Grote artiesten uit Rotterdam West genomineerd Street Art Awards 2018

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Muur op de Gouvernestraat

Zondag 16 september worden grote prijzen uitgereikt aan de beste Street Art kunstenaars (artiesten) en de mooiste kunstwerken van de hele Benelux. Wat niet iedereen weet is dat I AM EELCO en Mr. JUNE gewoon bij ons om de hoek wonen en werken. Beiden zijn genomineerd in verschillende categorieën waaronder Beste Artiest en Mooiste muur wereldwijd.

Eelco van den Berg is voor het derde jaar op rij genomineerd in maar liefst drie categorieën. Toch schat hij zijn kansen niet zo hoog in omdat zijn stijl niet realistisch is. “Gelukkig creëer ik niet voor prijzen en faam maar voor het plezier tijdens het proces,” aldus Eelco.  Wij schatten zijn kansen veel hoger in als je ziet wat voor moois hij heeft gemaakt. Bijvoorbeeld op de Gouvernestraat.

Mr. June reist vanuit Rotterdam eveneens de hele wereld over. Een prachtige muur van zijn hand was te zien in Toko51 op de West-Kruiskade.  Wie Rotterdam binnenkomt via West ziet sinds  jaar dag zijn werk op de Beukelsdijk. C

Compleet is het niet meer door de nieuwe rolluiken. En het is een tikje sleets maar daardoor des te mooier misschien.   Mr.June is genomineerd voor Global Mural (mooiste muur wereldwijd). Alleen al die nominatie is geweldig maar we gaan voor de winst.

Hoor nou… zeg ik ‘we’…?

Zondag 16 september van 16:00 – 00:00 in de Rotterdamse Schouwburg

http://streetartawards.org/

http://www.mrjune.com/

http://www.eelcovandenberg.com/

Oude Westen is donderdag 6 september uitgenodigd

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Maison Savant ,  Woonstad Rotterdam en Atelier Heerenplaats nodigen je uit voor de opening van 3 nieuwe muurschilderingen in het Oude Westen om 16.00 bij kruising Korte Bajonetstraat/Kogelvangerstraat.

Onder de projectnaam Outsider/Street art wordt de verbinding gelegd tussen twee kunstvormen. Outsider Art is kunst gemaakt door kunstenaars met een beperking. Street Art kennen de meeste mensen wel, kunst op (buiten)muren. De koppeling tussen deze twee kunstvormen is uniek in de wereld en Rotterdam heeft er onlangs 3 nieuwe muren bij gekregen.

Een van de muren rond de West-Kruiskade

Deze drie muurschilderingen zijn gemaakt op basis van originele tekeningen (op papier of canvas) van Maarten Wendrich, Sharon van Dams & Antoine Monod de Froideville. Alle drie werkzaam bij Galerie Atelier Herenplaats. De werken zijn op muur gezet door het Rotterdamse street art collectief Painture. De locaties van de muurschilderingen zijn Diergaardesingel, Korte Bajonetstraat en West-Kruiskade.

 

OPENING met een feestelijk drankje
De feestelijke opening is op donderdag 6 september om 16.00 uur. In een uur tijd lopen we langs de muren, te beginnen bij de
kruising Korte Bajonetstraat/Kogelvangerstraat. We sluiten af bij restaurant Soi3 (West-Kruiskade 63), waar de 3e muurschildering hangt. Onderweg luisteren we naar verhalen van de kunstenaars en wie weet klinkt er ergens nog een klein stukje muziek.

Deelname is GRATIS
Wel belangrijk dat je om 16 uur op de startlocatie aanwezig bent.

Voor een overzicht van de eerdere muren: https://www.maison-savant.com/outsider-street-art-project/

Geheelonthouder

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Geheelonthouder

Onthou. Onthouder. Geheelonthouder

Sinds ik geheelonthouder ben, ben ik mij veel meer bewust van wat ik vergeet.

Nu vragen wij ons af:

Wat ben jij vergeten wat je liever had onthouden?

Lisl & Dody

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Lisl en Dody stonden langs een boerensloot                                                                      Lisl aan de ene kant, een beetje uit het lood                                                                      Dody daarentegen stond aan de andere kant                                                                    Fier rechtop en moet je weten, altijd elegant

Eerst werden ze vriendinnen, er was niets bijzonders aan                                          Toen knaagde het verlangen om bij elkaar te staan                                                        Lisl!, zo riep Dody                                                                                                                  Dody!, riep Lisl terug                                                                                                            Lisle ik mis je nu al. Je bent zo leuk, zo lief en enig.

De Karrekiet bracht soms wat kusjes over, hij was de beroerdste niet                      Maar toen de marter zijn nest leeg roofde had hij teveel verdriet                                Lisl!, zo riep Dody                                                                                                                  Dody!, riep Lisl dan                                                                                                              Lisl ik mis je nu al. Maar ik ben bang dat het niet kan.

De spin spande toen een draadje, van d’een naar d’andere kant                                Nu konden ze elkaar bellen en dat deden ze ook constant                                      Lisl!, zo fluisterde Dody                                                                                                          Oh Dody!, zei Lisl met een zucht                                                                                          Lisl ik is je…klik. En toen? Toen vloog het draadje door de lucht.

Een grote Paardenbijter begon aan Lisls’ stengel te knagen                                        En vloog met Lisle naar de overkant, hij kon haar amper dragen                            Lisl!, zo juichte Dody                                                                                                            Oh Dody, het wordt me bijkans te veel                                                                              En zo belandde Lisl bij Dody op de steel.

Het is allemaal goed gekomen, Lisl en Dody zijn een paar                                              Maar het had niet veel gescheeld of ze waren de sigaar                                              Nu staan ze daar, hoog boven het riet en iedereen is blij                                            Laat de natuur zijn gang maar gaan dan komt het wel goed met jou en mij.

Lisl & Dody

Download de WOW-Rotterdam app GRATIS in de playstore!

WOW Rotterdam
Volg ons

WOW Rotterdam

Wij houden jullie op de hoogte van leuke en interessante activiteiten in Rotterdam!
WOW Rotterdam
Volg ons

Latest posts by WOW Rotterdam (see all)

We hebben wat te vieren. Naast de vernieuwde website heeft WOW- Rotterdam nu ook een gratis app in de Google Play store.

  • Regelmatig leuke verhalen geschreven voor en door de Rotterdammer!
  • Elke maand meedoen aan prijsvragen in de vorm van een quiz. Er zijn leuke prijzen te winnen van ondernemers uit de stad.
  • Blijf op de hoogte van alle trending berichten op de nieuws rubriek.
  • Hoor je een sirene? Check wat er speelt met de alarmeringen ‘tab’, hier worden alle alarmen uit Rotterdam weergegeven. De alarmen die binnenkomen kan je selecteren in het menu onder de volgende categorieën: politie, brandweer, ambulance, KNRM en Alle Alarmeringen.

Wil jij op de hoogte blijven van wat er in jouw gebied gebeurt of wil je meedoen aan leuke prijsvragen, download dan de app!

 

download de WOW Rotterdam app

download de app door op de bovenstaande download knop te drukken of klik op deze link : https://play.google.com/store/apps/details?id=com.rotterdamcitycommerce.wow.rotterdam

 

Wil je meehelpen, meeschrijven of heb je tips of adviezen, dan kunt je ons altijd mailen via het contactformulier op de website.

 

 

Op de fiets naar de zee via de polderroute.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Op de fiets naar de zee via Schipluiden, Naaldwijk, ’s Gravezande/Verlengde Zandweg.

Niet alles hoeft altijd in een jubelstemming van succes tot U te komen nietwaar? Bovendien was niet de hele route ruk. Enkel het stuk voor, tijdens en na Naaldwijk. Gooooood Heavens! Wat een lelijkheid. Het deel naar Schipluiden is fantastisch. Of je nu vertrekt uit Rotterdam of Schiedam of Vlaardingen, elke route er naar toe is mooi. Doe maar.

Toeval?

Ik begin bij het begin en omdat ik uit Rotterdam kom is dat de van Nelle fabriek.

Open en gesloten architectuur.

De Van Nelle fabriek is ontworpen om mensen gelukkig te maken. Open, licht, transparant. Rechts op de foto de oranje gevangenis. Ook door mensen bedacht. Gesloten, ontoegankelijk en zeker niet bedacht om mensen gelukkig te maken. Ze staan tegenover elkaar. Is dat toeval?

Jonker

Het fietspad leidt ons achterlangs de gevangenis naar de Jonkersbrug.

Jonkersbrug achter de oranje gevangenis.

Daar kan je zwemmen. Aan linkerkant zie je een parasolletje. Daar ligt al jarenlang een oudere blote jonker te zonnen. Ik weet wel dat deze zin taaltechnisch een beetje raar is maar zo ziet de huid van die man er wel uit.

De Jonkersbrug is vernoemd naar een zonaanbidder.

Hij is er elke zomer. Daarom is de brug naar hem vernoemd. Zou zo maar kunnen…

Op de brug kan je richting de Rotte kijken want er is een kanaal gegraven van de Schie naar de Rotte.

Een kanaal verbindt de Schie met de Rotte.

Over de Schie vertel ik later een geheimpje wat heel handig is om met warm weer te weten.

Oud Overschie

We volgen de Schie naar Overschie. Oud Overschie.

De Hogebrug in Oud Overschie

De Hogebrug die te laag is en daarom heel vaak open moet. Alweer een plek waar gezwommen wordt. Je mag niet van de brug af duiken. Maar de brugwachter knijpt met dit weer een oogje toe. Vanaf de brug kan je de werkzaamheden aan de overkant zien. Ze gaan de haakse bocht uit de Schie halen voor de scheepvaart.

De kerk van Oud Overschie

Wij gaan heel fijn door het oude centrum van Overschie. Ik zou daar wel kunnen wonen.

Geheimpje

Voorbij Oud Overschie stop ik om foto’s te maken om het geheimpje te tonen. De overheid is namelijk zo aardig geweest om langs de gehele oever van de Schie, aan beide zijden, een betonnen zwembadrand aan te brengen, net onder de waterspiegel. Kijk maar goed op de foto.

De zwembadrand langs de gehele oever van de Schie.

Omdat het water lager staat dezer dagen komt de rand hier en daar zelfs boven water.

Goed zichtbaar bij laag water; de zwembadrand.

Deze rand is er speciaal gemaakt voor jou, zwemmer, zodat je er makkelijk in en uit kunt daar waar je maar wilt. Niet duiken overigens want het is niet overal even diep. En ik hou altijd mijn gympen aan maar dat is omdat ik een watje ben. Aan de overzijde zit een man lekker met zijn bibs op die rand bij te komen. Zo kan het ook.

Met de bibs op de rand.

De Tempel.

Voorheen opvang voor verslaafden. Of psychisch. Of beiden. Het is niet meer in gebruik. Ja, anti-kraak (zucht…).

De Tempel staat leeg.

Je mag het terrein gewoon op. Het is in verval. Het is echt de moeite waard om er eens te wandelen. Hier staat de dikste eikenboom van Rotterdam. Er zijn vleermuizen en je kunt helemaal doorlopen ver naar achteren waar een romantisch theehuisje staat. Vandaar heb je een prachtig uitzicht op de A13.  Ik moet grinniken om het toegangsbordje: ‘Honden aangelijnd. Niet vissen.’ Alsof ik zou gaan zitten te vissen naar het waarom.

Niet vissen!

Nutteloos en afgedamd

Niet veel verder kan je over het water uitkijken naar de Poldervaart.

De Poldervaart naar Vlaardingen.

Hier was eens een sluis en zo voer je met je boot naar Vlaardingen. De sluis is opgeknapt maar nutteloos geworden want de vaart is afgedamd.

Crematorium en begraafplaats Hofwijk.

Draai je je om dan zie je waar je ‘de pijp uit gaat’ als je ‘het hoekje om bent’. Bij de bushalte staat een heel oude heer. Alleen. Onhandig met een vormloos damestasje. Ik slik de melancholie weg en groet hem als ik wegfiets. Misschien had ik hem op z’n minst een hand kunnen geven.

Grenzeloze humor hoor…

Hier heet alles Zweth.

Zweth, De Zweth, Zwethheul, Aan de Zweth

Mooi toch? Waarom altijd moeilijk doen. De ene kant heet De Zeth. De andere kant heet Zweth. De brug heet Zweth-brug en het restaurant, voorheen Zwethheul, heet nu Aan de Zweth. Want het watertje heet ja ja… Zweth. Grenzeloze humor. Zou een inwoner een Zwethenaar heten of een Zwethse. Ik zweeth me rot en plons nog

Zwethse jochies van de Kandelaarbrug.

maar eens in de Schie. Niet van de Kandelaarbrug af zoals al die Zwethse jochies doen. Durf ik niet. Bovendien kan het, volgens het bord, glad zijn op de brug.

Gladheid

En dat, en daar, en die, en daar en dat

We gaan wel de Kandelaarbrug over want we duiken niet veel later de polder in richting Schipluiden. Via het Vlakoverpad wat begint bij de grenspaal van Delft.

Oude hoeve

Zoals ik al zei, alle routes naar Schipluiden zijn prachtig. Voorheen was het enkel weiland met boerderijen maar nu zijn er bomen gepland en overal fietspaden aangelegd. Zeer afwisselend landschap.

Vlakoverpad richting Schipluiden

Je kunt wel om de 100 meter een foto maken. Maar kijk eens naar deze walnotenboom.

Walnotenboom

Helemaal vol.

Walnoot

En daar. En dat is ook mooi. En dat.

Wilgenziekte

Kijk die Wilg heeft last van de wilgenziekte. En de verzonken rijksweg. Je hoort en ziet hem pas op de fietsersbrug.

De verzonken rijksweg

Schipluiden.

Als je niet verder wilt, zoals ik naar de zee, is het een prima eindbestemming.

Schipluiden met haar vele terrasjes aan en op het water.

Trakteer jezelf op een lekker softijsje op het terras, een broodje of een kop koffie met gebak. Het kan allemaal. Je kunt een bootje huren of een kano. Je kan er zwemmen. En het is er zelden druk. Nou dat is niet helemaal waar. Op het water is het vaak file varen met al die sloepen. Vanaf de kant is dat dan wel weer leuk om te zien. Hoe duurder de boot, hoe verhitter het er aan toe gaat. Zeker na een dag varen als de rosé op is en het bier in de man.

File op het water

Ik wil verder en koop bij de super twee Italiaanse bollen met een stuk kaas. Had ik maar naar mijn eigen advies geluisterd en gewoon een ijsje gegeten en weer terug naar Rotterdam…

Stiltegebied?

Goed. Ik kies een route richting Verlengde Zandweg, ’s Gravenzande op de telefoon en zie dat ik kan kiezen. Ik kies voor een pad waarnaast een oude Hoeve staat. Op het smeedijzeren hek staat Voor Zorg. Daarnaast een bord Stiltegebied.

Bij Hoeve Voor Zorg begint een stiltegebied.

Dat heft de keuzestress direct op. En het moet gezegd, het begon goed.

Het begon zo goed.

Een dijk waarachter een vaart en een horizon. Maar niet veel later doemde de eerste kas op en zo bleef het.

Kassen, kassen, kassen
En kassen.

Waarom moet dit in godesnaam een stiltegebied zijn? Er is niets dan glastuinbouw, afgewisseld met zo groot maar goedkoop mogelijk opgetrokken villa’s. Alles ademt een sfeer uit van zo veel mogelijk winst maken per vierkante meter en geen landschapsarchitect is er aan te pas gekomen; kost alleen maar geld. De slootjes zijn biologisch dood en de kalfjes onder een boom zijn aandoenlijk maar van plastic. In een voormalig kassencomplex kan je trouwen of, hoe fijn in dit stiltegebied, in groepsverband een Solex huren om overal rond te crossen.

Zo schattig plastic

Wegwezen dus. Maar de ene omleiding na de andere zorgt er voor dat deze martelgang niet ophoudt.

Alle fietspaden opgebroken.

Met als dieptepunt een kruispunt in Naaldwijk waar het fietserslicht pas op groen sprong toen al het autoverkeer weg was.

En maar wachten…
Waar ben ik.

Dag Professor Zuurbekje

Ik ga niets zeggen over de architectuur.

De Ranch

Dat je in een Amerikaans ogende ranch wilt wonen met runderen en cactussen, prima en doe dat inderdaad vooral in Naaldwijk. Ook zeg ik niets over de mislukte lelijkheid die je vervolgend wilt camoufleren met pollen geraniums.

Het wordt nooit wat

Geen woord over het 4 meter hoge kunstwerk, geheel opgetrokken uit

Kunst van aluminium

aluminium met als titel De Oogst. Een molen waarvan je inmiddels denkt dat die ook wel nep zal zijn. Net als het gras helemaal rondom het huis.

Lekker makkelijk gras

Maar Naaldwijk,  leg alstublieft een kaarsrecht geasfalteerd breed fietspad aan zonder stoplichten, rotondes of andere hindernissen. Naar de Verlengde Zandweg. Daar snoof ik de zeebries op en werd Professor Zuurbekje weer een mens.

Stressles

Wat was de zee weer heerlijk.

Links
Midden
Rechts

De zee is altijd een goed eindpunt want je spoelt alle stress van je af. En dat was wel even nodig hoor… En de terugweg? Die ging via de nostalgische route. Daarover een volgende keer.

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

Veertrekpunt Marconiplein.

 

Op de fiets, op de fiets

Want dan kost het bijna niets

Op de fiets, op de fiets

Want dan zie je nog eens iets…

 

Omdat de Blankenbergtunnel met bijbehorende zesbaans weg er mag komen van de Raad van State, neem ik dit keer niet de route door het natuurgebied wat er na september niet meer is. Juist niet. Ik moet mijn ogen maar snel laten wennen aan ons mooie industrie land. Schoonheid zien, je kan het leren. Dus kom op. Niet sikkeneuren en hopla op de fiets langs de rafelranden van steden en dorpen; de industriële route.

Eindbestemming is de pier van Hoek van Holland.

Ik begin de route bij Marconiplein richting Schiedam, naar de Noletmolen.

Noletmolen in de verte.

De hoogste molen ter wereld. Ho ho, hoor ik u denken. We gingen toch industrie bewonderen? Nou, deze molen is dus niet oud (2005). Het is een energiecentrale in een oud jasje. Hij wekt stroom op en opereert volautomatisch. Komt geen molenaar aan te pas. Dus hartstikke industrieel.

Op de grens van Schiedam en Vlaardingen kom ik weer langs het water te

Het gele ding.

fietsen. Ik zie een bizar geel ding in de verte. Hop, erheen. Ik sluip door de bosjes om het tafereel niet te verstoren. Oh nee, dat hoeft niet. Het is geen vogel…

Wat is het?

Het is een platform voor een helikopter. Denk ik. Ik kan het niet in een gidsje nazoeken. Misschien een idee voor een boekje: wat voor industrie zie ik daar?

 

 

 

Net over de grens met Vlaardingen zie ik een vliegtuig wat never nooit niet zal opvliegen.

Meccano

Dus dat zal het dan ook wel niet zijn. Iets van Meccano. Mijn oog moet nog veel leren.

Op een giga druk verkeersplein waarvan je denkt, hoe kom ik ooit aan de overkant (je moet als fietser binnen 30 seconden diagonaal oversteken want dan springen de 8 stoplichten van de auto’s al weer op groen) zie ik dit. Voor het eerst denk ik: dat groen dat past hier niet. Het verstoort het beeld.

Ja ja, ik ga vooruit.

Wat doet dat vieze groen daar?!                                                                                                                                                               In China hebben ze een metro die door een bewoonde flat heen rijdt. In Vlaardingen hebben ze een bungalow.
Bungalow met metro.

Een fris nieuw fietspad. Lekker breed ook. Wat je niet ziet is rechts het spoor en links een vreselijke drukke weg waar testosteronspugende

Oud en nieuw.

vrachtwagenchauffeurs de personenauto’s de vernieling in drukken. Maar waar het me vooral om gaat zijn de oude, grauwe pakhuizen op een rij. Sommigen nog in gebruik. Anderen onderhevig aan verval; dus nog mooier. VISCHERIJ MAATSCHAPPIJ VLAARDINGEN. Ik merk dat het me ontroert. Waar is de trotse eigenaar van weleer

Vervallen pakhuizen op een rij.

gebleven? Allemaal dood. Nee, industrie kikkert lekker op hoor…

Als ik Vlaardingen verlaat kom ik langs een gebouw waar heel gelukkige mensen moeten wonen. Ze wonen al 20 jaar anti kraak. Ongelofelijk dat het dan nog altijd zo desolaat is in plaats van een bruisend creatief bolwerk. Hoe kan dat Vlaardingen?! Oh wacht even. Ik moet weer focussen. Industrie Piet Hein. Let op de industrie.

Anti kraak gebouw

De Nieuw Waterweg.

Nu nog stil. Straks een zesbaansweg.

Waar is de Maas gebleven? Om de hoek licht Het Scheur. Hier ongeveer scheurt straks de zesbaansweg van de Blankenburgtunnel onder het water. Nu was het, op een scootertje na, stil.

De Maeslantkering. Wat dat lelijke witte scherm op de voorgrond doet?

Pas op, scherpe bocht.

Dat is de zwanenopvang. U weet wel, van die olie. Hier zitten ze achter bij te komen. Zie je die vangrail? Die staat er omdat het een scherpe bocht is naar rechts. Die je dus nu niet ziet aankomen.

Enfin. Honderd meter verder moet ik afstappen. Waarom? Omdat de zwanen achter de schermen schrikken van fietsers die ze dus niet kunnen zien of horen?! Waarom zet je dan een zwanenopvang pal naast het fietspad en niet in dat weiland erachter? Focus Piet Hein. Focus. Industrie. Kijk toch eens wat een mooi lijnenspel die kering heeft.

Tachtigduizend volts gaan hier het water onder.

Geen gevaar voor de volksgezondheid hoor.

Als je een pacemaker hebt kan je beter een andere route kiezen want zelfs met dit droogste weer knetteren je haren overeind. Geen gevaar voor de volksgezondheid. Advies: je kunt hier beter niet je hond laten plassen.

Stenaline. Ja leuk. Maar kijk eens goed. De vuurtoren van Hoek van Holland.

Huh? Een vuurtoren?

Tsss… ja echt. Hoek van Holland heeft ook een vuurtoren. Wist ik niet. Maar het is wel logisch. En mooi! Bam. Een recht-in-je-smoel torentje. Bij een dijkje met een hekje. En een huisje met een rood dak. Opeens wordt het verdacht landelijk.

Vuurtoren Hoek van Holland.

Gelukkig komt dat door de hoek van de foto.

 

 

 

Want dan draai je je om en zie je de verte. De Maasvlakte 1 en 2 met op de voorgrond het pittoresk gebleven haventje van Hoek van Holland. Broehaa broehaa broehaaaaaa….

Haventje Hoek van Holland

Genoeg gelachen. Focus. Ik fiets lang een file van Duitsers met camper naar De Pier. Nee echt de pier. De betonnen pier.

Fietsen op de betonnen Pier.

Je mag er gewoon fietsen. Niet alleen ik ben daar verbaasd over, ook sommige toeristen kijken mij bedenkelijk aan. Maar het mag echt. Helemaal naar het einde. Bestemming bereikt.

De Pier van Hoek van Holland.

Straks zwemmen, patatje bij De Pier en weer naar huis. Veel moois gezien vandaag.

Straks eerst een patatje voor ik naar huis ga.

Gras en bloemen voorkomt rotzooi naast vuilcontainter. Het werkt echt.

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Glitter en glamour op een afvalcontainer helpt (West-Kruiskade).

Grastapijt rondom. Bloemen voor de fleur. Het schijnt werkelijk te helpen tegen het dumpen van afval naast de vuilcontainter. De gemeente heeft praktijkonderzoek gedaan op Zuid en in het Oude Westen, Middelland, Nieuwe Westen en Bospolder/Tussendijken is nu al vraag naar het oppimpen van vuilcontainers.  Cretopia is gevraagd mee te denken naar nog meer mogelijkheden voor het oppimpen van de vuilcontainers. Daarover aan het eind meer.

Afvuilcontainer met bloemetjes tegen zwerfvuil

Nudging

De gemeente is begonnen met onderzoek naar gedragsbeïnvloeding; nudging. Nudging is een ‘duwtje’ geven in de gewenste richting zonder dat je het helemaal door hebt. In dit geval dus afval in de vuilcontainer gooien en niet er naast zetten, of grofvuil bellen.

Zo onderzocht de gemeente of het zou helpen wanneer er een grastapijt met bloemen rond de container geplaatst zou worden. En wat blijkt? Er is maar liefst 80% minder afval naast de vuilcontainer geplaatst. Een andere proef was de wereldbol naast  Pathé bij De Kuip waar mensen hun kauwgom op konden plakken.

Een prettige bijkomstigheid is dat omwonenden het een heel prettig gezicht vinden, zo’n fleurig vuilcontainer. En dat is het precies! Je wilt zo’n fris groen met bloemen versierd stukje niet verzieken met afval. Het resultaat mag er wezen. Toen wij de foto maakten stond er zelfs een konijnenhok in het gras naast de container. Zonder konijn gelukkig.

Oproep:

Waar weet jij een vuilcontainer die een oppimpbeurt kan gebruiken?

Heb jij nog ander een idee voor een vuilcontainer?

Ben/ken jij iemand die het uit zou kunnen voeren?

 

Museum van de Wijk tot het einde

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

De ruimte gevuld met kunst druppelt leeg. Een voor een komen de kunstenaars hun werk ophalen, een beetje gek omdat het toch een tweede huiskamer was waar iedereen werd verwelkomd. Je kon er schuilen voor de regen, een praatje maken of op je gemak ronddwalen op zoek naar werk wat aansprak. Om het alleen een Museum van de Wijk te noemen voelt niet genoeg, het was ook een ontmoetingsplek en een ruimte om te experimenteren.

Ik weet nog hoe ik spijkers in de muur sloeg die er net zo hard weer uitvielen. De ruimte was moeilijk bedwingbaar en overheersend. Met veel daadkracht kreeg het vorm. Muren werden gevuld, kunstwerken bleven hangen en elk hoekje werd omgetoverd tot creatief proces. Het museum bouwde zichzelf op  met behulp van de meest uiteenlopende persoonlijkheden. Divers kon je het wel noemen. Voor iedereen was het een andere ervaring, er werd werk verkocht en verhalen uitgewisseld. Een mooier doel van een museum kan je denk ik niet wensen.

Er waren dagen dat er niemand was, en dat was ook oke. Er stond jazz muziek op en het was fijn. Als je goed oplette kon je de kleine veranderingen zien. De ruimte ademde, er werden kunstwerken verschoven en toegevoegd. Als je op een goed moment binnen kwam kon je zomaar een van de kunstenaars tegen het lijf lopen. Ieder had zo zijn eigen redenen om de werken te maken. Dwalend langs de werken kon je ze aanraken, het sprak je aan of niet. Er hingen geen lange verhalen over de bedoeling van de kunstenaar, die mocht je er zelf bij verzinnen. Je kon jezelf openstellen en je eigen invulling geven aan wat je zag. Deze openheid vond je in alles terug. Maar vooral in de geesten van de kunstenaars. Het maakte ook niet uit hoe vaak je terug kwam, elke keer ontdekte je wel wat nieuws. Waar de blaadjes van de bomen vielen bleven de werken hangen, per dag beïnvloed door je eigen gedachten. En dat maakte het zo mooi, dit museum was vrij. Vrij voor iedereen die langsliep en vrij voor de kunstenaars. Moge meer plekken op de wereld zo zijn en worden.

Interview Esther Schoonhoven

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Als ik aankom zit Esther al op mij te wachten, keurig op tijd. We nemen plaats aan een grote tafel, voor mij zit een vrouw die duidelijk weet wat ze wil. Na haar middelbare school is ze gaan studeren aan de HTS bouwkunde om daarna door te stromen naar de Academie van Bouwkunst. Na haar opleiding is ze aan de slag gegaan als architect maar rond 2008 begon het te kriebelen. In de avond uren begon ze aan de opleiding tekenen en grafiek aan de Willem de Kooning. Voor haar een perfecte balans tussen architectuur projecten en zelf vrij werk maken. Sindsdien is haar tijd verdeeld in geld verdienen en kunstenaar zijn. Een combinatie waar ik graag meer over wil weten.

R: Wat heeft je doen besluiten om toch nog een opleiding aan de academie te doen?
E: Waarom ik onder andere de academie ben gaan doen is omdat projecten waar ik vaak in werk binnen de architectuur veelal 2 tot 3 jaar duren. Dus je leercurve duurt twee jaar en het programma van eisen wordt opgelegd van buiten af door de opdrachtgever. Dan heb je nog met uitvoerende partijen te maken en je werkgever op het bureau waarvoor je werkt. Er is dus heel veel input van buitenaf waar je creatief mee moet om gaan. Dat maakt het werk ook heel leuk en uitdagend maar ik merkte wel dat ik van experimenteren en onderzoeken hou. Dat is iets wat je in de bouwwereld niet altijd kan doen. Muren moeten vaak recht zijn en mensen die willen experimenteren kom je niet zo gauw tegen in die wereld.

Het beïnvloed elkaar nu ook wel. Ik heb een goeie opleiding gehad op de Willem de Kooning. Is wel altijd een beetje afhankelijk van de docenten die je krijgt. We hadden een grafische werkplaats tot onze beschikking waar continue twee docenten rondliepen. Die stimuleerden ook echt het experiment. Grafiek kan heel oudbollig zijn maar de docenten lieten je vrij. Als je de principes kende dan mocht je best wel eens de pers onderste boven draaien. Als je maar wist wat je deed en als iemand anders daarna ook nog gewoon kon werken.

R: Hoe ziet jou dagelijkse dag er een beetje uit als je je werk combineert met je vrije werk?
E: Ik ben sinds kort zelfstandig en daarmee wordt mijn ritme ook heel erg bepaald. Al hoop ik wel dat daar straks wat meer regelmaat in komt. Over het algemeen ben ik overdag met mijn opdrachten bezig en in het weekend en ‘s avonds ben ik met eigen dingen maken bezig. Dat is wat onregelmatiger.

R: Het werk wat je nu hebt hangen wil je daar ook een specifiek verhaal mee vertellen?
E: Er zit wel een verhaal achter het werk wat ik maak maar het is niet zo dat ik dat verhaal ook aan de kijker wil overdragen. Wat ik fijn vind aan kunst is dat ik er zelf een relatie mee kan aangaan. Als ik werk zie en denk ‘wauw!’ Dat moment, een klik met een beeld, dat is volgens mij heel belangrijk voor kunst. Dan ga je er een eigen relatie mee aan en als ik daar als maker doorheen ga met mijn eigen bedoelingen dan verbreek je de eerste verbinding die iemand met zo’n werk aan gaat. Voor mij hoeft dat niet, vertellen wat ik bijvoorbeeld vervelend vind aan de maatschappij en dat aan anderen laten zien doormiddel van mijn werk. Mijn werk maak ik wel altijd vanuit een persoonlijke ervaring of beleving maar dat hoeft degene die het werk mooi of lelijk vindt niet overgedragen te krijgen. Doormiddel van mijn werken kan ik bepaalde indrukken of ervaringen een plek geven en zo meer ruimte in mijn hoofd creëren en nieuwe indrukken kan verwerken.

Een ander werk wat hier hangt heb ik gemaakt met thinner druk. Dus ik heb veel kranten verzameld en daarmee eigenlijk ook al het leed wat zich afspeelt in de wereld. Als je dat op deze manier herdrukt komt het in spiegelbeeld. Maar daarmee leg je ook de vluchtigheid van de krant vast. Kranten gooi je weg en de kranten koppen zullen binnen mijn werk langer blijven bestaan. Maar het is wel minder makkelijk te lezen en te herkennen. Het beeld wat ik er nog over heen heb gedrukt is een verwerkte reactie op al dat leed.

Voor een ander werk heb ik mij een jaar lang gefocust op opruimen. Hoe het kan dat iedereen en alles heel graag wil dat we opruimen maar ze willen ook dat we heel veel dingen kopen. Hoe complex zit die relatie in elkaar. Waar laten we onze rotzooi dan, verdwijnt het ook echt? Dat heb ik eigenlijk in mijn tekeningen zichtbaar gemaakt. Het is niet zo zeer kritiek maar meer een vraag, waar staan we nu eigenlijk? Het is meer onderzoekend werk en juist niet belerend bedoeld.

R: Voor jou is het belangrijk om een kunstwerk echt tot je te laten spreken, wat is voor jou dan de ideale manier om naar kunst te kijken?
E: Ik denk dat je je moet laten verassen en ook de wil moet hebben om je te laten verassen. Open staan voor wat je ziet en vragen blijven stellen. Je kan er blij van worden of juist denken ‘ja zo kan je ook tegen de wereld aan kijken’. Ik denk dat ik persoonlijk bij kunst ook minder vaak bevestigd wil worden in mijn denkbeelden. Ik wil veel liever zien dat de wereld niet vaststaand is en dat mijn overtuigingen echt niet de enige zijn. Ik vind veelzijdigheid heel belangrijk.

R: Jij hebt een redelijk specifieke werkmethode die je niet zomaar overal kan doen, waar druk jij op dit moment?
E: Ik werk in atelier Minnigh. Joost Minnigh is een Rotterdamse graficus, toen hij overleden is heeft zijn vrouw veel van zijn werken verkocht behalve de machines. Die zijn naar een stichting gegaan en met 4 of 5  mensen huren we samen zijn oude atelier. Wij gebruiken dus die machines waar hij mee heeft gewerkt, dat is wel heel mooi. We werken wel vaak langs elkaar heen, iedereen komt natuurlijk op andere tijdstippen maar we werken ook wel eens samen en we leren ook weer van elkaar. De eerste dinsdag avond van de maand proberen we wel met zijn allen bij elkaar te komen maar niemand is verplicht haha. Er zijn niet zo heel veel grafische werkplaats mogelijkheden hier in Rotterdam dus we proberen het wel kleinschalig te houden om het zo voor iedereen fijn werkbaar te houden.

Er is ook niet zo veel vraag meer naar, bijvoorbeeld op de WDKA is het hele onderwijs systeem verandert. Je moet eerst een concept bedenken en dan ga je opzoek naar technieken in de werkplaatsen. Teken lessen worden ook niet meer gegeven op de academie sinds 2 jaar en de officiële grafiek richting is ook gestopt. Maar tijdens mijn studie zag ik meer en meer mensen verzot raken op zeefdrukken omdat dat minder perfect is als een printer. De docent die ik daar gehad heb die probeert ook nog steeds wel mensen enthousiast te maken voor de oudere druk technieken. Ik denk alleen dat deze manier van werken nooit helemaal zal verdwijnen anders had het dat al gedaan. Het heeft toch waarde. Misschien veranderd het of wordt het minder maar de kern blijft wel denk ik.

R: Waarom heb jij zo duidelijk gekozen voor een haast ambachtelijke manier van werken die redelijk op de achtergrond is verdwenen?
E: We kunnen niet alles digitaal maken en juist het werken met je handen, daar heb ik behoefte aan. Het heeft naar mijn idee ook een andere leercurve, je bent daadwerkelijk met je handen bezig dus je oog hand coördinatie werkt anders dan de snelle commando’s en klikjes op je computer. Je faalt op een andere manier en dat is tof.  Je ontdekt andere dingen daardoor. Waarom ik dat zo leuk vond op de academie, dat klooien, dat je fout misschien helemaal niet zo fout was maar dat het juist het effect gaf waarnaar je opzoek was. Dan moet je wel ontdekken wat je fout deed om het te kunnen reproduceren. Dat is met de computer natuurlijk op een heel andere manier, daar is het streven naar perfectie een belangrijker iets. Ik streef nooit naar perfectie, ik snap niet wat perfectie is. Ik geloof ook wel dat mensen als ze naar een werk kijken dat ze dat ergens zien, voelen of ervaren. Dat je er anders naar kijkt dan een poster die perfect geprint is want dat kan je misschien wel snel de klik maken naar reclame achtige dingen. Als je ziet dat iets met de hand gemaakt is, dat werkt anders maar ik heb er natuurlijk geen onderzoek naar gedaan.

R: Wat is het grootste verschil wat je in jou eigen leven hebt gemerkt sinds je de opleiding hebt afgerond?
E: Ik denk dat je door fases heen gaat. In de architectenwereld ga je van project naar project en juist door het rommelen met materialen en het ontdekken wordt ik ontvankelijker. Mijn hoofd wordt rijker, ikzelf wordt ervaringen rijker, kundiger en daardoor heb je meer plezier en zie je meer mogelijkheden. De wereld blijft minder aan je kleven, het is bijna meditatie maar dan aardser.

R: Om het gesprek af te sluiten de laatste vraag, waar ben jij het meest dankbaar voor?
E: Ik ben het meest dankbaar voor het feit dat je je als mensen altijd kan blijven ontwikkelen. Ja dat is het, kort en helder haha.

En daarmee sluiten we het interview af. Ik heb zo’n vermoeden dat deze vrouw nog lang niet uit ontwikkeld is en dat we nog veel van haar gaan horen.