Het is helaas niet gelukt

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Op 10 april is het vijf maanden geleden dat ik mijn winkel aan de Rochussenstraat opende. Ik weet nog precies hoe ik me voelde en hoe vol vertrouwen ik de deuren opende. Vorige week heb ik een besluit moeten nemen wat al ik zag aankomen maar steeds voor me uit schoof; de winkel moet helaas sluiten. Voor de meeste voelt het alsof de winkel net open is, zeker met de officiële opening die nog geen twee maanden geleden plaatsvond. Maar een aantal belangrijke factoren hebben er voor gezorgd dat ik nu moet stoppen om met een goed gevoel en zonder problemen verder te kunnen.

Iedereen weet dat het tijd kost om een winstgevend bedrijf te worden en te groeien, dat had ik voor het eerste jaar ook niet op de planning staan. Maar vanaf de eerste maanden zat mijn omzet zo ver van de geschatte omzet af dat ik elke maand een behoorlijke klap kreeg en mijn buffer sneller opraakte dan verwacht. Ben ik te vroeg in het seizoen begonnen? had de winkel pas in maart of april open moeten gaan? De kans dat ik dit mooie pand niet had gehad was dan heel groot geweest, misschien had ik helemaal geen mooi en betaalbaar pand kunnen vinden?

Een andere grote tegenvaller is de locatie. Misschien ben ik te naïef geweest om te denken dat een plek in een zijstraat de ideale plek voor mij en het concept was? Ik kon ook niet anders want een straat achter mij zijn de huur prijzen al snel 2x zo hoog. Daarnaast was het mijn doel om mensen gericht naar de winkel te krijgen, door publiciteit, sociale media en mond op mond reclame, wat ook is gelukt, maar het aantal mensen die daardoor ook werkelijk zijn langs geweest en iets hebben gekocht is te laag geweest. Er lopen dagelijks genoeg mensen langs, dat is niet het probleem, het probleem zit hem in de mentaliteit van de mensen die langslopen. Mensen zijn op weg ergens naartoe; naar hun auto, naar het museum, naar huis; geen moment om heel spontaan geld uit te geven. Dat is iets wat ik erg onderschat heb, locatie blijft toch belangrijker te zijn dan ik had gehoopt

Wat ik heel moeilijk vindt en waar ik nog steeds over twijfel is hoe ik dit nieuws ga brengen aan mijn volgers op sociale media; een groep van zo’n 1300 mensen die het concept en de collectie zo leuk en interessant vinden dat ze de winkel zijn gaan volgen en online supporten. Aan de ene kant is het makkelijk om te doen alsof het allemaal zo geplant is en dat er niks aan de hand is, maar aan de andere kant wil ik niet doen alsof en wil de waarheid vertellen zodat andere mensen die de ambitie hebben om een winkel te openen kunnen leren van mijn “fouten” ( “We don’t make mistakes we make happy accidents” – Bob Ross) kan leren. Sociale media is een plek waar je iedereen op zijn best ziet maar het voelt niet goed om te doen alsof ik content ben met hoe nu gaat lopen.

April is hoogstwaarschijnlijk de laatste maand van de winkel aan de Rochussenstraat, online ga ik door en ik hoop in de toekomst op pop up locaties met mooie spullen van startende ontwerpers en merken. Ik wil graag blijven bloggen over mijn ervaringen als ondernemer, want dat is waarom ik bij WOW ben begonnen en het avontuur is nog niet voorbij, misschien wordt het nu juist wel heel interessant 😉

De sale in de winkel is begonnen dus mocht je opzoek zijn naar een mooie nieuwe lente outfit, een mooi cadeau of een praatje kom gezellig langs!

Sculptuur en mysterie van Het Beeld

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Toen ik vanaf centraal station naar huis fietste reed ik gedachteloos langs de rij kunstwerken die staan opgesteld langs de Westersingel. Ik hou niet zo van een sculptuur dus meestal fiets ik er langs en let ik meer op de auto’s voor me om geen onverwachte verassing te krijgen. Deze keer ging het anders, mijn oog werd getrokken door een zeer statisch beeld dat om hoorde te vallen. Dat deed het echter niet en het stond daar gevaarlijk te balanceren. Ik moest eerlijk toegeven dat ik dit stiekem wel mooi vond, een heldere vorm die precies daar lijkt te zijn neergedaald als een bevroren ijspegel. Hoe hard het ook waait, de sculptuur staat onbeweeglijk alsof het nooit anders is geweest. Het beeld L’homme qui marche van Rodin is tijdelijk verplaatst naar Wüppertal en liet een lege sokkel achter. Een ruimte die alleen bestaat als er invulling aan is gegeven. Maar Sculpture International Rotterdam had geen plannen voor een tijdelijke invulling. De plek zou leeg blijven, wachtend in stilte op de terugkeer van Rodin.

Alsof er toeval bestaat reed precies op het moment dat het beeld van Rodin van haar sokkel werd getakeld een jongeman langs. Hij bleef even staan kijken naar de mannen die gewapend met een hijskraan en vrachtwagen het beeld van zijn plek tilden. Wat overbleef was een lege sokkel, nog steeds uitgelicht om de plotselinge verdwijning haast te benadrukken. Je kon zijn gedachten bijna horen, deze plek is niet bedoeld om leeg te blijven en daar zou hij een plan voor maken. Deze jongeman genaamd Sil Krol maakt namelijk werk wat je het beste kan omschrijven als experimentele interventies in openbare ruimtes . Hij creëert sculpturen, architectonische ingrepen en acties die zomaar opdoemen in het straatbeeld. Dit doet hij met zo’n nauwkeurigheid dat het lijkt alsof het precies daar hoort te zijn. Krol’s werk speelt op subtiele manier met vragen als: ‘van wie is de openbare ruimte en wat is wel en niet geoorloofd’?  Daardoor creëert hij een spanningsveld tussen de ruimte waarin zijn werk zich bevindt en het werk zelf.

De beeldenrij aan de Westersingel heeft van zichzelf al een duidelijke uitstraling. Met dit in zijn achterhoofd is Krol gaan experimenteren met vier vlakken gespiegeld aan elkaar, ook wel bekend als di-piramide. Een zoektocht naar het perfecte materiaal en de juiste maat voor de omgeving was begonnen. Het werk moest precies bij de sokkel passen maar daarnaast wel een interessante toevoeging zijn op de al bestaande beeldenreeks. Je kan natuurlijk niet zomaar een Rodin vervangen. Voor Krol heeft zijn sculptuur inhoudelijk geen relatie tot het beeld van Rodin maar het is in zekere zin  wel het tegenovergestelde. Waar Rodin een lopende man uitbeeld, duidelijk gevormd door menselijke handen is de sculptuur van Krol statisch en geometrisch waar zelfs de natuur geen invloed op uit lijkt te oefenen. Het vormt een aangenaam contrast met de andere beelden die er staan. Voor mij geeft dit perfect de situatie van Rotterdam weer, overal waar ik fiets wordt ik verrast door de grote glimmende nieuwbouw die de oude glorie van Rotterdam weerspiegelt in hun ramen. Juist de afwisselende architectuur maakt Rotterdam zo’n fijne stad. Als je denkt dat je het allemaal wel denkt gezien te hebben ontplooit er een gebouw wat totaal niet naast zijn buurman lijkt te passen. Dit houdt je wakker want van te veel eentonigheid wordt men blind. Krol zorgt er met zijn werk voor dat we op blijven letten. Met zijn spontane actie heeft hij het AD al aan de lijn gehad en is zijn werk online al meer dan 4000 keer bekeken. Mensen merken het op maar twijfelen niet aan of het daar hoort, het lijkt er dan ook op dat zijn werk blijft staan tot de terugkeer van Rodin.

Op dit moment werkt hij aan een nieuwe opdracht voor het festival Tweetakt in Utrecht waar binnenkort op fort Ruigenhoek iets gaat gebeuren wat niet te voorspellen is. Maar een ding is zeker, wij kunnen nog even genieten van zijn onverwachte acties.

http://silkrol.blogspot.nl

Bloemhofkinderen/ schoollunches

Kok Ralph en souschef Jamilla
Kok Ralph en souschef Jamilla

Er gaan steeds meer stemmen op voor gezonde, warme lunches op basisscholen in heel Rotterdam. Ook Zorgvrijstaat ziet in warme schoollunches met name een kans voor kinderen uit gezinnen die grote moeite hebben om een dagelijkse voedzame maaltijd op tafel te zetten. Wij hebben met OBS Babylon in het Oude Westen afspraken gemaakt om dit schooljaar, gedurende een maand, warme schoollunches te serveren. Khalida is als actieve moeder, -ik schreef over haar in een eerder bericht- direct bij de school betrokken. Zij wees ons op steeds terugkerende situaties waarin kinderen zonder ontbijt op school komen, of geen lunch meebrengen.

Om dit pilot zo goed mogelijk te realiseren, en ook als vertrekpunt voor anderen, ben ik op zoek naar zoveel mogelijk antwoorden op mijn vragen: wat is er allemaal nodig binnen dit project? Waarop zou het kunnen stranden? Hoe valt dit te financieren? Wat zijn de effecten? Voor een voorbeeld van goed functionerende en ingebedde warme schoollunches, mocht ik op werkbezoek bij Vakmanstadschool Bloemhof in Rotterdam-Feijenoord, waar kok Ralph van Meijgaard met souschef Jamilla al 9 jaar lang, in een team van hulpmoeders, stagiaires en “fruitmoeders” bakken, hakken, snijden en koken voor grofweg 350 leerlingen per dag.

Na een zoektocht door de straten Feijenoord (Bloemhof heeft 2 locaties, waarvan 1 met keuken) vind ik Ralph bij locatie Putsebocht. Hij brengt me naar een lokaal op de begane grond waar enorme bedrijvigheid heerst. Dit voormalige handenarbeidlokaal is verbouwd tot een professionele keuken met moderne apparatuur. Moeders in schorten lopen af en aan, er wordt in grote pannen geroerd, het is er warm en het ruikt er heerlijk.

Ik kijk er mijn ogen uit; “zou er in het Oude Westen ook een keuken zijn die dit kan faciliteren”?

Het is 12.00u. Tijd voor de eerste shift, en dat betekent dat naast tafeldekken ook de bakfiets volgeladen wordt voor locatie Oleanderstraat. Het eten gaat in warmhouders naar enkele straten verderop. Dat ziet er best laagdrempelig uit. Geen gedoe met busjes. Tussen shift 1 en shift 2 om 12.30 is het een heksenketel: opruimen, afwassen, tafeldekken, opscheppen en serveren. Dit alles wordt door de moeders gedaan.

Ralph neemt me mee naar de verwarmde kas, grenzend aan het hoofdgebouw en neemt uitgebreid de tijd om mij te vertellen hoe rauw voedsel uiteindelijk op de borden van de scholieren belandt.

Om te beginnen gaan koks Ralph en Nils beurtelings tweemaal per week naar de markt op het Afrikaanderplein om ‘in te slaan’. Zij keren terug op hun bakfiets waar groenten, vlees en fruit worden gekoeld of klaargelegd voor de komende week. Alle leerlingen krijgen alle dagen- behalve de woensdagen-, een warme maaltijd, met standaard een toetje van vers fruit. Op het menu staat om de dag een vegetarische maaltijdsoep met zelfgebakken brood en salade en de andere dagen rijst, pasta, aardappelen of couscous met groenten en vis, vlees of kip. En dat laatste een keer per week, omdat men ook hier aandacht schenkt aan meer groenten en minder vlees.

Even voor de duidelijkheid: Vakmanstadschool Bloemhof in het stadsdeel Feijenoord, is geen ‘normale’ school. Het is de eerste basisschool die in 2009 de plannen van filosoof en onderwijsvernieuwer Henk Oosterling rondom een geïntegreerde aanpak van leerlingen in een achterstandswijk oppakte, en in praktijk bracht. Naast rekenen en taal worden de kinderen ook onderwezen in judo, yoga en aikido, filosofie, techniek, koken en tuinieren. In deze extra lessen vergroten de kinderen hun sociale, fysieke en mentale skills en krachten. De schoolmaaltijden vallen onder de kooklijn, naast de judolijn, de ecolijn en de filosofielijn. Bloemhof heeft ook een moestuin, waar getuinierd wordt. De groenten en kruiden die verbouwd worden verdwijnen direct in de pan, al is de opbrengst niet genoeg voor alle maaltijden gedurende het schooljaar.

Tijdens ons gesprek komt Jamilla binnen met twee dampende borden. Jamilla is souschef en betaalde kracht. Zij is het die de hulpmoeders aanstuurt. De rol van de hulpmoeders is onontbeerlijk. Vandaar dat deze vrouwen per dagdeel een vrijwilligersvergoeding van €5,- ontvangen. Een plekje binnen dit team is gewild, (er zijn veel moeders die op deze manier willen bijdragen) en om die reden verandert de samenstelling van het team regelmatig

Op onze borden liggen geroosterde aardappelen, kipfilet, prinsessenboontjes met wortel en radijsjes en een kommetje met fruit. Het gaat erin als koek, maar ik ben erg benieuwd wat de kinderen ervan vinden, zijn zij nu als vanzelfsprekend grootverbruikers van groenten? In contrast met al die kinderen en volwassenen zoveel minder groente en fruit eten, volgens het voedingscentrum?

Een kleine rondgang door het eetlokaal, leert dat ook Bloemhofkinderen vaak de groenten onaangeroerd laten liggen, tot grote frustratie van Ralph. Maar de kinderen zijn wel rustig aan het eten. Op mijn vraag of zij niet slaperig worden van de lunch, antwoordt een jongen met een zwarte bril ontkennend. “Nee, juist niet. Ik kan me juist heel goed concentreren. En van dit eten word ik niet druk, want er zit geen suiker in”.

Aan het eind van mijn werkbezoek noemt Ralph de voordelen van warme schoollunches die hij ervaart. Behalve de voedingsstoffen en vitamines die de kinderen binnenkrijgen leren zij over de herkomst van voedsel, maar ook snijtechnieken, hygiënisch werken, goed gedrag en aankleding van de tafels. Door te proeven overwinnen zij hun angst voor het onbekende. Welke positieve resultaten de schoolmaaltijden hebben op gezond gewicht van de kinderen is moeilijk te meten. Sommige kinderen blijven, met name, buiten de schooltijden om, ongezond en veel eten.

http://Zorgvrijstaat https://www.facebook.com/zorgvrijstaat

Kunst en cultuur in woorden

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Aangenaam! Ik ben Robin Hendriks (1994). In de zomer van 2016 ben ik afgestudeerd aan de Willem de Kooning en heb sindsdien de vrijheid om als freelance ontwerper aan de slag te gaan. Sinds vandaag zal ik gaan schrijven en dan met name over het Oude Westen. Maar niet zomaar over hoeveel kauwgom er op de straten ligt. Nee, ik zal mijn gaan richten op wat er allemaal gaande is op gebied van kunst en cultuur. Er gebeurt zó veel, ook recht onder onze neus terwijl we het niet eens opmerken. Heb jij wel eens goed gekeken naar de lantaarnpalen die langs de weg staan? Daar zit ook een ontwerper achter die heel goed heeft nagedacht over de vorm. Zonde eigenlijk dat we er bijna gedachteloos langs lopen. In mijn schrijfsels zal ik deze ondergewaardeerde vormen van kunst uitlichten want zo vind je juist de meest fascinerende verhalen die ons stukje bij beetje de wereld beter leren begrijpen. Daarnaast zal ik veel te vinden zijn op exposities en bij kunstenaars met een bijzonder verhaal, genoeg om over te schrijven! Er zal bij elk artikel een illustratie verschijnen om het onderwerp te vangen en meer tot de verbeelding te laten spreken.

Stay tuned voor het eerste artikel. En mocht je zaterdag avond nog geen plannen hebben, er is de opening ‘Home is a formal yet loving place’ in de Frank Taal galerie.

http://www.franktaal.nl

Illustratie © Robin Hendriks

Achterhoeker in de Zorgvrijstaat (door Yvette Prinsen)

Zorgvrijstaat
Zorgvrijstaat in actie

Achterhoek en de Zorgvrijstaat?  Sinds vorig jaar weet ik dat ik een Achterhoekse etniciteit heb. Jawel: ‘etniciteit’. Nooit gedacht dat ik daar ook over beschikte (zo kortzichtig was ik dus…). Maar het is eigenlijk heel logisch: ik ben er geboren en getogen, heb er mijn normen en waarden meegekregen en neem dus in alles wat ik doe altijd een beetje ‘Achterhoeks’ mee. Zo zijn Achterhoekers, zoals ik het zelf ervaar, van nature geen praters. Wél prietpraat, lekker oppervlakkig en zo, maar je gaat zeker niet ‘je vuile was buitenhangen’, het hebben over ‘allerlei zweverige zaken’ of ‘egoïstisch’ uitgebreid over jezelf zitten praten. Kortom: praten over jezelf is niet zo de bedoeling en het met elkaar bespreken van ‘ingewikkelde’ onderwerpen al helemaal niet, ‘want stel je voor dat de ander daarvan weet’ (…).

Achterhoekers zijn in de ogen van anderen ook erg ‘nuchter’ (‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg!’) en ‘gezagsgetrouw’. Dat eerste herken ik direct bij mezelf. Dat tweede ligt wat genuanceerder: ja, ik zit tjokvol met normen en waarden waarvan ik niet wist dat ze zo sturend waren, en nee, ik hecht eigenlijk erg weinig aan écht gezag en autoriteit. Net zo min als aan ‘status’. Althans, dat is wat ik dacht. Tot ik in 2013 werkeloos raakte. Ik was na drie jaarcontracten net die ‘ene fte te veel’. Rationeel bekeken was er weinig schuld aan van mijn kant; zo ongeveer iedereen verloor toen z’n baan of werk als gevolg van de crisis. Toch voelde het lange tijd alsof ik echt iets ongelooflijks fout had gedaan. Ik durfde er niet voor uit te komen dat ik in de WW zat en draaide er alsmaar omheen. Dat werd versterkt op momenten dat andere mensen spraken over ‘die uitkeringtrekkers’; m’n maag draaide zich om. Gelukkig waren er ook mensen die daar tegenin gingen, waar ik me dan een beetje door gesteund voelde. De kern: Ik voelde me door die situatie een hele tijd me niet volwaardig. En waarom?

Ik had meer dan ik dacht last van ‘hoe anderen mij zagen’, dat mensen status en gezag ontlenen aan de positie van de ander. En ik had last van mijn eigen Achterhoekse (of misschien wel gewoon: Nederlandse?) opvattingen. Ik deed tot dan toe alles ‘keurig volgens het boekje’: ging als eerste generatie uit mijn familie studeren, kreeg vrij vlot na mijn diploma een baan, bleef daar best wel een tijd zitten, ondanks de nodige twijfels, leefde vrij zuinig en kon sparen (zo’n typisch Achterhoeks dingetje, volgens mij), en koos toen tegen alles wat ik geleerd had in, voor een jaarcontract elders. Voor ‘onzekerheid’ dus. En na die drie jaarcontracten schoot het door m’n hoofd: “Zie nou wel! Eigen schuld, dikke bult, was ik nou maar gewoon in die stabiele baan blijven zitten!”. En toch, op een hele andere manier dan ik me vroeger kon voorstellen, sta ik nu veel steviger in het leven dan ooit tevoren. Zekerheid haal je namelijk niet uit banen, dat is schijnzekerheid. Zekerheid kun je zelf om je heen organiseren. Niet iedereen, dat besef ik me heel goed, maar meer dan mensen misschien denken.

Ik ben de afgelopen vier jaar in de wijken in Rotterdam West gedoken. Heb mensen en netwerken leren kennen. Ben gaan meedoen. Heb ontdekt waar ik goed in ben en vooral ook waar ik niet zo goed in ben. En durf dat bespreekbaar te maken. Ook mijn twijfels, over de sociale druk die ik nog steeds dagelijks ervaar (en die soms echt heel fors is, niet alleen voor mij dus, maar zeker ook voor mensen die wat minder stabiliteit ervaren) en wat dat met mij en mensen in mijn omgeving doet. Ik heb achteraf gezien zo ongelooflijk veel geleerd in de afgelopen jaren, meer dan in al die jaren ervoor. Door met mensen in de wijken te werken, ze beter te leren kennen, elkaars verhalen te delen en er zo achter te komen dat je echt helemaal niet de enige bent die vastloopt op wat voor manier dan ook. Door daar vertrouwen en steun te vinden en te kunnen bieden.

En dat is waarom ik Zorgvrijstater ben, denk ik. Zorgvrijstaat biedt mij een ‘plek’ waar ik ondanks al m’n getwijfel en gepieker ‘gewoon’ mag zijn en aan de slag mag met wat ik denk dat nodig is in de wijken. Vanuit mijn eigen vragen of die van een ander. Ik hoop dat steeds meer mensen zich in de wijk veilig genoeg gaan voelen om te zijn wie ze zijn, hun eigen keuzes te durven maken en uit te spreken wat zij lastig vinden in het leven.

In een wijk met zoveel culturele achtergronden als in het Oude Westen, is het niet zo vreemd als je elkaar niet altijd even goed begrijpt. ‘Taal is zeg maar echt een ding’ dan, in de breedste zin van het woord: geschreven, gesproken, verborgen of zichtbaar in je gezichtsuitdrukking of lichaamstaal. Ik denk zelfs dat de meeste ‘taal’ misschien nooit hardop wordt uitgesproken, maar in je hoofd blijft hangen. Als we dat nou wel eens proberen te doen, kunnen we dan niet ongelooflijk veel van elkaar leren en elkaar helpen met onze kennis en netwerken?

Yvette Prinsen (sinds 2006 woonachtig in Rotterdam, begonnen in Middelland, verhuisd naar het Nieuwe Westen, en sinds een paar jaar nu bij vriendlief in Blijdorp, helaas geen West meer, maar wel slechts vijf minuten er vandaan – echt waar!)

ontwikkelaar Zorgvrijstaat https://www.facebook.com/zorgvrijstaat

kwartiermaker Huize Middelland

(vrijwillig) bestuurslid TAA Rotterdam

(vrijwillig) adviseur Betsy Perk Opleidingsfonds (voor Rotterdamse vrouwen)

Fortheloveof

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

fortheloveof

Even voorstellen; Mijn naam is Michelle Bours (26) en op 10 december j.l. opende ik mijn winkel Fortheloveof Store op de Rochussenstraat 3c. Elke 3 maanden zal er in mijn winkel een andere kleur in de schijnwerpers staan en delen alle producten in de winkel deze eigenschap, momenteel is dat roze!

Naast het kleur concept maakt ook het assortiment de winkel anders dan andere; De collectie bestaat namelijk vooral uit items van jonge ontwerpers en opkomende merken uit binnen en buitenland, een winkel waar iets te ontdekken valt dus! Op zaterdag 11 februari van 16:00 tot 18:00 geef ik en (roze!) feest om de winkel officieel te openen, iedereen is van harte welkom om dit samen met mij te vieren!

fortheloveof

fortheloveof

fortheloveof

Bloggers en Vloggers gezocht!

WOW Rotterdam
Volg ons

WOW Rotterdam

Wij houden jullie op de hoogte van leuke en interessante activiteiten in Rotterdam!
WOW Rotterdam
Volg ons

Blog Vlog

Kan jij toevallig goed schrijven? Vind jij het leuk om te bloggen of te vloggen? Of wil je het leren? Dan is dit een oproep voor jou!

WOW-Rotterdam is een kleine organisatie met een groot bereik. We richten ons voornamelijk op het Oude Westen van Rotterdam; Het gebied tussen en rond de West-Kruiskade en de Nieuwe Binnenweg. Hier zijn statistisch de meeste activiteiten van Rotterdam dus genoeg om over te bloggen en vloggen.
Ons doel is om deze actieve wijk van Rotterdam Centrum op een leuke, bijzondere en boeiende manier voor het voetlicht te brengen.
Het hoofdkantoor is gevestigd in Cretopia, West-Kruiskade 51.

Wij zijn op zoek naar Bloggers en Vloggers.
Heb jij een eigen schrijffstijl, vind je leuk om heel gedetailleerd te schrijven of juist kort maar krachtig? Dan zijn wij op zoek naar jou.

Is vloggen helemaal jou ding en zou je dit graag met iedereen willen delen? Ook dan zijn wij op zoek naar jou.

Wij bieden begeleiding, professionalisering en indien gewenst, een fijne ruimte om samen te werken.

 

> Het leuke is dat er geen leeftijd
gebonden is aan het vloggen en bloggen

>Je bepaalt zelf je onderwerp, thema

>Je werkt zelfstandig of in een team

> Ben je in bezit van een smartphone of camera?

>Of wil je eerst les krijgen?
Mail dan naar contact@wow-Rotterdam.nl

Of meld je direct aan via het onderstaande formulier.

Naam

Email adres

Telefoonnummer
Vul hier het telefoonnummer in waarop wij je kunnen bereiken.

Tekst
Vul hier in waarom je wilt Bloggen/Vloggen

WOW