Een ode aan de leeszaal

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Iedereen heeft letters nodig. Letters vormen woorden, vormen zinnen, gedachtes, meningen en andere betekenissen. Daar waar de zon door de ramen schijnt staan rijen boeken opgesteld klaar om gelezen te worden. Het is ondertussen wel een begrip in Rotterdam: de leeszaal. Een plek waar je boeken  kan achterlaten en meenemen gerund door vrijwilligers. Op de achtergrond lopen mensen met tassen speurend naar bijzondere titels die uitnodigen om het boek op te pakken. Achterkanten worden gelezen en beoordeeld. Boeken mogen mee naar huis, zorgvuldig afgewogen op weg naar een nieuwe boekenplank om op te staan.

De deur kraakt als hij open gaat, een mevrouw komt naar binnen gekleed in een bruine houtje touwtje jas met een keurig klein schoudertasje. Zuchtend neemt ze plaats aan de grote tafel met alle kranten. Ze herkent direct Trumps hoofd en pakt die krant om zich vervolgens uit te laten over deze man die over Amerika heerst. Tegenover haar zit iemand die ze lijkt te kennen, hij lacht. ‘Lachen is gezond, het zet de bloedvaten open’, antwoord ze. Een oude wijsheid die we allemaal zouden moeten naleven. Ze verveelt zich thuis, een kamertje in een verzorgingstehuis. De man snapt het wel maar waarom komt ze dan toch naar de leeszaal? Er zijn zoveel boeken die nog gelezen moeten worden maar zij begint er niet meer aan. Dan moet je al die boeken ook komen brengen, een zware klus waar ze geen zin meer in heeft. Er verschijnt een wit katoenen zakboekje uit haar jaszak en wrijft ermee over haar neus. Een klein gebaar maakt een wereld van verschil duidelijk. Vanachter haar brillenglazen kijkt ze de man oplettend aan, haar blik dwaalt naar beneden en blijft hangen op het boek wat voor de man ligt. ‘Oh heeft u de bijbel? Goed zo, heb je die zomaar daar liggen?’ De man lacht weer, de bijbel is geen boek dat je zomaar ergens hebt liggen. Hij leest er elke dag in. Ze schud haar hoofd, zij hoeft hem niet meer te lezen ze kent hem tenslotte uit haar hoofd. Niet alles even goed, sommige stukken vind ze onzin maar het is wel het belangrijkste boek in heel de wereld. Amen Amen.  Ze wil veel liever Japans leren in plaats van de bijbel lezen. Tekens die betekenis krijgen van woorden, zinnen, gedachtes, meningen. Ze neemt een slok water: ‘je moet veel water drinken hoor!’ Zij kan het weten, alle jaren al geleefd en wil toch nog Japans  leren.

De man las niet zoveel, maar sinds een jaar of 2 heeft hij toch een heuse kleine bibliotheek thuis. Het is jammer dat ze het niet geweten heeft, een aantal van haar boeken zijn in de papierbak verdwenen. Ze lijkt het echt erg te vinden, boeken vol met verhalen die niet meer door anderen zullen worden gelezen. Misschien kent ze deze ook uit haar hoofd,werelden creërend binnen haar kamertje. De man met de kleine bibliotheek staat op, de plicht roept. Ongetwijfeld kruizen ze elkaars pad weer hier aan deze tafel in de leeszaal. Misschien kent zij dan al wat woordjes Japans. Tot ziens mevrouw M! De deur kraakt als hij open gaat, ze kijkt de man nog even na terwijl hij naar buiten loopt en wend zich dan naar mij. ‘En jij lees jij veel?’ vraagt ze. Ik kijk op van mijn computerscherm. Zou ze doorhebben dat ik over haar aan het schrijven ben?  Al die boeken met hun verhalen, zij praat liever met mensen en boeken praten niet terug. Ze vraagt hoe mijn koningsdag was, waar ik toch het geduld vandaan haal om met een computer te werken en hoe ik vlekken uit mijn was haal. We moeten lachen als we ontdekken dat we dezelfde truc gebruiken voor onze vlekken: ossengalzeep. Ondanks alle verschillen zijn we toch niet zoveel verschillend. Ze neemt nog een slok water en kijkt naar buiten. Het is veel te mooi meer om binnen te zitten eigenlijk. We besluiten allebei om nog te genieten van de zon, tot ziens tot ziens. Ik hoop de volgende keer dan ik haar spreek wat woordjes Japans te horen. Glimlachend loop ik naar buiten, Dit keer had ik geen boek nodig.

Voor meer informatie:
Leeszaal Rotterdam West

De wondere wereld van Instagram

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

telefoon, instagram, inspiratie, online shoppen
Inspirende plaatjes

Plaatjes kijken

Ja, ik ben er zo één, ik zit de hele dag op mijn telefoon. Niet eens zozeer om met vrienden te Whatsappen, maar vooral om plaatjes te kijken. Ik kijk de hele dag plaatjes op bijvoorbeeld Instagram. Ik schaam me er een beetje voor, maar zou het eigenlijk ook niet anders willen.

Instagram is mijn favoriete medium, op de tweede plek komt Pinterest, het platform waar ik op het idee ben gekomen van mijn winkel. Beide apps zijn super visueel. Ik kom er voor het ontdekken van nieuwe merken, nieuwe Muses, nieuwe winkels, interviews, inspiratie voor nieuwe projecten, outfits en mijn interieur. Ik kan op elk moment van de dag een beetje ontsnappen aan de werkelijkheid en mijn zelf gecureerde Instagram wereld instappen. Alleen maar mooie mensen, op mooie plekken, mooie kleren, perfecte Instagram leventjes zonder afwas, zonder regen, zonder dode bloemen op tafel.

Succes?

Is het dan ook niet heel gek dat ik ernaar uit keek om de Instagram pagina van mijn winkel te openen, om daarop mijn visie van de winkel te delen, mensen te bereiken die mooi vinden wat ik mooi vind en interessant vinden wat ik interessant vind. Na de opening van mijn winkel in december ben ik contact gaan zoeken met kranten, tijdschriften en blogs om over mijn concept te vertellen in de hoop op publicaties en meer bekendheid. Met succes, want in januari popte er overal artikelen, interviews en foto’s van mijn winkel op! Zo leuk om te merken dat andere het concept waardeerde en dat mijn visie en stijl zoveel mensen aansprak. Het aantal volgers op Instagram steeg in korte tijd van 150 volgers naar 900 en dat voelde goed, voor mij wat dat een deel van het succes waar ik op gehoopt had; een groot bereik. Het jammere was alleen dat ondanks alle mooie foto’s en lieve woorden het stil bleef in de winkel. Toen besefte ik mij dat een heel groot deel van mijn volgers de winkel nooit zullen bezoeken, laat staan iets zullen kopen, want zij zijn, net al mij, niet online om geld uit te geven, maar opzoek naar inspiratie.

Kijken, kijken… maar niet kopen

Toen ik dit concludeerde, keek ik anders naar mijn Instagram feed. Winkels die ik bewonderde voor hun online succes zijn misschien helemaal niet zo succesvol, en de bedrijven die nauwelijks online actief zijn zijn misschien te druk met het klaar maken van orders en het helpen van klanten? Waar meet ik mij dan aan? En ik ben niet de enige die hiermee worstelt, mijn collectie bestaat deels uit werk van jonge ontwerpers of startende merken en een groot deel van hun herkende zich hierin. Het is een hele leuke virtuele wereld, maar staat zover af van de werkelijkheid. Veel mensen waren verbaast over mijn keuze om de winkel te sluiten, want “Er is zoveel over geschreven?!” Ik denk dat mijn generatie die veel online zit succes zeker deels meet aan het online bereik van een persoon, winkel, of merk, maar ik denk dat we daar heel erg mee moeten oppassen.

Ik ben nog steeds groot fan van Instagram en het is een geweldige tool voor inspiratie, om een groot publiek te bereiken en jouw visie en werk te delen met de wereld, maar zorg dat de waardering die je daar uit naar de ondernemers niet blijft bij het uitdelen van likes, want de beste vorm van waardering is om iets bij die persoon of winkel te kopen.

Nieuw geopend: Rotterdam Bikes voor reparaties en toerisme

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Cees&June

Cees & June hebben een eigen zaak geopend. Het is een bijzondere fietswinkel. Je kunt er niet alleen terecht voor reparatie, ook voor een goede bak koffie en toeristische tips om op de fiets te bezoeken.

fiets toerisme
Rotterdam Bikes. Cees&June gaan het avontuur aan.

Dit dolgelukkige stel opende de deuren met een knalfeest. De hele buurt was aanwezig en de bubbels vloeide rijkelijk. Een DJ zorgde voor fijne muziek.

city bikes information
Het ophangen van de vlaggen was het officiele moment

 

Als de tweede vlag hangt is de zaak officieel geopend. Plop deed de champagne
fietswinkel
Proost. Op jullie succes.

Bloggers

Cees en June gaan over hun avonturen schrijven voor WoW-Rotterdam. Hoe leuk is dat? Vooral de toeristische tips zullen meer dan welkom zijn.

fietswinkel Rotterdam
Lente in de fiets branche.

http://www.rotterdambikes.nl

 

Oude Westen Koningsdag 2017 impressie

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

de Start

Rond drie uur begon ik mijn Rondje Rotterdam , route West-Kruiskade,  Westersingel, Nieuw Binnenweg weer West-Kruiskade met eindpunt Westersingel. Met foto’s geef ik een impressie van Koningsdag Oude Westen 2017.

Surinamer Paramaribo Cretopia-rotterdam
Surinaamse drukte voor Cretopia’s Toko51. Carmen, Jeanet, Albert en Koekeman zorgen voor de sfeer.

Cretopia gaf alle ruimte aan de lieve Carmen, Jeanet, Albert en Koekeman. En daar was het echt feest. Te voet verder naar de Westersingel.

Westersingel Rotterdam Koningsdag
Drommen mensen scharrelden van CS naar het echte Rotterdam: OudeWesten.

In deze mierenhoop ontdekte ik onze nieuwe Bloggers:

DeFinkaFiets.nl

Finkafiets. Een Zweeds concept. Koffie slow gemalen en vers gezet met een Zweedse koffieleut traditie. Deze dag was hun primeur. Zijn het geen schatjes?

koffie van definkafiets Rotterdam
Lekkere koffie bij de finkafiets

definkafiets.nl

Veel mensen lopen er aan voorbij. Maar deze Plataan moet gezien worden. Speciaal voor hem, deze oude reus van Rotterdam, is een omlegging gemaakt van de Singel.

oude westen  oudste boom Rotterdam
De meest bijzondere Plataan doet deze dag mee.

 

Oude Westen en Maxima, Alexander en de rest. Hoeiii…

En dan lopen we door aan de overkant. Op een gegeven moment is het dubbel kraamplezier. Twee nivo’s met kraampjes hier op de Westersingel. Wie zal het langst volhouden in de koude wind? Dat ziet u straks. En het is een overwachte schoonheid…..

Halverwege Westersingel.

 

 

 

 

Nieuwe Binnenweg

Ik steek de hoek om van de  Westersingel/Nieuwe Binnenweg. Hoe druk kan het worden?! Hoe gezellig!! Ik krijg een glimlach die steeds groter wordt.

Oranje boven..
Nieuwe Binnenweg Rotterdam Koningsdag
Nieuwe Binnenweg. Koningsdag 2017. Zoweeiii…

Cafe voorheen Voigt viert feest in deze zijstraat. Jongens, geweldig tof!!

Ook in de zijstraten wordt feest gevierd, zoals hier bij Voigt.

Op de Nieuwe Binnenweg kan je niet meer lopen. Dit is Koningsdag op z’n best. Muziek, kraampjes, bekenden, digibeetjes… Alles kom je tegen.

 

een Volvo Amazone. Plaatje.
met de snavel in de boter; die heeft ook een goede dag.

 

 

 

 

 

 

 

 

Hulp diensten
nogmaals hulpdiensten

Jongens, en meisjes, bedankt voor deze verjaardag! Kanjers om op zo’n dag te werken.

 

 

 

Ik wil nog snel een staartje meepikken op de West-Kruiskade en schiet de van Speykstraat in. In de tuin De Doorbraak zie ik bloeiende Maxima tulpen. Mooi he?

Maxima tulp
de Maximatulp in de Doorbraak

Ik kom uit op de hoek van de West-Kruiskade waar de Alliantie zit. Dikke rookwalmen van gebraad komen mij tegemoed. Het staat er rijendik nu tijd daar is om de maag te vullen. En dan zit je op de Kade natuurlijk goed.

Aliantie west kruiskade in rook
Alliantie in de rook

 

 

 

En zo zijn er meerdere plekken waar het blijkbaar goed eten is.

Ook op deze hoek met de Batavierenstraat is het dringen geblazen

Maar eerst nog een plaatje van de meest versierde Koningswinkel: De Rimboe. Gaan ze nou een dogparade houden?

Best versierde winkel van West-Kruiskade
Deze dame tilt het Koningsfeest naar een hoger nivo

 

Langzaam aan stoppen de gelukszoekers en de kraampjes. Er wordt ingepakt en schoongemaakt.

 

Alles vol

 

 

Eenmaal terug op de Westersingel: Mevrouw is er helemaal klaar mee. Ze moet wachten op het busje. Maar door de trafficjam kan dat..  , hoe lang duren?!!! Alles staat vast. Niets is zeker…

Ingepakt wachten op bussie

 

 

 

 

 

 

 

De verkopers hebben het koud. Heel koud. Door het stilstaan. Ik heb nergens last van met mijn korte broek. ff harden, zeg ik dan. 😉

Laaste volhardende verkoper.

Deze dappere verkoper stond er nog steeds toen ik mijn laatste ronde deed. Een pracht plaatje. Kou en drukte heeft hij getrotseerd. En toe ik hem om permissie vroeg voor de foto was hij een en al vriendelijkheid. Typisch Oude Westen.

duurzaamheid

Tot slot. Als alles is geweest. Dan vindt iemand toch altijd nog wat van zijn gading. Gelukkig. Zo is alles goed. Zo is alles uiteindelijk duurzaam. Zo is het Koningsfeest in het Oude Westen een topfeest.

 

 

 

 

 

“Marktplaats Oude Westen”

Zorgvrijstaat in actie: met sandwichborden de straat op en vragen stellen

“Marktplaats Oude Westen”

Een marktplaats is een plek waar vraag en aanbod elkaar vinden. En ik weet inmiddels dat er in de wijk veel vraag en aanbod aanwezig is. Maar hoe weet je welke vragen er zijn als mensen die vragen niet zomaar stellen (omdat ze zich er misschien voor schamen, omdat ze niet weten hoe ze de vraag het best kunnen stellen of omdat ze niet weten aan wie ze de vraag kunnen stellen )? En hoe weet je wat mensen een ander te bieden hebben?

De laatste tijd popt een oude gedachte van me (toen ik kind was…) weer vaker op: “Wat als scheetjes blauw waren?” Wat zouden we dan doen? Als we iets kunnen zien van elkaar wat normaal gesproken niet te zien is? Zouden we ons dan anders gedragen? Zouden we ons schamen of zou schaamte dan juist niet meer bestaan? En ken je die ‘gedachtenballonnetjes’ uit stripboeken of tekenfilms? Waarop je als lezer of kijker ziet wat de ander denkt? Dat lijkt me nou op sommige momenten best prettig om te weten want dan weet ik misschien sneller bij wie ik mijn vraag kwijt kan, of wie ik mijn hulp kan bieden.

We hebben een paar keer oproepen gedaan op de Facebookpagina van Zorgvrijstaat. Vragen van mensen uit de wijk die hulp, spullen, faciliteiten of iets anders nodig hadden. De ene keer ging het om een kinderwagen voor een gezin dat geen geld had om er één te kunnen kopen (en voor we het wisten werden er zes aangeboden uit de wijk zelf!), een volgende keer over wandelschoenen voor iemand die het nodig had voor de rust in zijn hoofd. Vandaag hadden we weer zo’n vraag: Een moeder in de wijk zocht een goed bed voor één van haar kinderen, omdat die een bed moest delen met een broertje of zusje, maar ze heeft geen geld voor een nieuw bed. Ik dacht ‘niet geschoten altijd mis’, dus ik deed op onze Facebookpagina opnieuw weer eens zo’n oproep. Binnen een mum van tijd hadden we drie bedden tot onze beschikking! Als alles goed gaat, gaan de mensen van Stichting Pluspunt voor een kleine vergoeding morgen het bed in Bospolder ophalen en afleveren in Middelland. Maar misschien nog mooier is dat we nu zelfs twee bedden ‘over’ hebben! En in ieder geval één ervan mogen we aanbieden aan iemand in de wijk die het goed kan gebruiken. Onze vraag heeft dus direct geleid tot een nieuw aanbod voor de wijk.

Er zijn gelukkig heel veel van dit soort websites en Facebookpagina’s, waar mensen, zonder dat er per se geld tegenover hoeft te staan, spullen die ze niet meer nodig hebben willen ruilen met of aanbieden aan anderen. Zoals wij gekscherend (maar serieus bedoelend) ook wel eens zeggen tegen elkaar: “We leven in tijden van overschot, van spullen en faciliteiten, maar ook van kennis, netwerk en zelfs tijd.” We hebben met elkaar meer dan dat we (eigenlijk) nodig hebben. Dat geldt helaas niet voor iedereen, maar als we alles op één hoop gooien, dan komen we misschien best ver? De vraag blijft alleen: hoe vinden vraag en aanbod van al die dingen hun weg in de wijk?

We weten inmiddels (uit allerlei onderzoeken) dat mensen het heel lastig vinden om vragen te stellen. We weten óók dat mensen graag een ander willen helpen. Waarom? Heel simpel: dat geeft ons een goed gevoel en zo zitten we als mensen nu eenmaal in elkaar. Dat betekent dus, dat als je jouw vraag niet stelt (om wat voor reden dan ook), je eigenlijk de ander de kans ontneemt om iets voor je te kunnen betekenen. Dus dat is een eerste reden om toch maar met de ‘billen bloot’ te gaan en je vragen te gaan stellen aan mensen om je heen.

Terugkomend op die ‘blauwe scheetjes’ en de ‘gedachtenballonnetjes’: mijn Achterhoekse achtergrond remt mij heel hard in het alles willen weten van anderen. Dat lijkt me, nu ik volwassen ben, toch niet zo’n goed idee. Ik hoef namelijk echt niet alles van je te weten. Maar nog niet zo lang geleden zat ik in een werksessie waar mensen op stickers konden schrijven wat zij allemaal nog meer zijn, naast hun rol in hun werk: vrouw, man, moeder, vader, oppas-opa, mantelzorger, hondenbezitter, gamer, brouwer, wandelaar, en ga zo maar door. En die stickers die plakte je dan zichtbaar op je kleding. Ik vond dat een verademing: eindelijk zag ik wat mensen allemaal nog méér zijn dan wat ik van ze kende. En ik kon heel gericht mijn vragen stellen.

Mijn manier om voor nu invulling te geven aan zichtbaar maken wat ik voor je kan betekenen, is dat ik onder mijn emails of brieven (of blogs…) niet alleen mijn naam zet, maar ook meld waar ik bij betrokken ben. Waarmee ik dus eigenlijk tegen mensen ‘zeg’: “maak er gebruik van.” En ik zie dat steeds meer mensen zich op die manier ‘zichtbaar’ maken voor anderen. Dus wie neemt het stokje van me over en laat zien wat hij of zij te vragen of bieden heeft?

 

Yvette Prinsen

 “Yvette is geboren en getogen in een klein dorp in de Achterhoek maar sinds 2006 officieel ‘Rotterdammer’. In 2010 ging ze werken in de wijken in Rotterdam-West en vanaf dat moment krijg je haar daar ook niet meer uit.

projectleider Zorgvrijstaat (uit-de-hand-gelopen-bewonersinitiatief)

kwartiermaker Huize Middelland (netwerk van buurthuiskamers in Middelland)

(vrijwillig) bestuurslid TAA Rotterdam (Rotterdamse vrouwenvereniging)

(vrijwillig) adviseur Betsy Perk Opleidingsfonds (voor Rotterdamse vrouwen) 

Kachel explodeert in gezicht van barman café Hensepeter

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Cafe Hensepeter

Het geliefde cafe Hensepeter op de Nieuwe Binnenweg moet het een tijdje zonder de populaire barman Rudy Mes doen. Op zijn buitenverblijf in Ouddorp is een houtkachel in zijn gezicht ontploft. Met vreselijke brandwonden in het gezicht,  op de keel, borst, handen en armen is Rudy Mes per ambulance afgevoerd naar het brandwondencentrum Maasstad Ziekenhuis.

De belangstelling is groot maar hij kan niets, dus ook niet goed telefoneren, omdat zijn handen en armen in het verband zitten. Zodoende laat hij hier zijn verhaal optekenen:

Rudy Mes, Hensepeter Rotterdam, brandwonden
Rudy Mes met zijn blaren

 

Ik was lekker een beetje fikkie aan het stoken. In zo’n omgebouwde gasfles; je weet wel, met een uitgezaagd luikje aan de voorkant en een hoge schoorsteen bovenop. Ik brand regelmatig wat hout om lekker buiten te kunnen zitten in deze tijd van het jaar.  Na een uurtje of zo doofde het vuur en ik gooide er wat hout bij. Maar het vlammetje kwam niet terug en toen heb ik de spiritus fles erbij gepakt. En ja, dat had ik beter niet kunnen doen.’

Voorzichtig pulkt Ruud wat aan zijn verband van zijn handen. Het verband is zojuist in het brandwondencentrum ververst.

‘Als een kind heb ik zitten huilen van de pijn. Met een pincet trekken ze eerst het verband eraf en daarna de dode huidvellen. Alsof ze een nagel van je vinger trekken. Zo’n pijn.’

De verveling slaat ook toe. Je kunt niks met al dat verband…

Rudy vertelt verder

‘Ik gooide wat spiritus op het vuur en dat explodeerde direct. De hele inhoud van de kachel plus de brandende wolk spiritus vloog in mijn gezicht. Blijkbaar heb ik met mijn beide armen me nog willen afweren want die zijn ook helemaal verbrand. Toen ik weer opkeek zag ik dat mijn T-shirt in lichterlaaie stond. Vreemd genoeg bleef ik uiterst kalm. Terwijl ik mijn T-shirt over mijn hoofd uittrok liep ik naar de waterkraan en heb mezelf 20 minuten af staan spoelen. Ik dacht nog dat het meeviel maar toen vielen de vellen van mijn armen. Dat had ik nog niet gezien. Ja en vervolgens heb ik 112 gebeld. De ambulance bracht mij naar het brandwonden centrum in het Maasstad ziekenhuis.’

Inmiddels is Ruud al weer een paar dagen thuis. De brandwonden zijn op een paar plekken na eerstegraads. Zijn linker oor zal waarschijnlijk wel altijd getekend blijven.

‘Ach, dat staat wel stoer, zo’n litteken. Daar kan ik niet over tobben. Die pijn. Als die maar eens over ging…’

De verveling is een tweede dingetje. Omdat zijn handen en armen in het verband zitten kan hij bijna niks doen. Pas nu, na de wisseling van verband,zijn twee vingers vrij gekomen en kan hij op zijn tablet tikken.

‘Daarom wil ik graag dat mijn klanten en vrienden weten dat het geen desinteresse was of zo, dat ik niets liet horen. De reacties beuren mij juist enorm op. Ik kon gewoon de eerste dagen helemaal niks. Nu ik weer via mijn tablet en telefoon contact kan hebben met de buitenwereld, vind ik het fijn dat mijn verhaal bekend is. En dat ze me kunnen bereiken via mijn email adres. Dat is voor nu het handigst. Mail mij naar rudy.mes@gmail.com Ik probeer zo snel mogelijk terug te mailen.’

Rudy Mes, schoonheidskoningin
Ruud ervoor…

Bij het afscheid nemen valt het mij op dat de bos bloemen die ik meebracht onaangeroerd liggen. ‘Ik mag absoluut niet in contact komen met bloemen in verband met infectie gevaar. Zou je ze buiten op het balkon willen zetten?’

Zijn balkonnetje staat er fleurig bij. Nu Ruud nog….

Wat je niet moet doen wanneer je een winkel opent

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Ik denk dat we allemaal weten hoe belangrijk muziek is in winkels; als de muziek te hard staat ga je niet naar binnen, als de muziek niet leuk is koop je niks en als er helemaal geen muziek speelt is dat voor mij vaak een reden om snel weer weg te gaan, te ongemakkelijk.

De maanden voordat de winkel open ging was ik begonnen met het verzamelen nummers waarvan ik dacht dat ze goed bij de sfeer in de winkel zouden passen. Ik had er ook een paar nummers tussen zitten die de kleur van het winkel thema verwerkt hadden in de songteksten, leuk voor de oplettende klant! Positieve zomerse nummertjes die iedereen wel eens had gehoord en waar je lichtjes van gaat dansen. Omdat ik alle nummers oprecht heel leuk vond bestond de playlist die ik had gemaakt onbewust uit mijn persoonlijke all time favorites, en dat is waar het helemaal mis ging.

De playlist was 20 minuten lang, ik was bijna elke dag van 10:00 tot 18:00 in de winkel, dit betekend dat ik elk nummer 24 keer per dag hoorde, in dezelfde volgorde. Ik ben gebrainwashed en kan tot op de dag van vandaag geen van mijn favorieten nummers meer horen. Ik heb het 2 maanden vol gehouden, en heb er toen voor gekozen om JazzRadio.nl op te zetten, wat een verademing! De nummers zijn een stuk algemener, maar het is helemaal prima. Laat deze fout van mij een mooi leer moment zijn voor andere ondernemers die een winkel willen openen.

Hoe leuk het ook klinkt om elke dag tussen je lievelings liedjes te staan, DOE HET NIET.

DE playlist: Fortheloveof Playlist

Het is helaas niet gelukt

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Op 10 april is het vijf maanden geleden dat ik mijn winkel aan de Rochussenstraat opende. Ik weet nog precies hoe ik me voelde en hoe vol vertrouwen ik de deuren opende. Vorige week heb ik een besluit moeten nemen wat al ik zag aankomen maar steeds voor me uit schoof; de winkel moet helaas sluiten. Voor de meeste voelt het alsof de winkel net open is, zeker met de officiële opening die nog geen twee maanden geleden plaatsvond. Maar een aantal belangrijke factoren hebben er voor gezorgd dat ik nu moet stoppen om met een goed gevoel en zonder problemen verder te kunnen.

Iedereen weet dat het tijd kost om een winstgevend bedrijf te worden en te groeien, dat had ik voor het eerste jaar ook niet op de planning staan. Maar vanaf de eerste maanden zat mijn omzet zo ver van de geschatte omzet af dat ik elke maand een behoorlijke klap kreeg en mijn buffer sneller opraakte dan verwacht. Ben ik te vroeg in het seizoen begonnen? had de winkel pas in maart of april open moeten gaan? De kans dat ik dit mooie pand niet had gehad was dan heel groot geweest, misschien had ik helemaal geen mooi en betaalbaar pand kunnen vinden?

Een andere grote tegenvaller is de locatie. Misschien ben ik te naïef geweest om te denken dat een plek in een zijstraat de ideale plek voor mij en het concept was? Ik kon ook niet anders want een straat achter mij zijn de huur prijzen al snel 2x zo hoog. Daarnaast was het mijn doel om mensen gericht naar de winkel te krijgen, door publiciteit, sociale media en mond op mond reclame, wat ook is gelukt, maar het aantal mensen die daardoor ook werkelijk zijn langs geweest en iets hebben gekocht is te laag geweest. Er lopen dagelijks genoeg mensen langs, dat is niet het probleem, het probleem zit hem in de mentaliteit van de mensen die langslopen. Mensen zijn op weg ergens naartoe; naar hun auto, naar het museum, naar huis; geen moment om heel spontaan geld uit te geven. Dat is iets wat ik erg onderschat heb, locatie blijft toch belangrijker te zijn dan ik had gehoopt

Wat ik heel moeilijk vindt en waar ik nog steeds over twijfel is hoe ik dit nieuws ga brengen aan mijn volgers op sociale media; een groep van zo’n 1300 mensen die het concept en de collectie zo leuk en interessant vinden dat ze de winkel zijn gaan volgen en online supporten. Aan de ene kant is het makkelijk om te doen alsof het allemaal zo geplant is en dat er niks aan de hand is, maar aan de andere kant wil ik niet doen alsof en wil de waarheid vertellen zodat andere mensen die de ambitie hebben om een winkel te openen kunnen leren van mijn “fouten” ( “We don’t make mistakes we make happy accidents” – Bob Ross) kan leren. Sociale media is een plek waar je iedereen op zijn best ziet maar het voelt niet goed om te doen alsof ik content ben met hoe nu gaat lopen.

April is hoogstwaarschijnlijk de laatste maand van de winkel aan de Rochussenstraat, online ga ik door en ik hoop in de toekomst op pop up locaties met mooie spullen van startende ontwerpers en merken. Ik wil graag blijven bloggen over mijn ervaringen als ondernemer, want dat is waarom ik bij WOW ben begonnen en het avontuur is nog niet voorbij, misschien wordt het nu juist wel heel interessant 😉

De sale in de winkel is begonnen dus mocht je opzoek zijn naar een mooie nieuwe lente outfit, een mooi cadeau of een praatje kom gezellig langs!

Sculptuur en mysterie van Het Beeld

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

 

Toen ik vanaf centraal station naar huis fietste reed ik gedachteloos langs de rij kunstwerken die staan opgesteld langs de Westersingel. Ik hou niet zo van een sculptuur dus meestal fiets ik er langs en let ik meer op de auto’s voor me om geen onverwachte verassing te krijgen. Deze keer ging het anders, mijn oog werd getrokken door een zeer statisch beeld dat om hoorde te vallen. Dat deed het echter niet en het stond daar gevaarlijk te balanceren. Ik moest eerlijk toegeven dat ik dit stiekem wel mooi vond, een heldere vorm die precies daar lijkt te zijn neergedaald als een bevroren ijspegel. Hoe hard het ook waait, de sculptuur staat onbeweeglijk alsof het nooit anders is geweest. Het beeld L’homme qui marche van Rodin is tijdelijk verplaatst naar Wüppertal en liet een lege sokkel achter. Een ruimte die alleen bestaat als er invulling aan is gegeven. Maar Sculpture International Rotterdam had geen plannen voor een tijdelijke invulling. De plek zou leeg blijven, wachtend in stilte op de terugkeer van Rodin.

Alsof er toeval bestaat reed precies op het moment dat het beeld van Rodin van haar sokkel werd getakeld een jongeman langs. Hij bleef even staan kijken naar de mannen die gewapend met een hijskraan en vrachtwagen het beeld van zijn plek tilden. Wat overbleef was een lege sokkel, nog steeds uitgelicht om de plotselinge verdwijning haast te benadrukken. Je kon zijn gedachten bijna horen, deze plek is niet bedoeld om leeg te blijven en daar zou hij een plan voor maken. Deze jongeman genaamd Sil Krol maakt namelijk werk wat je het beste kan omschrijven als experimentele interventies in openbare ruimtes . Hij creëert sculpturen, architectonische ingrepen en acties die zomaar opdoemen in het straatbeeld. Dit doet hij met zo’n nauwkeurigheid dat het lijkt alsof het precies daar hoort te zijn. Krol’s werk speelt op subtiele manier met vragen als: ‘van wie is de openbare ruimte en wat is wel en niet geoorloofd’?  Daardoor creëert hij een spanningsveld tussen de ruimte waarin zijn werk zich bevindt en het werk zelf.

De beeldenrij aan de Westersingel heeft van zichzelf al een duidelijke uitstraling. Met dit in zijn achterhoofd is Krol gaan experimenteren met vier vlakken gespiegeld aan elkaar, ook wel bekend als di-piramide. Een zoektocht naar het perfecte materiaal en de juiste maat voor de omgeving was begonnen. Het werk moest precies bij de sokkel passen maar daarnaast wel een interessante toevoeging zijn op de al bestaande beeldenreeks. Je kan natuurlijk niet zomaar een Rodin vervangen. Voor Krol heeft zijn sculptuur inhoudelijk geen relatie tot het beeld van Rodin maar het is in zekere zin  wel het tegenovergestelde. Waar Rodin een lopende man uitbeeld, duidelijk gevormd door menselijke handen is de sculptuur van Krol statisch en geometrisch waar zelfs de natuur geen invloed op uit lijkt te oefenen. Het vormt een aangenaam contrast met de andere beelden die er staan. Voor mij geeft dit perfect de situatie van Rotterdam weer, overal waar ik fiets wordt ik verrast door de grote glimmende nieuwbouw die de oude glorie van Rotterdam weerspiegelt in hun ramen. Juist de afwisselende architectuur maakt Rotterdam zo’n fijne stad. Als je denkt dat je het allemaal wel denkt gezien te hebben ontplooit er een gebouw wat totaal niet naast zijn buurman lijkt te passen. Dit houdt je wakker want van te veel eentonigheid wordt men blind. Krol zorgt er met zijn werk voor dat we op blijven letten. Met zijn spontane actie heeft hij het AD al aan de lijn gehad en is zijn werk online al meer dan 4000 keer bekeken. Mensen merken het op maar twijfelen niet aan of het daar hoort, het lijkt er dan ook op dat zijn werk blijft staan tot de terugkeer van Rodin.

Op dit moment werkt hij aan een nieuwe opdracht voor het festival Tweetakt in Utrecht waar binnenkort op fort Ruigenhoek iets gaat gebeuren wat niet te voorspellen is. Maar een ding is zeker, wij kunnen nog even genieten van zijn onverwachte acties.

http://silkrol.blogspot.nl

Bloemhofkinderen/ schoollunches

Kok Ralph en souschef Jamilla
Kok Ralph en souschef Jamilla

Er gaan steeds meer stemmen op voor gezonde, warme lunches op basisscholen in heel Rotterdam. Ook Zorgvrijstaat ziet in warme schoollunches met name een kans voor kinderen uit gezinnen die grote moeite hebben om een dagelijkse voedzame maaltijd op tafel te zetten. Wij hebben met OBS Babylon in het Oude Westen afspraken gemaakt om dit schooljaar, gedurende een maand, warme schoollunches te serveren. Khalida is als actieve moeder, -ik schreef over haar in een eerder bericht- direct bij de school betrokken. Zij wees ons op steeds terugkerende situaties waarin kinderen zonder ontbijt op school komen, of geen lunch meebrengen.

Om dit pilot zo goed mogelijk te realiseren, en ook als vertrekpunt voor anderen, ben ik op zoek naar zoveel mogelijk antwoorden op mijn vragen: wat is er allemaal nodig binnen dit project? Waarop zou het kunnen stranden? Hoe valt dit te financieren? Wat zijn de effecten? Voor een voorbeeld van goed functionerende en ingebedde warme schoollunches, mocht ik op werkbezoek bij Vakmanstadschool Bloemhof in Rotterdam-Feijenoord, waar kok Ralph van Meijgaard met souschef Jamilla al 9 jaar lang, in een team van hulpmoeders, stagiaires en “fruitmoeders” bakken, hakken, snijden en koken voor grofweg 350 leerlingen per dag.

Na een zoektocht door de straten Feijenoord (Bloemhof heeft 2 locaties, waarvan 1 met keuken) vind ik Ralph bij locatie Putsebocht. Hij brengt me naar een lokaal op de begane grond waar enorme bedrijvigheid heerst. Dit voormalige handenarbeidlokaal is verbouwd tot een professionele keuken met moderne apparatuur. Moeders in schorten lopen af en aan, er wordt in grote pannen geroerd, het is er warm en het ruikt er heerlijk.

Ik kijk er mijn ogen uit; “zou er in het Oude Westen ook een keuken zijn die dit kan faciliteren”?

Het is 12.00u. Tijd voor de eerste shift, en dat betekent dat naast tafeldekken ook de bakfiets volgeladen wordt voor locatie Oleanderstraat. Het eten gaat in warmhouders naar enkele straten verderop. Dat ziet er best laagdrempelig uit. Geen gedoe met busjes. Tussen shift 1 en shift 2 om 12.30 is het een heksenketel: opruimen, afwassen, tafeldekken, opscheppen en serveren. Dit alles wordt door de moeders gedaan.

Ralph neemt me mee naar de verwarmde kas, grenzend aan het hoofdgebouw en neemt uitgebreid de tijd om mij te vertellen hoe rauw voedsel uiteindelijk op de borden van de scholieren belandt.

Om te beginnen gaan koks Ralph en Nils beurtelings tweemaal per week naar de markt op het Afrikaanderplein om ‘in te slaan’. Zij keren terug op hun bakfiets waar groenten, vlees en fruit worden gekoeld of klaargelegd voor de komende week. Alle leerlingen krijgen alle dagen- behalve de woensdagen-, een warme maaltijd, met standaard een toetje van vers fruit. Op het menu staat om de dag een vegetarische maaltijdsoep met zelfgebakken brood en salade en de andere dagen rijst, pasta, aardappelen of couscous met groenten en vis, vlees of kip. En dat laatste een keer per week, omdat men ook hier aandacht schenkt aan meer groenten en minder vlees.

Even voor de duidelijkheid: Vakmanstadschool Bloemhof in het stadsdeel Feijenoord, is geen ‘normale’ school. Het is de eerste basisschool die in 2009 de plannen van filosoof en onderwijsvernieuwer Henk Oosterling rondom een geïntegreerde aanpak van leerlingen in een achterstandswijk oppakte, en in praktijk bracht. Naast rekenen en taal worden de kinderen ook onderwezen in judo, yoga en aikido, filosofie, techniek, koken en tuinieren. In deze extra lessen vergroten de kinderen hun sociale, fysieke en mentale skills en krachten. De schoolmaaltijden vallen onder de kooklijn, naast de judolijn, de ecolijn en de filosofielijn. Bloemhof heeft ook een moestuin, waar getuinierd wordt. De groenten en kruiden die verbouwd worden verdwijnen direct in de pan, al is de opbrengst niet genoeg voor alle maaltijden gedurende het schooljaar.

Tijdens ons gesprek komt Jamilla binnen met twee dampende borden. Jamilla is souschef en betaalde kracht. Zij is het die de hulpmoeders aanstuurt. De rol van de hulpmoeders is onontbeerlijk. Vandaar dat deze vrouwen per dagdeel een vrijwilligersvergoeding van €5,- ontvangen. Een plekje binnen dit team is gewild, (er zijn veel moeders die op deze manier willen bijdragen) en om die reden verandert de samenstelling van het team regelmatig

Op onze borden liggen geroosterde aardappelen, kipfilet, prinsessenboontjes met wortel en radijsjes en een kommetje met fruit. Het gaat erin als koek, maar ik ben erg benieuwd wat de kinderen ervan vinden, zijn zij nu als vanzelfsprekend grootverbruikers van groenten? In contrast met al die kinderen en volwassenen zoveel minder groente en fruit eten, volgens het voedingscentrum?

Een kleine rondgang door het eetlokaal, leert dat ook Bloemhofkinderen vaak de groenten onaangeroerd laten liggen, tot grote frustratie van Ralph. Maar de kinderen zijn wel rustig aan het eten. Op mijn vraag of zij niet slaperig worden van de lunch, antwoordt een jongen met een zwarte bril ontkennend. “Nee, juist niet. Ik kan me juist heel goed concentreren. En van dit eten word ik niet druk, want er zit geen suiker in”.

Aan het eind van mijn werkbezoek noemt Ralph de voordelen van warme schoollunches die hij ervaart. Behalve de voedingsstoffen en vitamines die de kinderen binnenkrijgen leren zij over de herkomst van voedsel, maar ook snijtechnieken, hygiënisch werken, goed gedrag en aankleding van de tafels. Door te proeven overwinnen zij hun angst voor het onbekende. Welke positieve resultaten de schoolmaaltijden hebben op gezond gewicht van de kinderen is moeilijk te meten. Sommige kinderen blijven, met name, buiten de schooltijden om, ongezond en veel eten.

http://Zorgvrijstaat https://www.facebook.com/zorgvrijstaat