneming niet knap zou moeten zijn

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)


Foto’s gemaakt door Lott’s Fotografie

Sinds het openen van mijn eigen winkel verbaas ik me steeds meer over een reactie die ik van veel mensen krijg namelijk: “Ik vind het zo knap dat je deze stap heb gezet” of  “Dat je dit durf!”. Hoe goed ik ook begrijp wat mensen hiermee willen zeggen, word ik er telkens een beetje verdrietig van. Omdat ik me dan me afvraag waarom er mensen zijn die zo’n risico als dit niet durven te nemen.

Ik heb mijn winkel niet van de ene op andere dag geopend en heb ik er ook zeker goed over na gedacht, maar het heeft nooit als een hele grote stap gevoeld. Dit kan komen door mijn vermogen om dingen niet tot me door te laten dringen, maar het komt denk ik vooral doordat ik telkens dacht; “Zo’n grote stap is het ook weer niet” en dat ik liever zou falen dan het nooit te hebben geprobeerd.

Op een of andere manier groeien we op met het idee dat we een doel voor ogen moeten hebben. Op jonge leeftijd moeten we beslissen welke opleiding we willen volgen en als we eenmaal hebben gekozen is het lastig om opeens van richting te veranderen, tenminste dat gevoel krijg je. Volgens mij zijn er maar weinig mensen die écht weten wat zij het allerliefste willen doen in het leven. Er is een grote groep (net als ik) die juist heel veel dingen leuk vindt en dan is het des te moeilijker om keuzes te maken omdat je niet weet of het de juiste is, en dáár kom je maar op één manier achter…

De beslissing om mijn baan afgelopen december op te zeggen was geen grote stap omdat ik wist dat dat in ieder geval niet was wat ik de rest van mijn leven wilde doen. Toen de opening van de winkel dichterbij kwam, en de daarbij behorende stress merkbaar werd, schoot af en toe wel eens door mijn hoofd; ”Waar ben ik aan begonnen? Wat nou als het niks wordt!?” maar als snel maakte dit plaats voor de gedachte dat er op dat moment niks anders was dat ik liever zou doen dan een eigen winkel openen, dus waarom niet gewoon proberen?

Volgens mij moeten we het leven veel minder serieus nemen en vooral doen wat goed voelt en niet teveel nadenken over wat de keuzes van vandaag betekenden voor je leven over 5 jaar, want er is een kans dat je dat nooit te weten gaat komen. En om terug te komen op de mensen die mijn stap bewonderen; Ik hoop dat je beseft dat als er iets is dat je heel graag wil doen, er niks is dat je tegenhoudt. Een beetje spanning in het leven kan echt geen kwaad. Ik denk dat we niet moeten vergeten hoe kort het leven kan zijn en hoe weinig we uiteindelijk verliezen wanneer we alles riskeren.

To fiets or not to fiets

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

 

fiets or not to fiets
fiets or not to fiets
Fiets or not tot fiets uit Schiedam
To fiets, vanuit Schiedam

Het feit dat er bij de meeste groothandels geen fietsenrekken staan is waarschijnlijk geen toeval; Wie gaat er nou op de fiets naar de groothandel? Nou…ik.

Het is niet ideaal maar een ramp is het ook weer niet, ik ben namelijk echt een groot fiets talent. Zelden is een doos te groot, daarnaast ligt de Spaanse Polder praktisch op de weg naar mijn winkel.  Grote rollen inpakpapier mét inpakpapier houder? Geen probleem! Twee stalen kleding rekken van 120cm? Peanuts! Of het veilig is, is een ander verhaal, maar na zo’n tocht voel ik me echt een independent woman.

Elke dag ga ik op de fiets naar mijn winkel op de Rochussenstraat. Ik woon momenteel in Schiedam Oost dus binnen 20 minuten ben ik in de stad. Ik fiets vooral om kosten te besparen, maar daarnaast is het ook de ideale manier om je (ondernemers) zorgen achter je te laten en met een frisse blik thuis of op je werk te komen, een soort meditatie.

Afgelopen maanden heb ik mijn fiets wel behoorlijk toegetakeld. Mijn rieten fiets mandje heeft best wat kilo’s te verduren gehad in de klus periode van mijn winkel, en dat is te zien. Ook heeft er een keer een auto over mijn fiets heen gereden waardoor mijn bagage drager niet zou misstaan in een schilderij van Dali (mooi bruggetje naar de nieuwe expositie van Museum Boijmans). Maar ondanks dat is het echt een super fietsje en hoop ik nog veel avonturen met dit roestbakje te mogen beleven. Als ik over een tijdje uit de opstart fase van mijn bedrijf ben zou ik graag investeren in een mooie nieuwe fiets, want dan wordt mijn dagelijkse ritje helemaal een feest!

Op een roze wolk

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Mijn eerste blog voor WOW Rotterdam zal ik heel feestelijk beginnen!
Afgelopen zaterdag was namelijk de officiële opening van mijn winkel Fortheloveof Store. Hoewel de winkel in december al open ging had ik dit nog niet groots gevierd. Ik heb er heel erg naar uit gekeken en het was onwijs gezellig! Naast veel vrienden en familie leden waren er ook mensen die ik afgelopen maanden heb leren kennen en bewoners uit de buurt. Een geslaagd feest met heerlijke (roze) hapjes gemaakt door Naresh Ramdjas en natuurlijk ook roze drankjes! Niche Flowershop heeft prachtige bloemen geleverd die ik als bedankje mee kon geven aan de bezoekers, een beetje roze bij iedereen thuis dus nu!

Het lijkt misschien een logische keuze om een groot feest te geven wanneer de winkel werkelijk zijn deuren opent, maar het schijnt dat dit niet het meest ideale moment is. Voornamelijk omdat je zoveel nieuwe mensen leert kennen in de eerste maanden van een onderneming; klanten, buurtgenoten, pers enz. Het zou zonde zijn als deze (belangrijke!) personen er niet bij zouden zijn.

Ongeveer een jaar geleden besloot ik mijn droom van het hebben van een eigen winkel te realiseren en ben ik veel gaan lezen over ondernemen, want dat had ik ook nog niet eerder gedaan en vrijwel alles was nieuw voor mij. Ik ben in 2014 afgestudeerd aan de Design Academy, maar daar ben ik niet echt (of echt niet) goed voorbereid op de periode na mijn afstuderen of het starten van een eigen onderneming, dus moest ik opzoek naar antwoorden op al mijn vragen. Gelukkig is daar Google en YouTube en zijn die honderden pagina’s aan informatie helemaal gratis!

Ik was in eerste instantie ook van plan mijn winkel groots te openen op de dag van de echte opening (10 december), tot ik een lezing “How to NOT open an online store” van Mercedes Gonzalez op YouTube bekeek. In deze video vertelt ze over haar ervaring en veel gemaakte fouten van mensen die een eigen winkel starten, ik heb hier zeker veel aan gehad, vooral omdat er veel dingen ter sprake kwamen waar ik niet eerder aan had gedacht. Toevallig was ze in Amsterdam net nadat ik deze lezing had bekeken, maar een kaartje voor haar presentatie was zo’n € 200,-, (business vrouw die ze is), dus heb ik het bij YouTube gehouden. Iedereen die van plan is een eigen winkel te openen of bedrijf te starten; zeker even kijken!