De open oogjes zien het licht, de zintuigen ontwaken

De oogjes van de pups zijn allemaal open gegaan deze week. Ze worden blind geboren en net iets voordat ze twee weken oud zijn, zoals nu, gaan de oogjes open. Ze kunnen dan nog niet echt iets zien. Het verschil tussen donker en licht, dat is al. Maar het gaat snel.

Drinken bij moeder is toch wel het lekkerst.

Teckel Tina en ik zijn na rijp beraad overeengekomen dat ik de helft van de pups nog bijvoer. ’s Nachts een of twee keer, al naar gelang het rumoer in het nest. En overdag rond de drie/vier keer. Ik neem vier pups voor mijn rekening en Tina doet de andere vier.

 

Het meest vermoeiende is niet de flesvoeding geven, maar het gepiep en getreur van Tina omdat ze ’s nachts niet bij de kinders mag slapen. We moeten voorkomen dat ze opnieuw leeggezogen wordt. Hartverscheurend is het en slapen lukt pas na totale uitputting van Tina en ik (aaahhh wat zielig he?). Edoch, teckels zijn zeer schrander en het kwartje is aan het vallen in dat pientere koppie van Tina. Zo slaapt ze als vanouds weer in mijn armen op het veldbed en als ik haar melkfabriekje liefkoos is alles pais en vree. Maar zodra ik een onverwachtse beweging maak denkt ze: Ja!!! ik mag bij mijn kinders…. En ze sprint naar het deurtje van de bench om trillend van vreugde…. teleurgesteld te worden want het mag echt niet. Echt niet. Maar hoe leg je een hond uit dat dit het beste voor haar is, apart te slapen van haar bloedeigen kroost.

Het is een feestje nu Tina elke morgen weer mee gaat in de auto voor een natuurwadeling. Niet te lang. Ik parkeer de auto in het zonnetje en Tina mag daar een uurtje uitslapen zonder al dat grut en gedoe om haar heen, terwijl ik mijn bmi naar beneden train. Dat extra dutje doet haar enorm goed. Wat een vondst nietwaar? Dokter Pol is er niets bij….

 

Het Oude Westen heeft vergroening heel hoog in het vaandel staan

Bewoners en ondernemers voor klimaatbestendige wijk

De Doorbraak is een initiatief van buurtbewoners en ondernemers om de woonwijk Het Oude Westen in Rotterdam klimaatbestendig te maken. Het fungeert als voorbeeld voor andere wijken.

Wolbert van Dijk legt bewoners uit over klimaatbestendige tuin

Fotograaf: Arnoud Verhey
Wolbert van Dijk legt bewoners uit over klimaatbestendige tuin
Frank Groot
Frank Groot
Financieel Directeur bioscoop KINO Rotterdam
Wolbert van Dijk
Wolbert van Dijk
Ladschaps-/stadsarchitect
Het Oude Westen is een Rotterdamse wijk, dicht tegen het centrum. De wijk heeft veel verharding en kampt lokaal met wateroverlast. Om dat te verminderen en de wijk tegelijk leefbaarder, groener en klimaatbestendig te maken, zijn er verschillende projecten uitgevoerd om regenwater langer vast te houden zodat overlast door overstroming in de toekomst voorkomen wordt.Vooral bewoners, Aktiegroep het Oude Westen en ondernemers nemen hiertoe het initiatief. Hoogheemraadschap Schieland en de Krimpenerwaard en de gemeente Rotterdam ondersteunen deze initiatieven.

Frank Groot, financieel directeur van bioscoop Kino en stedenbouwkundige Wolbert van Dijk vertellen over twee van deze projecten waar zij zelf een grote rol in speelden.

We raakten aan de praat met de afdeling ‘watersensitive’ en kwamen tot een plan dat wél haalbaar was.

Groot: “We zitten in een oud gerenoveerd pand waar we goed nagedacht hebben over wat we willen aanpakken, wat mensen aanspreekt én aantrekt en bewustwording vergroot. We wilden graag een groene gevel omdat de bioscoop in een ‘donkere’ straat is. Omdat we daar zelf de middelen niet voor hadden, gingen we naar de gemeente.

Daar raakten we aan de praat met de afdeling ‘watersensitive’ en kwamen we tot een ander plan dat wél haalbaar was.” De tuin bij het gebouw werd rigoureus aangepakt en deze vangt nu duizenden liters regenwater op.

Stromend water door de tuin

“Er kwamen infiltratiekratten in de grond die het regenwater opvangen. Dit water gaat gedoseerd terug naar het grondwater. Bij eventuele zeer heftige regenval is er een overloop naar het riool. De inloopgoten voor het water naar de infiltratiekratten zijn zichtbaar in de tuin verwerkt en de gemeente maakt een trailer om onze bezoekers te laten zien wat er gebeurd is om wateroverlast door overstroming van het riool in de toekomst te beperken.”

Droge voeten

Groot en zijn team waren leidend in het ontwerp en de realisatie van het plan. Gemeente en hoogheemraadschap zorgden voor de financiering. “Wolbert van Dijk maakte een prachtig plan, we krijgen veel complimenten over de tuin, maar nog geen specifieke reacties op de wateropvang. Toch stroomde er bij de laatste flinke regenbuien hier niets meer over.” De uitvoering van dit project helpt mee aan droge voeten.

Groene klimaatstraat

Wolbert van Dijk ondersteunde Aktiegroep het Oude Westen om een straat (de Doorbraak) leefbaarder en klimaatbestendiger te maken. “De Doorbraak is alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers, maar was toch een stenige straat.

De Aktiegroep overlegde met bewoners over wat zij anders zouden willen en daar kwam uit dat het groener mocht worden. Dat resulteerde in geveltuinen XXL. De bewoners onderhouden deze, het eigendom blijft bij de gemeente.

Uitgangspunt was ‘geen druppel meer naar het riool’.

Door de grote diversiteit aan hagen, groenblijvende en bloeiende vaste planten in de tuinen is er nu altijd iets leuks te zien. Het groen zorgt ook meteen voor een veel gemoedelijker sfeer in de straat.”

Onder de bestrating kwamen grote bakken met lavastenen die regenwater opvangen en geleidelijk weer afgeven aan het grondwater. “Uitgangspunt was ‘geen druppel meer naar het riool’. Hiermee vonden we het Waterschap en de gemeente bereid om mee te investeren in dit project.”

Netwerk van projecten

Van Dijk zegt dat de Doorbraak niet op zichzelf staat. “In de wijk zijn de afgelopen zes jaar zeven projecten gerealiseerd. Hierbij zijn waterberging en buitenruimte telkens geïntegreerd in het ontwerp. Alle projecten zijn geïnitieerd door wijkbewoners.

Van collectieve buurttuinen, geveltuinen XXL en klimaatstraten zoals de Doorbraak. Het is een olievlekwerking die wijken en plekken met elkaar verbindt. Onlangs was er een symposium Klimaten waarbij experts, ondernemers en bewoners gezamenlijk over dit onderwerp in discussie gingen. Zo wordt klimaatverandering een onderwerp van gesprek en een gezamenlijk verantwoordelijkheid.”


DE ERVARING VAN EEN BEWOONSTER

Angela Fillekes

Angela Fillekes
Bewoonster Het Oude Westen

Angela Fillekes woont in de Doorbraak, een straat in de wijk Het Oude Westen. Zij is actief lid van Aktiegroep Het Oude Westen en vertelt over het project in de straat om wateroverlast te beperken en de straat klimaatvriendelijker én leefbaarder te maken.

Fillekes: “Ik was een keer in de buurtwinkel  voor een bijeenkomst over de Doorbraak. Er was bijna niemand. Daar werd me gevraagd om mee te gaan helpen met de Aktiegroep en met de plannen voor de straat.

Onder de andere straatbewoners was er geen tot weinig animo voor, mij leek het wel leuk om actief te zijn in verbetering van mijn straat. Ik vond het ook leuk omdat ik op deze manier eens in aanraking kwam met instanties zoals hoogheemraadschap en gemeente en met mensen zoals Wolbert van Dijk.”

Het plan omvatte kratten met lavastenen onder de (nieuwe) bestrating en langs de huizen grote geveltuinen. De  grove, poreuze lavastenen laten dankzij hun vorm meer water door dan gewone aarde. Primaire doel: ervoor zorgen dat regenwater sneller weg kan, zodat wateroverlast tot het verleden gaat behoren.

Complimenten

Fillekes is bijzonder enthousiast over het resultaat. “Veel bewoners van de straat hebben geholpen met het beplanten van de tuinen. Door sneeuw en vorst heeft het al met al een jaar geduurd voordat de tuinen klaar waren.

Nu begint alles een beetje te groeien en hebben we – door het goede beplantingsplan  – het hele jaar wat moois om naar te kijken. Sinds de tuinen er zijn, maken we vaker een praatje buiten. We krijgen ook veel complimenten over de tuinen en dat is leuk.

Het enige minpunt is dat mensen nog wel eens afval in de tuinen gooien. Ik kwam zelfs een keer een volle luier tegen. En hondenpoep, dat is ook vervelend. Maar het verpest mijn plezier in de tuinen niet, ik blijf genieten van het groen en de gezelligheid die dat meebrengt.”

Schoenzolen versleten

De samenwerking met de genoemde instanties ging niet altijd vlekkeloos. “Ik heb me alleen met de aanvraag van de subsidie bemoeid en werd al geconfronteerd met een moeizame gang van zaken.

Sommige medewerkers beloven terug te bellen of te mailen, maar dat gebeurt niet altijd.  Er komt heel wat bij kijken om zo’n plan ook echt uit te kunnen voeren, er zijn verschillende vergunningen voor nodig. Er zijn schoenzolen versleten om dat allemaal rond te krijgen.”

Ondanks dat blijft Fillekes enthousiast. “We hebben ook veel hulp gekregen zoals van de aannemer die ons hielp met de planten en de heg.”

Wijk in opkomst

De Doorbraak is groener en de straat staat niet langer blank – ook niet na heftige regenval. Fillekes: “De tuin wordt de komende weken alleen maar mooier. Ik verheug me daarop en ben er hartstikke blij mee.

In deze straat staan zowel koop- als huurhuizen, ik denk dat deze door de mooie tuinen gewilder worden. Het Oude Westen is toch al een wijk in opkomst en de Doorbraak is nu een erg mooie straat geworden.”

Dieptepunt voorbij met Teckel Tina

Dieptepunt voorbij.

The only way is up na een dieptepunt. En daarom kan ik het nu pas met U delen. Tina, de mini teckel die een nestje heeft van maar liefst acht puppies, is net terug uit het ziekenhuis in Dordrecht.

Vrijdag rond 4 uur in de vroege ochtend schoot ik wakker. Tina was stijf tegen mij aan gekropen in het veldbed naast het nestje puppies, waarop ik slaap. Voor dit soort nood situaties. Hoewel ik het liever niet had meegemaakt.

Ik sloot haar in mijn armen en dacht nog te kunnen slapen maar niet veel later begonnen haar spieren te trillen. Het oppervlakkig hijgen nam toe en ze verkrampte steeds meer. Ze leek langzaam in een shock te raken.

Mijn dierenarts aan de andere kant van de lijn verwees mij slaperig maar zonder pardon door naar dierenziekenhuis in Dordrecht. Ik mocht direct komen. Geen tijd te verliezen want het arme lijfje van Tina was nu totaal verkrampt. Door de spastische bewegingen van haar lijf en leden kon ze niet meer lopen. En ik heb nooit eerder een hond zo zien transpireren.

In Dordrecht werd eclampsie vastgesteld. Je ziet het wel eens bij Dr Pol, die beroemde dierenarts. Een koe kan niets meer na de geboorte van een kalfje. Calcium tekort. Omdat alle calcium is gebruikt om melk te maken.

Tina had dus ook een acuut calcium tekort. De acht pups hadden haar letterlijk leeggezogen. Elk moment kon haar lichaam het opgeven. Haar hart bonkte haar borstkas uit. Haar tong hing ver uit haar bek. Oververhitting was een reëel gevaar. Een ventilator werd door de dierenarts richting haar melkfabriekje gezet die nu zonder inhoud slap op haar buik lag. Tina reageerde nergens meer op. Haar hele focus lag op overleven, overleven, overleven… want haar moederinstinct is onovertroffen. Ze vocht niet voor zichzelf, niet voor mij, maar voor haar acht pups. Overleven, overleven, overleven…

Snel werd een infuus aangelegd en stroomden vloeistoffen met calcium naar binnen. Ze moest blijven. Intensive care. Zeker een dag en een nacht.

Blijven?!! Hoe kan dat nou? En haar pups dan?

Van het een op het andere moment was ik moeder geworden van acht pups. Die lagen nu al een paar uur alleen in de kamer. Een kus voor Tina en weg was ik. Ook ik blijk een moederinstinct te hebben. Een tussenstop was nodig om een bus melkpoeder te kopen. Flesjes, spenen. Inmiddels was het tien uur smorgens. Waarschijnlijk piepten ze al de hele boel bij elkaar van de honger.

Ik snelde de woonkamer in en daar hing een serene ochtendrust. Alles en iedereen sliep nog. Het hele gedoe van Tina was nog niet doorgedrongen in het huishouden. Houen zo, dacht ik. Kan ik mooi de gebruiksaanwijzing lezen over flessenpups.

De flesjes melk moeten om de drie uur gegeven worden. Zeven voedingen verdelen over een dag en een of twee keer snachts.

Hoe moeilijk kan dat zijn?

Hoe moeilijk kan dat zijn>

Nou, rete moeilijk.

Water koken, af laten koelen, poeder afmeten, water afmeten, klontvrij kloppen, flesje uitkoken, speen uitkoken, melk in flesje, flesje op temperatuur brengen, speen in het mondje krijgen, melk uit de neusgaten, gaatje te groot in speen, nieuwe speen, nieuw gaatje, melk weer opwarmen, nieuwe pup, of niet nieuwe pup, welke heb ik al gehad? Ze lijken op elkaar. Hoe los ik dat op? Acht elastiekjes (goddank heb ik lang haar), nu gaat het beter. En twee uur later hebben ze allemaal een elastiekje om de hals en een vol buikje. Waaaaat!? Over een uur moet de eerste al weer drinken!

De telefoon gaat. Tina is stabiel. Tuurlijk. Het is een kanjert. Ik word ook stabieler. Ik merk dat de temperatuur van de melk belangrijk is. Is die goed, dan drinken ze lekker door. En bij de zoveelste voedingsbeurt kan ik zelfs tegelijkertijd het buikje masseren zodat hun poep en pis gaat stromen.

Ze kunnen nog niet zelfstandig ontlasten. Tja, zo leer je nog eens wat. Speen er in, buikje masseren met een dot wc papier en hopla, laat maar lopen die handel. En dat acht maal.

De volgende ochtend mag Tina weer naar huis. Dat koppie. Een grote blij lach om haar bekkie als ik haar ophaal. Alles is al weer vergeten.

Thuis duikt ze de mand in. Melk heeft ze niet. Nog niet. ‘Nog’ hoop ik. Maar dat het wel komt. Toch? Ondertussen moet ik doorvoeren. Tina kijkt er naar. Verliest mijn handelingen niet uit het oog. Maar ik krijg kennelijk haar goedkeuring. En langzaamaan zwellen haar tepels weer op. En omdat ik Tina nu vol stop met hart, gehakt, ja zelfs mijn biefstuk, blijft ze stabiel.

Och jongens, wat is moederschap toch mooi. Om naar te kijken… Nu eerst slapen.

Vandaag zijn de pups precies tien dagen oud. Ik zal U  hier op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

krokusjes van uw wow-rotterdam groenreporter

Krokusjes in het geel en paars.

Krokusjes. Proef dat woord eens op je lippen. Kro-kusjes. Het proeft naar kusjes. Prokusjes. Of krokante kusjes. Het heeft iets liefs. Iets teers. En dat klopt helemaal want je hebt Krokussen en Krokusjes. Krokusjes bloeien nu. Drie weken eerder dan de Krokussen. Krokussen zijn groot. Plomp. Nou ja, plomp. In vergelijking met Krokusjes dan.

Krokusjes zijn botanisch. Zeg maar: natuurlijk. Krokussen zijn gecultiveerd. Zoals de meeste bollen. Meestal groter dan het origineel. Denk aan de tulp, de narcis, de hyacint. Allemaal tig keer groter dan de in de natuur voorkomende soortgenoot.

 

In het wijkpark Oude Westen bloeien ontelbaar veel krokusjes. En ik kan je vertellen dat het heel lang duurt eer je een bloemenveld vol botanische krokusjes hebt want ze zijn niet van de rapido. En ze vallen snel om. Maar die teerheid. Wowza! Omwille daarvan moet je ze toch eens snel gaan bewonderen. Je wordt er een tikje wee van. Wee, ja. Heel wee.

https://groenepassies.nl/bloemen-en-planten/botanische-krokussen/

Kerstman, mag dat dan?

Ongegeneerd loopt de kerstman over de West-Kruiskade. Wie wil, maar ook wie niet wil krijgt een handvol zoetigheden. En zo te zien is er niemand die er aanstoot aan neemt.

Is de Kade dan zo tolerant of is de discussie hier een non-issue?

Kerst staat hier en daar in de pers ter discussie omdat het aanstootgevend zou zijn voor anders gelovigen.

Het Oude Westen, en dan met name de West-Kruiskade, staat er om bekend dat er vele verschillende culturen samen leven. Wel meer dan 160 wordt beweerd. Waar elders sommige culturen voor clashes zorgen, lijkt het hier op de Kade heel goed te gaan. Zo goed zelfs dat hoe dan ook de Kerstman een graag geziene gast is.

Vrolijk Kerstfeest iedereen.

Top