Het Oude Westen moet verder zonder Rini

WOW Rotterdam
Volg ons

WOW Rotterdam

Wij houden jullie op de hoogte van leuke en interessante activiteiten in Rotterdam!
WOW Rotterdam
Volg ons

Latest posts by WOW Rotterdam (see all)

In samenspraak met familie en Aktiegroep Oude Westen, het volgende bericht. We hopen dat u na het lezen een berichtje achterlaat in de vorm van een steunbetuiging, een anekdote of een foto met betrekking tot Rini de Otter zodat het een mooi digitaal monument wordt. Opdat we hem nooit vergeten…

Rotterdam, donderdag 26 oktober 2017

Rini de Otter

Afgelopen dinsdag 24 oktober kregen wij het onvoorstelbare bericht dat Rini de Otter die dag was overleden. Bij het uitrusten op de bank na

een bezoek aan de sportschool is zijn hart stil blijven staan.

Zowel in de Buurtwinkel als in de Leeuwenhoek kon het bericht maar moeilijk doordringen en was ongeloof en daarna ontzetting de reactie.

Een Oude Westen zonder Rini lijkt ondenkbaar.

Zijn aanwezigheid, tomeloze inzet en humor waren altijd zo vanzelfsprekend, dat het Oude Westen nooit meer hetzelfde zal zijn.

Er waren weinig activiteiten of gebeurtenissen in de afgelopen 40 jaar waar Rini niet op een of andere manier bij betrokken was, denk bijvoorbeeld aan het wijk- brede Nieuwjaarsfeest, het Aktiegroep Café met zijn tante Leeuwina, de speeltuin waar hij bestuurslid was, de kerstman en Paashaas op de West-Kruiskade, de Zeskamp tijdens het jaarlijkse Zomerfeest, vele jaren Gaffelkamp en Huttendorp voor de kinderen, om er enkele te noemen.

Duizendpoot Rini aan het “werk”                          (foto Lennie Braun)

Niet voor niets kreeg hij een verdiende Erasmusspeld voor zijn jarenlange inzet voor de buurt.

Rini maakte het verschil

Bij alles wat Rini deed wist hij zich gesteund door zijn vrouw Cora. Zij moet nu verder zonder Rini.

Rini was trots op zijn kinderen Ruud en Irma, en terecht, maar mogelijk nog trotser en blijer was hij met zijn kleindochter Sophie. Wat triest dat het meisje nu moet opgroeien zonder haar geweldige opa.

Wij herdenken Rini tijdens een speciale bijeenkomst in Odeon

Gouvernestraat 56d

zondag 29 oktober om 16.00 uur

Er ligt een condoleanceregister in bij De Aktiegroep, De Leeuwenhoek en Odeon. Voor meer informatie kun je contact opnemen met de Aktiegroep.

Op deze plek kunt U een digitale reactie plaatsen in de vorm van een steunbetuiging, een anekdote of een foto van Rini. Dat zal enorm gewaardeerd worden.

De crematie zal in besloten kring plaatsvinden.

Museum van de Wijk tot het einde

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

De ruimte gevuld met kunst druppelt leeg. Een voor een komen de kunstenaars hun werk ophalen, een beetje gek omdat het toch een tweede huiskamer was waar iedereen werd verwelkomd. Je kon er schuilen voor de regen, een praatje maken of op je gemak ronddwalen op zoek naar werk wat aansprak. Om het alleen een Museum van de Wijk te noemen voelt niet genoeg, het was ook een ontmoetingsplek en een ruimte om te experimenteren.

Ik weet nog hoe ik spijkers in de muur sloeg die er net zo hard weer uitvielen. De ruimte was moeilijk bedwingbaar en overheersend. Met veel daadkracht kreeg het vorm. Muren werden gevuld, kunstwerken bleven hangen en elk hoekje werd omgetoverd tot creatief proces. Het museum bouwde zichzelf op  met behulp van de meest uiteenlopende persoonlijkheden. Divers kon je het wel noemen. Voor iedereen was het een andere ervaring, er werd werk verkocht en verhalen uitgewisseld. Een mooier doel van een museum kan je denk ik niet wensen.

Er waren dagen dat er niemand was, en dat was ook oke. Er stond jazz muziek op en het was fijn. Als je goed oplette kon je de kleine veranderingen zien. De ruimte ademde, er werden kunstwerken verschoven en toegevoegd. Als je op een goed moment binnen kwam kon je zomaar een van de kunstenaars tegen het lijf lopen. Ieder had zo zijn eigen redenen om de werken te maken. Dwalend langs de werken kon je ze aanraken, het sprak je aan of niet. Er hingen geen lange verhalen over de bedoeling van de kunstenaar, die mocht je er zelf bij verzinnen. Je kon jezelf openstellen en je eigen invulling geven aan wat je zag. Deze openheid vond je in alles terug. Maar vooral in de geesten van de kunstenaars. Het maakte ook niet uit hoe vaak je terug kwam, elke keer ontdekte je wel wat nieuws. Waar de blaadjes van de bomen vielen bleven de werken hangen, per dag beïnvloed door je eigen gedachten. En dat maakte het zo mooi, dit museum was vrij. Vrij voor iedereen die langsliep en vrij voor de kunstenaars. Moge meer plekken op de wereld zo zijn en worden.