Lisl & Dody

Lisl en Dody stonden langs een boerensloot                                                                      Lisl aan de ene kant, een beetje uit het lood                                                                      Dody daarentegen stond aan de andere kant                                                                    Fier rechtop en moet je weten, altijd elegant

Eerst werden ze vriendinnen, er was niets bijzonders aan                                          Toen knaagde het verlangen om bij elkaar te staan                                                        Lisl!, zo riep Dody                                                                                                                  Dody!, riep Lisl terug                                                                                                            Lisle ik mis je nu al. Je bent zo leuk, zo lief en enig.

De Karrekiet bracht soms wat kusjes over, hij was de beroerdste niet                      Maar toen de marter zijn nest leeg roofde had hij teveel verdriet                                Lisl!, zo riep Dody                                                                                                                  Dody!, riep Lisl dan                                                                                                              Lisl ik mis je nu al. Maar ik ben bang dat het niet kan.

De spin spande toen een draadje, van d’een naar d’andere kant                                Nu konden ze elkaar bellen en dat deden ze ook constant                                      Lisl!, zo fluisterde Dody                                                                                                          Oh Dody!, zei Lisl met een zucht                                                                                          Lisl ik is je…klik. En toen? Toen vloog het draadje door de lucht.

Een grote Paardenbijter begon aan Lisls’ stengel te knagen                                        En vloog met Lisle naar de overkant, hij kon haar amper dragen                            Lisl!, zo juichte Dody                                                                                                            Oh Dody, het wordt me bijkans te veel                                                                              En zo belandde Lisl bij Dody op de steel.

Het is allemaal goed gekomen, Lisl en Dody zijn een paar                                              Maar het had niet veel gescheeld of ze waren de sigaar                                              Nu staan ze daar, hoog boven het riet en iedereen is blij                                            Laat de natuur zijn gang maar gaan dan komt het wel goed met jou en mij.

Lisl & Dody

Ballet

Ballet

Goudlokje

Ik ben Goudlokje en hij heet Zwarte Cros

Wij beiden doen aan modern ballet

Eerst gooien we lekker de vinnetjes los

Want we komen zojuist uit bed


Vorig jaar wonnen wij een dans concours

We dansten als Martha Graham

Men roemde het gebruik van de hele vloer

Maar ja, die staart he? Dat dee ‘em.

Zwarte Cros


Van relevé, naar demi-plié

Doe maar mee

Zie de attitude eens van vriendje Zwarte Cros

Hoppetee naar de assemblé

En gooi die staart maar los

 

 

 

Zwieren en zwaaien

Lekker zwieren en zwaaien, rondjes draaien

Naar links en naar rechts, doe maar mee

Weg alle zorgen, laat alles maar waaien

Tot je sterretjes ziet van lieverlee

 

Poeh poeh, nou nou, even rustig aan

Poeh poeh, nou nou

Jongens jongens wat een pret

Sluit jij ook snel de tuinslang aan op de waterkraan?

En maak zo je eigen modern waterballet

 

Grote paniek onder tropische aquariumhouders.

Grote paniek onder tropische aquariumhouders.

Er is grote paniek uitgebroken bij aquariumhouders van tropische vissen.

Temperatuur stijgt tot ver boven het groene toelaatbare.

Door de aanhoudende hitte raken vele bakken oververhit, of breekt er een Salmonella besmetting uit. “Die is niet alleen dodelijk voor de vissen, maar wij kunnen er ook door besmet raken,” aldus Dhr Poel, voorzitter van de vereniging voor Aquaristen. Zijn vrouw is naar de supermarkt om ijsklontjes te halen want die in de vriezer zijn allang op.

De dierenpolitie, de dierenbescherming… niemand weet raad.

“Vanmorgen was alles nog goed. Een enkel waterplantje zag er niet florissant uit maar dat hoort erbij. We zouden net naar het strand gaan toen het water in de bak binnen een uur tijd helemaal groen werd.

Salmonella vergiftigd het aquariumwater.

Tegelijkertijd begonnen de berichten van onze leden binnen te komen. Iedereen is in paniek. De dierenpolitie, de dierenbescherming… niemand weet raad.” Meneer Poel is duidelijk aangeslagen.

Water verversen met kraanwater helpt niet meer want zelfs het water uit de kraan is nu te warm.

Kraanwater is te warm op dit moment.

Advies: koop ijsklontjes

“We proberen het met ijsklontjes. Er zit wel voor een paar honderd euro aan vis in die bak.” Dat is ook het advies wat de voorzitter aan zijn leden geeft. Koop bij de supermarkt of bij het benzinestation de ijsklontjes en doe ze voorzichtig in het water zonder het water aan te raken in verband met mogelijke salmonella besmetting. “We hebben onze kleinkinderen maar afgezegd. Die zouden voor het Zomercarnaval komen logeren dit week-end. Maar dit moet eerst opgelost.”

Alle waterplanten zijn al gesneuveld.

Op de fiets naar de zee via de polderroute.

Op de fiets naar de zee via Schipluiden, Naaldwijk, ’s Gravezande/Verlengde Zandweg.

Niet alles hoeft altijd in een jubelstemming van succes tot U te komen nietwaar? Bovendien was niet de hele route ruk. Enkel het stuk voor, tijdens en na Naaldwijk. Gooooood Heavens! Wat een lelijkheid. Het deel naar Schipluiden is fantastisch. Of je nu vertrekt uit Rotterdam of Schiedam of Vlaardingen, elke route er naar toe is mooi. Doe maar.

Toeval?

Ik begin bij het begin en omdat ik uit Rotterdam kom is dat de van Nelle fabriek.

Open en gesloten architectuur.

De Van Nelle fabriek is ontworpen om mensen gelukkig te maken. Open, licht, transparant. Rechts op de foto de oranje gevangenis. Ook door mensen bedacht. Gesloten, ontoegankelijk en zeker niet bedacht om mensen gelukkig te maken. Ze staan tegenover elkaar. Is dat toeval?

Jonker

Het fietspad leidt ons achterlangs de gevangenis naar de Jonkersbrug.

Jonkersbrug achter de oranje gevangenis.

Daar kan je zwemmen. Aan linkerkant zie je een parasolletje. Daar ligt al jarenlang een oudere blote jonker te zonnen. Ik weet wel dat deze zin taaltechnisch een beetje raar is maar zo ziet de huid van die man er wel uit.

De Jonkersbrug is vernoemd naar een zonaanbidder.

Hij is er elke zomer. Daarom is de brug naar hem vernoemd. Zou zo maar kunnen…

Op de brug kan je richting de Rotte kijken want er is een kanaal gegraven van de Schie naar de Rotte.

Een kanaal verbindt de Schie met de Rotte.

Over de Schie vertel ik later een geheimpje wat heel handig is om met warm weer te weten.

Oud Overschie

We volgen de Schie naar Overschie. Oud Overschie.

De Hogebrug in Oud Overschie

De Hogebrug die te laag is en daarom heel vaak open moet. Alweer een plek waar gezwommen wordt. Je mag niet van de brug af duiken. Maar de brugwachter knijpt met dit weer een oogje toe. Vanaf de brug kan je de werkzaamheden aan de overkant zien. Ze gaan de haakse bocht uit de Schie halen voor de scheepvaart.

De kerk van Oud Overschie

Wij gaan heel fijn door het oude centrum van Overschie. Ik zou daar wel kunnen wonen.

Geheimpje

Voorbij Oud Overschie stop ik om foto’s te maken om het geheimpje te tonen. De overheid is namelijk zo aardig geweest om langs de gehele oever van de Schie, aan beide zijden, een betonnen zwembadrand aan te brengen, net onder de waterspiegel. Kijk maar goed op de foto.

De zwembadrand langs de gehele oever van de Schie.

Omdat het water lager staat dezer dagen komt de rand hier en daar zelfs boven water.

Goed zichtbaar bij laag water; de zwembadrand.

Deze rand is er speciaal gemaakt voor jou, zwemmer, zodat je er makkelijk in en uit kunt daar waar je maar wilt. Niet duiken overigens want het is niet overal even diep. En ik hou altijd mijn gympen aan maar dat is omdat ik een watje ben. Aan de overzijde zit een man lekker met zijn bibs op die rand bij te komen. Zo kan het ook.

Met de bibs op de rand.

De Tempel.

Voorheen opvang voor verslaafden. Of psychisch. Of beiden. Het is niet meer in gebruik. Ja, anti-kraak (zucht…).

De Tempel staat leeg.

Je mag het terrein gewoon op. Het is in verval. Het is echt de moeite waard om er eens te wandelen. Hier staat de dikste eikenboom van Rotterdam. Er zijn vleermuizen en je kunt helemaal doorlopen ver naar achteren waar een romantisch theehuisje staat. Vandaar heb je een prachtig uitzicht op de A13.  Ik moet grinniken om het toegangsbordje: ‘Honden aangelijnd. Niet vissen.’ Alsof ik zou gaan zitten te vissen naar het waarom.

Niet vissen!

Nutteloos en afgedamd

Niet veel verder kan je over het water uitkijken naar de Poldervaart.

De Poldervaart naar Vlaardingen.

Hier was eens een sluis en zo voer je met je boot naar Vlaardingen. De sluis is opgeknapt maar nutteloos geworden want de vaart is afgedamd.

Crematorium en begraafplaats Hofwijk.

Draai je je om dan zie je waar je ‘de pijp uit gaat’ als je ‘het hoekje om bent’. Bij de bushalte staat een heel oude heer. Alleen. Onhandig met een vormloos damestasje. Ik slik de melancholie weg en groet hem als ik wegfiets. Misschien had ik hem op z’n minst een hand kunnen geven.

Grenzeloze humor hoor…

Hier heet alles Zweth.

Zweth, De Zweth, Zwethheul, Aan de Zweth

Mooi toch? Waarom altijd moeilijk doen. De ene kant heet De Zeth. De andere kant heet Zweth. De brug heet Zweth-brug en het restaurant, voorheen Zwethheul, heet nu Aan de Zweth. Want het watertje heet ja ja… Zweth. Grenzeloze humor. Zou een inwoner een Zwethenaar heten of een Zwethse. Ik zweeth me rot en plons nog

Zwethse jochies van de Kandelaarbrug.

maar eens in de Schie. Niet van de Kandelaarbrug af zoals al die Zwethse jochies doen. Durf ik niet. Bovendien kan het, volgens het bord, glad zijn op de brug.

Gladheid

En dat, en daar, en die, en daar en dat

We gaan wel de Kandelaarbrug over want we duiken niet veel later de polder in richting Schipluiden. Via het Vlakoverpad wat begint bij de grenspaal van Delft.

Oude hoeve

Zoals ik al zei, alle routes naar Schipluiden zijn prachtig. Voorheen was het enkel weiland met boerderijen maar nu zijn er bomen gepland en overal fietspaden aangelegd. Zeer afwisselend landschap.

Vlakoverpad richting Schipluiden

Je kunt wel om de 100 meter een foto maken. Maar kijk eens naar deze walnotenboom.

Walnotenboom

Helemaal vol.

Walnoot

En daar. En dat is ook mooi. En dat.

Wilgenziekte

Kijk die Wilg heeft last van de wilgenziekte. En de verzonken rijksweg. Je hoort en ziet hem pas op de fietsersbrug.

De verzonken rijksweg

Schipluiden.

Als je niet verder wilt, zoals ik naar de zee, is het een prima eindbestemming.

Schipluiden met haar vele terrasjes aan en op het water.

Trakteer jezelf op een lekker softijsje op het terras, een broodje of een kop koffie met gebak. Het kan allemaal. Je kunt een bootje huren of een kano. Je kan er zwemmen. En het is er zelden druk. Nou dat is niet helemaal waar. Op het water is het vaak file varen met al die sloepen. Vanaf de kant is dat dan wel weer leuk om te zien. Hoe duurder de boot, hoe verhitter het er aan toe gaat. Zeker na een dag varen als de rosé op is en het bier in de man.

File op het water

Ik wil verder en koop bij de super twee Italiaanse bollen met een stuk kaas. Had ik maar naar mijn eigen advies geluisterd en gewoon een ijsje gegeten en weer terug naar Rotterdam…

Stiltegebied?

Goed. Ik kies een route richting Verlengde Zandweg, ’s Gravenzande op de telefoon en zie dat ik kan kiezen. Ik kies voor een pad waarnaast een oude Hoeve staat. Op het smeedijzeren hek staat Voor Zorg. Daarnaast een bord Stiltegebied.

Bij Hoeve Voor Zorg begint een stiltegebied.

Dat heft de keuzestress direct op. En het moet gezegd, het begon goed.

Het begon zo goed.

Een dijk waarachter een vaart en een horizon. Maar niet veel later doemde de eerste kas op en zo bleef het.

Kassen, kassen, kassen
En kassen.

Waarom moet dit in godesnaam een stiltegebied zijn? Er is niets dan glastuinbouw, afgewisseld met zo groot maar goedkoop mogelijk opgetrokken villa’s. Alles ademt een sfeer uit van zo veel mogelijk winst maken per vierkante meter en geen landschapsarchitect is er aan te pas gekomen; kost alleen maar geld. De slootjes zijn biologisch dood en de kalfjes onder een boom zijn aandoenlijk maar van plastic. In een voormalig kassencomplex kan je trouwen of, hoe fijn in dit stiltegebied, in groepsverband een Solex huren om overal rond te crossen.

Zo schattig plastic

Wegwezen dus. Maar de ene omleiding na de andere zorgt er voor dat deze martelgang niet ophoudt.

Alle fietspaden opgebroken.

Met als dieptepunt een kruispunt in Naaldwijk waar het fietserslicht pas op groen sprong toen al het autoverkeer weg was.

En maar wachten…
Waar ben ik.

Dag Professor Zuurbekje

Ik ga niets zeggen over de architectuur.

De Ranch

Dat je in een Amerikaans ogende ranch wilt wonen met runderen en cactussen, prima en doe dat inderdaad vooral in Naaldwijk. Ook zeg ik niets over de mislukte lelijkheid die je vervolgend wilt camoufleren met pollen geraniums.

Het wordt nooit wat

Geen woord over het 4 meter hoge kunstwerk, geheel opgetrokken uit

Kunst van aluminium

aluminium met als titel De Oogst. Een molen waarvan je inmiddels denkt dat die ook wel nep zal zijn. Net als het gras helemaal rondom het huis.

Lekker makkelijk gras

Maar Naaldwijk,  leg alstublieft een kaarsrecht geasfalteerd breed fietspad aan zonder stoplichten, rotondes of andere hindernissen. Naar de Verlengde Zandweg. Daar snoof ik de zeebries op en werd Professor Zuurbekje weer een mens.

Stressles

Wat was de zee weer heerlijk.

Links
Midden
Rechts

De zee is altijd een goed eindpunt want je spoelt alle stress van je af. En dat was wel even nodig hoor… En de terugweg? Die ging via de nostalgische route. Daarover een volgende keer.

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

Op de fiets naar Hoek van Holland; de industriële route.

Veertrekpunt Marconiplein.

 

Op de fiets, op de fiets

Want dan kost het bijna niets

Op de fiets, op de fiets

Want dan zie je nog eens iets…

 

Omdat de Blankenbergtunnel met bijbehorende zesbaans weg er mag komen van de Raad van State, neem ik dit keer niet de route door het natuurgebied wat er na september niet meer is. Juist niet. Ik moet mijn ogen maar snel laten wennen aan ons mooie industrie land. Schoonheid zien, je kan het leren. Dus kom op. Niet sikkeneuren en hopla op de fiets langs de rafelranden van steden en dorpen; de industriële route.

Eindbestemming is de pier van Hoek van Holland.

Ik begin de route bij Marconiplein richting Schiedam, naar de Noletmolen.

Noletmolen in de verte.

De hoogste molen ter wereld. Ho ho, hoor ik u denken. We gingen toch industrie bewonderen? Nou, deze molen is dus niet oud (2005). Het is een energiecentrale in een oud jasje. Hij wekt stroom op en opereert volautomatisch. Komt geen molenaar aan te pas. Dus hartstikke industrieel.

Op de grens van Schiedam en Vlaardingen kom ik weer langs het water te

Het gele ding.

fietsen. Ik zie een bizar geel ding in de verte. Hop, erheen. Ik sluip door de bosjes om het tafereel niet te verstoren. Oh nee, dat hoeft niet. Het is geen vogel…

Wat is het?

Het is een platform voor een helikopter. Denk ik. Ik kan het niet in een gidsje nazoeken. Misschien een idee voor een boekje: wat voor industrie zie ik daar?

 

 

 

Net over de grens met Vlaardingen zie ik een vliegtuig wat never nooit niet zal opvliegen.

Meccano

Dus dat zal het dan ook wel niet zijn. Iets van Meccano. Mijn oog moet nog veel leren.

Op een giga druk verkeersplein waarvan je denkt, hoe kom ik ooit aan de overkant (je moet als fietser binnen 30 seconden diagonaal oversteken want dan springen de 8 stoplichten van de auto’s al weer op groen) zie ik dit. Voor het eerst denk ik: dat groen dat past hier niet. Het verstoort het beeld.

Ja ja, ik ga vooruit.

Wat doet dat vieze groen daar?!                                                                                                                                                               In China hebben ze een metro die door een bewoonde flat heen rijdt. In Vlaardingen hebben ze een bungalow.
Bungalow met metro.

Een fris nieuw fietspad. Lekker breed ook. Wat je niet ziet is rechts het spoor en links een vreselijke drukke weg waar testosteronspugende

Oud en nieuw.

vrachtwagenchauffeurs de personenauto’s de vernieling in drukken. Maar waar het me vooral om gaat zijn de oude, grauwe pakhuizen op een rij. Sommigen nog in gebruik. Anderen onderhevig aan verval; dus nog mooier. VISCHERIJ MAATSCHAPPIJ VLAARDINGEN. Ik merk dat het me ontroert. Waar is de trotse eigenaar van weleer

Vervallen pakhuizen op een rij.

gebleven? Allemaal dood. Nee, industrie kikkert lekker op hoor…

Als ik Vlaardingen verlaat kom ik langs een gebouw waar heel gelukkige mensen moeten wonen. Ze wonen al 20 jaar anti kraak. Ongelofelijk dat het dan nog altijd zo desolaat is in plaats van een bruisend creatief bolwerk. Hoe kan dat Vlaardingen?! Oh wacht even. Ik moet weer focussen. Industrie Piet Hein. Let op de industrie.

Anti kraak gebouw

De Nieuw Waterweg.

Nu nog stil. Straks een zesbaansweg.

Waar is de Maas gebleven? Om de hoek licht Het Scheur. Hier ongeveer scheurt straks de zesbaansweg van de Blankenburgtunnel onder het water. Nu was het, op een scootertje na, stil.

De Maeslantkering. Wat dat lelijke witte scherm op de voorgrond doet?

Pas op, scherpe bocht.

Dat is de zwanenopvang. U weet wel, van die olie. Hier zitten ze achter bij te komen. Zie je die vangrail? Die staat er omdat het een scherpe bocht is naar rechts. Die je dus nu niet ziet aankomen.

Enfin. Honderd meter verder moet ik afstappen. Waarom? Omdat de zwanen achter de schermen schrikken van fietsers die ze dus niet kunnen zien of horen?! Waarom zet je dan een zwanenopvang pal naast het fietspad en niet in dat weiland erachter? Focus Piet Hein. Focus. Industrie. Kijk toch eens wat een mooi lijnenspel die kering heeft.

Tachtigduizend volts gaan hier het water onder.

Geen gevaar voor de volksgezondheid hoor.

Als je een pacemaker hebt kan je beter een andere route kiezen want zelfs met dit droogste weer knetteren je haren overeind. Geen gevaar voor de volksgezondheid. Advies: je kunt hier beter niet je hond laten plassen.

Stenaline. Ja leuk. Maar kijk eens goed. De vuurtoren van Hoek van Holland.

Huh? Een vuurtoren?

Tsss… ja echt. Hoek van Holland heeft ook een vuurtoren. Wist ik niet. Maar het is wel logisch. En mooi! Bam. Een recht-in-je-smoel torentje. Bij een dijkje met een hekje. En een huisje met een rood dak. Opeens wordt het verdacht landelijk.

Vuurtoren Hoek van Holland.

Gelukkig komt dat door de hoek van de foto.

 

 

 

Want dan draai je je om en zie je de verte. De Maasvlakte 1 en 2 met op de voorgrond het pittoresk gebleven haventje van Hoek van Holland. Broehaa broehaa broehaaaaaa….

Haventje Hoek van Holland

Genoeg gelachen. Focus. Ik fiets lang een file van Duitsers met camper naar De Pier. Nee echt de pier. De betonnen pier.

Fietsen op de betonnen Pier.

Je mag er gewoon fietsen. Niet alleen ik ben daar verbaasd over, ook sommige toeristen kijken mij bedenkelijk aan. Maar het mag echt. Helemaal naar het einde. Bestemming bereikt.

De Pier van Hoek van Holland.

Straks zwemmen, patatje bij De Pier en weer naar huis. Veel moois gezien vandaag.

Straks eerst een patatje voor ik naar huis ga.

Gras en bloemen voorkomt rotzooi naast vuilcontainter. Het werkt echt.

Glitter en glamour op een afvalcontainer helpt (West-Kruiskade).

Grastapijt rondom. Bloemen voor de fleur. Het schijnt werkelijk te helpen tegen het dumpen van afval naast de vuilcontainter. De gemeente heeft praktijkonderzoek gedaan op Zuid en in het Oude Westen, Middelland, Nieuwe Westen en Bospolder/Tussendijken is nu al vraag naar het oppimpen van vuilcontainers.  Cretopia is gevraagd mee te denken naar nog meer mogelijkheden voor het oppimpen van de vuilcontainers. Daarover aan het eind meer.

Afvuilcontainer met bloemetjes tegen zwerfvuil

Nudging

De gemeente is begonnen met onderzoek naar gedragsbeïnvloeding; nudging. Nudging is een ‘duwtje’ geven in de gewenste richting zonder dat je het helemaal door hebt. In dit geval dus afval in de vuilcontainer gooien en niet er naast zetten, of grofvuil bellen.

Zo onderzocht de gemeente of het zou helpen wanneer er een grastapijt met bloemen rond de container geplaatst zou worden. En wat blijkt? Er is maar liefst 80% minder afval naast de vuilcontainer geplaatst. Een andere proef was de wereldbol naast  Pathé bij De Kuip waar mensen hun kauwgom op konden plakken.

Een prettige bijkomstigheid is dat omwonenden het een heel prettig gezicht vinden, zo’n fleurig vuilcontainer. En dat is het precies! Je wilt zo’n fris groen met bloemen versierd stukje niet verzieken met afval. Het resultaat mag er wezen. Toen wij de foto maakten stond er zelfs een konijnenhok in het gras naast de container. Zonder konijn gelukkig.

Oproep:

Waar weet jij een vuilcontainer die een oppimpbeurt kan gebruiken?

Heb jij nog ander een idee voor een vuilcontainer?

Ben/ken jij iemand die het uit zou kunnen voeren?

 

Laat die boom maar barsten!

De bast van de Plataan op het Josephplein laat los. Eronder zit al de nieuwe jas.

Plataan

Met de boom die mag barsten bedoel ik de plataan die op dit moment uit zijn oude jas barst. Hele stukken schors liggen aan de voet van de boom. De oude jas trekt ie uit en de nieuwe zit er al onder. Hoe beter de boom het heeft, hoe meer jas hij uittrekt. Niets om je druk over te maken dus.

De bast valt van de Plataan.

Hitte en droogte

Het blad is frisgroen en zo oogt eigenlijk de hele boom. Imposant maar toch licht. Als je langs de grijsgroen gevlekte stam omhoog kijkt zie je de blauwe lucht door het bladerdek schitteren. Wat weer doet denken aan de vakanties in Zuid-Frankrijk, waar heel veel Platanen te vinden zijn. Omdat Platanen heel goed tegen hitte en droogte kunnen. Zelfs in het heetste asfalt blijft ie overeind. En van die eigenschappen maakt Rotterdam ook graag gebruik.

Rotterdam West

Platanen kom je in heel Rotterdam West tegen;  Zo lijkt het Josephplein wel een plein in Zuid-Frankrijk. Enkel het terrasje en de jeu de boule baan ontbreken nog… Je ziet ze op de Westersingel,  langs de hele lange Rochussenstraat, de tunnel traverse aan de ’s Gravendijkwal wat echt voor de bomen geen pretje is, de Mathenesserlaan helemaal tot aan de Mathenesserbrug.

Platanen op de Mathenesserdijk

En de meeste indruk op mij maken de reuzen op de Mathenesserdijk. Ruim twintig giga reuzen staan daar op een rij met een

stamdikte… ongelofelijk.

 

 

 

 

 

 

 

De dikste

De dikste Plataan van Rotterdam staat in Het Park, schuin onder de Euromast.

De dikste Plataan staat in Het Park, schuin onder de Euromast.

Op een heuveltje, wat zijn geluk is want de meeste bomen in Het Park hebben het zwaar in verband met de hoge waterstand; Het Park verzakt. Deze reus van een Plataan staat hoog en droog en zal dat dus ook nog wel even blijven doen.

Meest beroemde en meest dure

Maar… de meest beroemde Plataan staat aan de Westersingel. De Breytenbachboom. Het is de beroemdste en ook de meest dure boom van Rotterdam. En bijna net zo dik als de Plataan in Het Park. Ga maar eens vergelijken.  De naam Breytenbachboom heeft ie te danken aan de dichter die er in 1986 een monument van maakte: Graf van de onbekende dichter.

De meest beroemde Plataan van Rotterdam.

De Plataan aan de Westersingel stond eerst binnen de grenzen van het Oude Westen, maar moest rond 1960 worden verplaatst. Uiteindelijk belandde hij op de plek waar ie nu nog staat. Speciaal voor deze Plataan, De Breytenbachboom, is een betonnen bak gemaakt waar hij in staat om te voorkomen dat ie verzuipt. Om de vijf jaar wordt de grond rondom afgegraven en krijgt ie bemeste aarde er voor in de plaats. Een soort reuze bonsai. Temeer omdat zijn immense takken met staalkabels worden ondersteund.

De dikke takken van de Breytenbachboom.

Nominatie De Boom van het Jaar 2018

De Breytenbachboom is genomineerd voor De boom van het Jaar.

Een vakkundige jury kiest uit alle aanmeldingen één boom per provincie. Deze 12 genomineerden worden 31 augustus bekend gemaakt via de website www.deboomvanhetjaar.nl.

Van 1 september tot 15 oktober kan iedereen via de website stemmen op zijn of haar favoriet voor de nationale winnaar. De provinciale boom met de meeste stemmen wordt na 15 oktober bekend gemaakt en gekozen tot De Nederlandse Boom van het Jaar 2018. Eind oktober wordt de winnaar op locatie feestelijk gehuldigd.

Ik zeg, stemmen na 1 september…

 

 

 

 

Vlinderstruik is wat ik ruik. Niet alleen vlinders zijn er blij mee.

Vlinderstruik Josephstraat

Bij ons in de Josephstraat ruik ik de Vlinderstruik die rijk bloeit; kan niet missen. Prachtige paarse trossen met bloemen. Wel honderdduizenden bloemetjes. En die geur…. heerlijk. Een zoetige parfum met een vleugje citrus en kers. Het lekkerst ruiken ze in de avond. Maar overdag is het zeker de moeite waard om even de neus in een struik te hangen.

Niet alleen wij zijn er gek op. Insecten lusten er wel pap van. En waarom een Vlinderstruik een Vlinderstruik heet laat zich raden. Zelfs hier in de Josephstraat, midden in de hete stad, dwarrelen verschillende soorten vlinders rond de bloemtrossen van de struik. Ik zag een Dagpauwoog zich tegoed doen naast een Atalanta en een Koolwitje. Alle drie zo druk bezig met honing oplikken dat ik heel dichtbij kon komen. Maar ook een prachtige dikke hommel deed zich tegoed aan de nectar. Wat een koninklijk feestmaal om te zien.

Wat mij betreft schaft iedereen een struik aan. Ze kunnen uitstekend in potten gekweekt worden dus op balkons of dakterras zullen ze niet misstaan. Vooral ook nu er een dwergvariant is die niet hoger wordt dan 1 meter. Prachtige blauwe bloemen heeft ie.

Wie ruimte heeft in de tuin kan de struik een tikje laten verwilderen. En dan een Clematis er doorheen laten groeien of een klimroos. Of een combinatie van deze drie.

Vlinderstruiken zijn heel makkelijke planten. Zowel in de pot als in de tuin. Ze stellen geen eisen aan de grond. Het liefst, hoe heter hoe beter. Zelf nu, met die idiote droogte, staan Vlinderstruiken er nog relatief opgewekt bij in de blakende zon. Terwijl andere tuinplanten allang besproeit moeten worden met kostbaar water.

Vlinderstruik kan tegen droogte

Snoeien in het voorjaar wordt aangeraden maar als je een jaartje overslaat, of zelfs twee, dan is dat helemaal geen ramp. Na de bloei net onder de bloem afknippen geeft zelfs een tweede bloei. Je vraagt je af, waar doettie het van…

Een Vlinderstruik hoef je niet te kopen. Knip in het voorjaar wat takjes af en prik ze in een pot met aarde. Van de tien zullen er zo zeker 5 wortelen. Kan je nog iemand anders er mee blij maken. Omdat de dwergvariant best prijzig is kan je zo je geld dubbel en dwars terugverdienen door te stekken.

Is er dan helemaal niets negatiefs te melden over deze kanjer? Wel, ze zouden niet helemaal vorstbestendig zijn bij -20 Bij ons is er echter absoluut niets kapot gevroren. Dus dat valt wel mee.

Vlinderstruik
Honderden bloempjes vormen de pluim

En ja, als je bang bent voor vlinders en bijen moet je er absoluut niet 1 nemen. Want die komen gegarandeerd. Waar je ook woont!

The Sound of Parbo deel 3 Bonanza, Kaseko, huiscafe Speakeasy en de Tempel

Met dank aan Evan van der Most/ Dig It Up

Bonanza

Kid Dynamite

Zestien jaar verder (1953) zien we Kid wekelijks terug op het podium van La Bonanza. Een chique ‘South-American Nightclub’ in de Van Speykstraat, op de plaats waar nu het plein met Leeszaal West zit. Volgens een oud woordenboek uit de Leeszaal betekent een bonanza een goudschat, of financiële meevaller. De Surinaamse eigenaar van deze vroege, Latijns-Amerikaanse smeltkroes, de breeddenkende entrepreneur Lou Hidalgo, telde Surinaamse ministers en Rotterdamse wethouders onder zijn klanten, en bood zijn muzikale landgenoot Dynamite hier als eerste de ruimte voor een bijzonder experiment. Niets minder dan de versmelting van de moderne jazz en de Surinaamse volksziel. De kaseko uit Kid’s jeugd.

Kaseko komt voort uit kawina. De Afrikaanse dans die samen met de winti via overvolle slavenschepen naar Suriname werd gebracht. Door de kolonialen als duivels gezien overleefde kawina eeuwenlang diep in het regenwoud, bij de Marrons, de grootste gemeenschap van weggelopen slaven op het westelijk halfrond. De Marrons waren legendarische guerrilla’s en geslepen onderhandelaren, en nog muzikaal ook. Begin vorige eeuw kwam kawina terug uit het bos en mixte met de koloniale kapel (tuba’s), en de nieuwe New Orleans jazz, tot de mengvorm kaseko. Direct na de Tweede Wereldoorlog kwam de grote kaseko revival – de opstanding – waarbij hij zich verder mengde met Afro-Caribische ritmes als calypso. Zijn grote populariteit is er vanaf dat moment, maar heer Kaseko kijkt niet om, en blijft zich als een echte Surinamer moderniseren.

Kid Dynamite werd opgevoed door zijn nog tijdens de slavernij geboren oma. Een wintipriesteres. Op het podium zwaaide hij soms wild met zijn sax om zich heen, om boze geesten te verjagen. In een bewaard gebleven fragment van de Bonanza Boys op de radio, AVRO 1955, kondigt hij in zijn diepe rumstem een kawina aan: ‘De Winti-dansi is een dans, die bij een groot vuur wordt uitgevoerd, waarbij de slang wordt vereerd.’

Winti is een dans om in trance te komen. Om in je soul te kijken wat er allemaal mis is. Legende gaat dat tenorsaxofonist Sonny Rollins zijn beroemde calypso St. Thomas in 1956 opnam, nadat hij Kid de Surinaamse melodie Syen No Dee (Ze is schaamteloos), in zijn ritmische winti-groove hoorde spelen. En daar miljoenen, oftewel een bonanza mee verdiende. Voor een nuchtere Hollander een onwaarschijnlijk verhaal, aangezien Rollins pas in 1959 voor het eerst in Nederland optrad. Maar het illustreert wel Dynamite’s hoge niveau. Kid Dynamite in La Bonanza is een historische schakel. Een keti tussen Suriname en Rotterdam.

Best of both worlds

In het Paramaribo van de jaren 50 is Teddy Treurniet nog een echte natuurboy. Op een uitgeholde boomstam (conga) en met kalebassen gevuld met rijst (maraccas) begint hij op zijn achtste op verjaardagen te spelen. Zijn eerste band heet Brontapoe, de ‘brandende wereld’. Ze spelen kaseko, maar ook de snellere kawina. Door het gebruik van enkel percussie, letterlijk back to the roots. Of zoals Teddy uitlegt: ‘De kawina is meer naturel… in de jungle waren geen blaasinstrumenten.’ Zo simpel lag het. Net als de afrolook van de jonge Treurniet: ‘Je had gewoon geen geld om naar de kapper te gaan.’ Vlak voor zijn vertrek naar Rotterdam zong Teddy alweer in de nieuwste Afro-Amerikaanse stijl. Soul! Met een stem zo babysmooth als Brook Benton en Sam Cooke.

 

Jongerencentrum ‘De Tempel’,
West-Kriuisdkade

In 1960 zijn er nog maar weinig Surinamers in Rotterdam. Maar Teddy maakt met zijn natuurlijke charme en kroeshaar, al snel een hele bos blanke vrienden. In studentensociëteit AMVJ (Mauritsweg) richt hij eind ’62 Rotterdams eerste soul & blues band op, the Needles, waarmee hij voornamelijk in het Duitse en Franse circuit opereert. In het moderne Rotterdamse nachtleven laveert Teddy tussen cafés als de Wieck, Pacific, Williams Paradise, Pardoel, maar vooral de Fles op de ’s-Gravendijkwal, waar de begintwintiger zich als een vis in het water voelt. Hij raakt er bevriend met swingende artistiekelingen als Deelder, Vaandrager, Vogel, Verhagen en Vinkenoog, die allemaal zijn illegale huiscafé de Speakeasy bezoeken. Als deze vroege hippie hangout te druk wordt huurt Teddy eind 1968 de leeggelopen Jozefkerk op de West-Kruiskade. Op de hoek waar nu ‘dat Surinaamse bejaardenhuis’ staat.

De Jozefkerk wordt omgedoopt tot De Tempel. Het eerste blauw van de hasjlucht staand jongerencentrum. Vol hippe miniwinkeltjes, glas in lood, en muurschilderingen van Leendert Leduc. Publicist Peter Bulthuis: ‘Tja, de gemeente wilde wel een soort Paradiso.’ Het podium werd officieel en zeer luidruchtig ingewijd door de net uit de Small Faces gestapte zanger Steve Marriott. Buiten staan wijkbewoners met grote ogen te kijken naar de bontgeklede stoet freaks, die langzaam hun oude zondagsschool binnendruppelen. Naar de Boeddha Bar achterin de kerk, waar blacks en blanken, the best of both worlds, mixen in hogere sferen. Genieten op roodfluwelen bankjes. De velvet underground die zo lekker zit. Of heerlijk stoned dansen op de nieuwste soul & tripplaten, die enthousiast worden aangekondigd door deejay Teddy Treurniet. De zwarte preacher op de witte scene.

The Sound of Parbo deel 2

Met dank aan Evan van de Most. Dig It Up.

Sound of Parbo, dig it up

Mephisto

Aankondiging Mephisto

Als we omkijken? En gaan graven. Wat vinden we dan? Dat er in de jaren 30 al aardig wat Surinamers naar (jazzstad) Rotterdam komen. En zich hier, in tijden van opkomend fascisme en werkloosheid, juist dankzij de donkere huid, uitstekend redden als muzikant, tapdansende kelner of portier. Met brede pet en goudgerande jas. Want juist in donkere tijden, was Rotterdam altijd een bruisende stad! Een voorbeeld. Diep in de winter van 1928 staken twee jonge Surinamers, Arthur Parisius en Frits Blijd, als stowees, verstekelingen, op het stoomschip Cottica de koude oceaan over. Op een dubbeltje en een zak stoweekoekoe. Surinaamse koeken, waar je zo lekker lang op kan teren. Eenmaal veilig aangekomen blijft Frits in Amsterdam, en vind Arthur een baantje bij een bakker in Rotterdam. Negen jaar verder vinden we Arthur terug als explosieve tenorsaxofonist in ‘Negerpaleis Mephisto’. De legendarische jazzclub op de Oude Binnenweg waar hij onder de naam Kid Dynamite het Rotterdamse publiek letterlijk de dansvloer op blaast! Leert dansen. De eerste maand als swingende ‘Amerikaansche Saxofonist’… bij de Negro-Showband from New York van Teddy Cotton… het alter ego van de Surinaamse trompettist Theodorus Kantoor. De maand erop horen we Kid als Señor Dynamite, bij het Cubaanse orkest van José Baretto, dat weer het alias is van de Surinamer Max Woiski. Beide orkesten treden op in de enorm grote muil (het podium) van een zeven meter hoge bordkartonnen duivel: Mephisto. Naast een batterij Surinaamse kelners horen we buiten op de Binnenweg luid en duidelijk de stem van Kid’s ouwe medeverstekeling, Frits Blijd, als portier en propper van Mephisto: ‘Komt dat zien! Komt dat zien! Teddy Cotton en Kid Dynamite! De sensatie van New Yorks negerwijk Harlem… In Rotterdam!!!’

Dus… op het moment dat witte jongeren voor het eerst vol bewondering opkijken naar zwarte Amerikaanse jazzmuzikanten, blijken dat ongelofelijk genoeg vaak Nederlanders met een donkere huidskleur! Een bewondering die des te groter werd als je zelf speelde: Rotterdammer Hans Sleutelaar omschreef Kid Dynamite later als, ‘een dikke, goedlachse man. Je kon ábsoluut horen dat hij geen blanke saxofonist was. Swing hè! Toon! Daarin onderscheidt een muzikant van de eredivisie zich van een eersteklasser.’