Interview Diana van Wijk

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Vanachter een kop thee kijkt ze me aan. Voor me zit Diana van Wijk, kunstenares maar bovenal moeder van twee en een lieve vrouw. Als ik haar vraag naar haar opleiding wordt al gauw duidelijk dat het niet altijd gaat zoals je wil dat het gaat. Ze heeft de vooropleiding conservatorium gedaan en was aangenomen toen ze toch de beslissing maakte om pedagogische hulpverlening te gaan studeren. Dit vanuit een verstandig gevoel met oog op de toekomst. Zonde. Ze heeft na haar opleiding wel met veel plezier gewerkt met kinderen en even leek het een prima toekomst. Na de geboorte van haar tweede kind ging het eigenlijk allemaal niet zo lekker meer. Het is voor haar moeilijk om te vertellen ondanks dat het een groot onderdeel van haar leven is dat er ook gewoon mag zijn. Ik laat haar vrij in wat ze wilt delen en wat niet. Voor mij zit toch een sterke vrouw die openhartig verder praat.

R: Kan je je nog het moment herinneren dat je voor het eerst echt bewust kunst bent gaan maken?

D: Er was een moment in mijn leven dat alles liep, dat ik alle ballen in de lucht hield. Kort daarna kreeg ik problemen met werk door de crisis en reorganisatie. Mede daardoor zat ik niet lekker in mijn vel en kwamen alle ballen die ik omhoog hield langzaam maar zeker op de grond te liggen. Vanuit huis was ze opzoek naar iets om weer op te pakken zonder te zingen. Met een jonge baby was zingen niet de meest handige optie. Een goeie vriendin nodigde haar uit om een dagje samen te gaan schilderen. Dit werkte zo bevrijdend dat het tot op de dag van vandaag eigenlijk niet meer is opgehouden.

Op een gegeven moment stond mijn huis vol met schilderijen. Ik maak kleurrijke acryl schilderijen die echt wel een paar dagen moeten drogen en mijn kinderen zaten toch wel vaak met hun vingers aan het schilderij om te kijken of het al droog was. Dus dat was niet zo ideaal. Gelukkig kreeg ik redelijk snel een eigen plek, en ik ben nog steeds super blij met mijn atelier.

R: Is er een verhaal of boodschap dat je met je werk wilt vertellen? 

D: In de tijd dat ik eigenlijk geen kleur meer had kreeg ik het via mijn schilderijen terug. Dat was iets wat weer zin gaf en weer een reden om op te staan. Ook ging ik met mijn kinderen schilderen en ik vond zo weer een kanaal om met hun te communiceren. Langzamerhand heeft het me heel veel gegeven. En dat probeer ik terug te geven door mijn schilderijen. Hoop, er is altijd licht en kleur. Als je het in jezelf niet hebt kun je het ook nog buiten jezelf vinden op een goeie manier. Het is mijn vrijheid. Vrij van perfectionisme. In het dagelijks leven ben ik vrij perfectionistisch maar tijdens het schilderen is alles welkom. Elke spetter, het hoort erbij. Het is vrij werken en los van zorgen. Het gebeurd gewoon.

R: Kun je mij vertellen hoe jou dagelijkse dag eruit ziet?

D: Werken zit er momenteel niet in maar ik ben op verschillende kanalen wel bezig met dingen die ik leuk vind. Zo heb ik bijvoorbeeld samen met een vriendin Aagje opgericht, creatieve projecten die zorgen dat je in je eigen buurt meer activiteiten krijgt en zo meer saamhorigheid creëert. Dat heb ik zelf namelijk enorm gemist. Dat is naar mijn idee de basis, je medemens zién en een beetje letten op elkaar. Daarin heb ik nu verschillende projecten in samenwerking met de gemeente. Dus dat loopt nu wel eigenlijk.

Daarnaast zit ik bij kunstenaarscollectief Karmijn. Ik probeer zoveel mogelijk zonder druk te doen. Daar gedij ik het beste want ik leg mezelf al zoveel druk op. De laatste tijd heb ik ontzettend veel over mezelf geleerd en wat ik heel prettig vind is dat ik doormiddel van schilderen een nare periode ook heel positief kan afsluiten. Daarom vond ik het ook zo leuk dat deze expositie op mijn pad kwam. Iets nieuws, kijken wat er gebeurd en nieuwe mensen te ontmoeten. Zonder oordeel, gewoon kijken. Ik vind het een heel goed initiatief. En ik was al heel lang niet op de west-kruiskade geweest haha.

R: Waar ben je nu vooral mee bezig? 

D: Als je mentaal niet goed in elkaar zit is het best wel moeilijk, er is vaak een hoop schaamte en je kan moeilijk uitleggen wat er nu precies in je hoofd omgaat. En daar ben ik heel erg mee bezig. Met het laten zien van wat er in mijn hoofd  gebeurd. Dat is moeilijk om vorm te geven omdat je niet precies weet hoe. Ik ben heel erg aan het zoeken qua materiaal. Hoe ziet bijvoorbeeld paniek eruit, hoe ziet angst eruit. Dat je die gevoelens in een beeld kan vangen en dat iemand ook echt dat gevoel ziet. Het gaat eigenlijk om een belevenis en emoties. Hoe zwart kan je het hebben, normaal was ik alleen maar met kleur bezig maar nu toch ook met zwart. Echt zwart. Maar wel met een mengeling van kleur of een lichtpunt vinden. Een vorm van hoop erin. Mijn schilderijen hebben dus wel een diepere laag dan wat je op het eerste oog ziet. Ik ben vanuit het kleurrijke naar wat meer zwart gegaan. Ik durf het nu ook toe te laten, het is een balans vinden tussen gehele vrolijkheid en de wat meer duistere kanten. Die mogen er ook zijn.

R: Als je nu je eigen ideale toekomst kan samenstellen, hoe zou die er dan uit zien?

D: Ik zou heel erg graag galerie willen met kunst echt van de kunstenaarsbron. Een plek als een groot atelier waar je zelf kan werken maar waar ook ruimte is voor iedereen om samen te creëren. En waar het toch wel commercieel kan worden aangepakt. Want dat mis ik ook een beetje, de commerciële kant, anderen blij maken en het betaalbaar houden. Maar niet meteen zo’n standaard galerie. Als ik echt vanuit mezelf kijk zou ik graag een mooie plek creëren waar je inspiratie op kan doen, waar het altijd lekker weer is. En dan hoef ik niet per se te kunnen leven van mijn schilderijen maar ik wil wel graag creatief bezig zijn. In een galerie, muziek of iets anders.. ook verder gaan met kunst dan alleen het schilderen. Ik ga binnenkort ook op les omdat ik geen achtergrond heb in schilderen. Ik heb wel kunstgeschiedenis en muziekgeschiedenis gehad, maar voornamelijk de moderne kunst trekt mij aan. Van daar uit ga ik wel weer verder kijken.

R: Hoe is het voor jou werken als je geen achtergrond in kunst hebt, maar dat duidelijk wel zoekt gezien je recente opleiding?

D: Het is wel heel fijn dat ik geen materiaal hoef te kiezen. Ik zit niet vast aan de dingen die je binnen een opleiding leert. Ik kan met alles werken wat ik wil want er zijn geen beperkingen. Er is geen perfectie, je weet het niet. Dat is wel een verschil met hoe ik vroeger in elkaar zat. Dan moest ik eerst alles weten en dan pas kon ik het aanpakken. En nu heb ik zoiets als ik een materiaal pak  ga ik gewoon kijken wat er gebeurd. Echt op basis van die nieuwsgierigheid. Het zelf ondervinden vind ik het mooie, als ik iets heb gemaakt en het valt na een maand uit elkaar.. Ja dat kan ook gebeuren. Maar dan wéét ik dat.

R: Is er een project of werk wat voor jou een grote waarde heeft ?

D: Het is niet mijn eerste werk maar een schilderij dat ik op een van mijn donkerste dagen heb gemaakt. Mijn man moest me die dag ook echt naar mijn atelier sturen. Uiteindelijk heb ik twee schilderijen gemaakt waarvan 1 mijn lievelingsschilderij is. Die is ook niet te koop. Hij heet ‘Big Magic’, grote magie wat er die dag toch is gebeurd.

Toen ik haar de laatste vraag stelde kwam het antwoord al vrij snel zonder erover na te denken. ‘Waar ben jij het meest dankbaar voor?’ Een antwoord wat niks kan overtreffen; haar man en kinderen. Ze hebben haar gesteund en zijn positief gebleven. Ze hoopt ooit een vorm te kunnen geven aan haar dankbaarheid. Dankbaar dat ze haar hart heeft kunnen volgen.

Voor meer informatie over Karmijn, kijk op: www.karmijnkunst.nl

Het verhaal achter de mooie woorden van Nicolaas Klei

Maud

Maud

Importeur/winkelier/marktvrouw/zorg at Blije Wijnen
Mijn naam is Maud en ik ben de trotse eigenaresse van Blije Wijnen. Ik importeer natuurwijnen uit voornamelijk Frankrijk. Daarnaast ben ik sinds vorig jaar marktkoopvrouw op de Rotterdamse Oogstmarkt. Ook ben ik werkzaam in de zorg. Ik ben 44 jaar en woon al meer dan de helft van mijn leven in deze mooie stad. Ik woon samen met mijn kersverse man, mijn tweelingdochters van 13 en 2 ietwat onaangepaste teckels.
Maud

Nicolaas Klei schrijft over wijn. Of vertelt over wijn zoals 22 mei jl in Café Rotterdam. Hij gaf hier een lezing over de ‘Bende zonder Zwavel’. Pioniers op het gebied van natuurwijnen in de jaren 80 in Frankrijk. Met in de hoofdrol Marcel Lapierre. Tijdens de lezing dronken we samen met hem een glas Morgon.

Na de lezing ging ik naar voren om een praatje te maken met meneer Klei. Toevallig heb ik een jaar of wat geleden de dochters ontmoet van Marcel Lapierre en heb ik gelukkig ook zijn wijn nog geproefd. Een mooie opening van het gesprek. Van het één kwam al snel het ander en voor ik het wist stelde ik voor wat wijnen op te sturen. De flessen gingen op de post met een kaartje eraan met daarop de tekst dat ik hoopte dat hij ook eens een lekkere slok nam tijdens het proeven.

De dagen gingen voorbij en ik vroeg me af wat ik gedaan had. Iemand die pallets wijn voor de deur bezorgd krijgt (omfietswijngids), jarenlang bezig is met wijn, proeven, praten en schrijven over wijn  een doosje met een stuk of 9 flessen opsturen. Wat wil ik ermee bereiken? Is dat niet veel te weinig… Slaat het wel ergens op. Na een paar dagen kreeg ik een positief bericht. Fijn! Dat iemand die duizenden flessen wijn proeft ‘mijn’ wijnen kan waarderen. En dan vooral de wijnen van onze vriend Wim. Hij had mijn raad ter harte genomen en af en toe een slok genomen.

Met Wim ben ik in juni jl naar Amsterdam gegaan. Olie proeven èn wijn drinken met Nicolaas Klei. Een goede reden om de oversteek te maken vonden wij. We hebben bij Glouglou wat gedronken en gepraat over wijn, het leven en nog wat meer over wijn. Meneer Klei gaf aan wat te gaan schrijven over de natuurwijnen. Nu schrijft hij wel vaker over natuurwijnen. Maar nu over ‘mijn’ natuurwijnen!

En vandaag is het zover. Echt zo super leuk. Een stuk in Elsevier JUIST van Nicolaas Klei, een vooraanstaand wijncriticus. Die al jaren een populaire wijnrubriek heeft in Elsevier en het AD. En nu wordt Blije Wijnen genoemd in Elsevier als verkooppunt van die goddelijke wijn van Le Bouc a Trois Pattes! Zijn woorden zijn:

‘Wijn waar  je godzalig gelukkig van wordt. Ze zijn woest en wild. Vriendelijk, mild spottend en stronteigenwijs als Wim zelf, en toveren een verzaligde grijns van oor tot oor op je gelaat en in je gemoed’.

Hoe mooi is dat! Het leven heeft leuke verrassingen in petto soms. Nieuwsgierig geworden naar de wijnen van Wim en andere natuurwijnen? Kom langs!

En Wim’s reactie? ‘Tssss stronteigenwijs, wat is deze?’

 

Pushing Your Sketching Boundaries

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Pushing Your Sketching Boundaries – Urban (E)escapes

uban sketching

(door Marjolein van Braam Morris)

Van 23 tot en met 27 augustus vindt in Rotterdam ‘Pushing Your Sketching Boundaries – Urban (E)escapes’ plaats. Het betreft hier een internationale urban sketching workshop. De thuisbasis is dit keer het  Museum van de Wijk (Toko51), gevestigd op West-Kruiskade 51.

Dertig Nederlandse én buitenlandse tekenaars gaan onder leiding van drie instructeurs – Isabel Carmona, Miguel Herranz en Inma Serrano – experimenteren met verschillend technieken en tekenvormen. Dat doen ze niet binnen maar in de straten van Het Oude Westen/Rotterdam.

Lekker buiten

Wat is dat dan?

Urban sketching? Wat is dat dan? Eigenlijk is het simpel: (buiten) tekenen wat je om je heen ziet. Op vakantie, tijdens een stedentrip of gewoon in de natuur. Urban sketching is een beweging van mensen die overal ter wereld in steden, woonplaatsen of op reis tekenen. De tekeningen zijn een soort verslag of momentopname van dat wat ze zien en meemaken.

Urban Sketchers is ook een netwerk, met een jaarlijkse conferentie, en die regelmatig workshops organiseert. Zo was er vorig jaar een meerdaagse workshop in Málaga (Spanje) waar de groep werd onthaald in het geboortehuis van Pablo Picasso – nu een museum.

Eerdere edititie in Spanje

In het Museum van de Wijk zullen deze dagen, vanaf 13 tot 17 uur, de foto’s van de schetsboeken te zien zijn. Woensdag t/m zaterdag van 13-17

Kom vanaf donderdag elke dag even kijken naar de tekeningen. Vanaf 13 uur
Deze workshop in het Museum van de Wijk was binnen de kortste keren uitverkocht!
Een leuk artikel in de Metro dat onlangs verscheen, over urban sketching: https://www.metronieuws.nl/nieuws/binnenland/2017/07/urban-sketching-weg-met-die-smartphone
Een blog over het Museum van de Wijk. Meer info elders op deze website: https://wow-rotterdam.nl/2017/07/16/opening-museum-wijk/

Interview Margo Ramp

Robin Hendriks

Robin Hendriks

Founder at R / H
Robin Hendriks (1994) is in 2016 afgestudeerd aan de Willem de Kooning. Ze werkt als freelance schrijver, ontwerper, maker en is daarnaast elke zondag te vinden in het dierenasiel. Haar werk gaat bijna altijd over de mens en perceptie. Voor WOW schrijft ze over kunst en de mens.
Robin Hendriks

Latest posts by Robin Hendriks (see all)

Het is een zonnige ochtend op de west kruiskade. Ik heb een afspraak met Margo Ramp, een van de kunstenaars binnen Museum van de Wijk. We komen tegelijk aan en met de fiets in de hand begint het gesprek al goed. We besluiten op een terrasje te gaan zitten met een cappuccino.

Margo Ramp heeft de creativiteit van haar moeders kant meegekregen. Zelf heeft ze ook een dochter waar ze heel trots op is. Toch leidt Margo een dubbel leven, ze is namelijk verpleegkundige al heel lang. Totaal wat anders. Als ik haar vraag of dat een goeie combinatie is geeft ze toe dat ze het liefst alleen maar met kunst bezig zou zijn. Maar er moet ook geld verdient worden.

R: Hoe ziet een gewone dag van jou dan uit zo met beide banen?
M: Ik ben zzp’er dus dat hangt er eigenlijk een beetje van af. Ik werk in Rotterdam, 4 dagen gebroken diensten maar de kunst zit altijd in mijn hoofd. Waar ik ook ben en waar ik ook kom. Veel praten en veel kijken, ik heb altijd een boekje bij me en ik maak veel foto’s. Eigenlijk is mijn hele dag overspoeld met kunst maar ik moet werken om geld te verdienen. Het is niet dat ik het vreselijk vindt maar eigenlijk wil ik het liefst alleen maar met kunst bezig zijn. Gewoon creatieve dingen doen.

R: In jou kunstwerken lijkt altijd wel een verhaal te zitten, je doet iets niet zomaar. Wat is het verhaal achter de kunstwerken die je nu tentoon hebt gesteld?
M: Ik ben ongeveer 1,5 jaar geleden begonnen met uurwerk. Niet zozeer dé tijd maar wel een uurwerk. Ik kijk vaak om me heen en dan zie ik heel vaak klokken die ik helemaal niet zo mooi vindt. En toen dacht ik, als je toch wilt weten hoe laat het is is het dan niet leuker om het uurwerk in een kunstwerk te plaatsen. Dat is eigenlijk de rode lijn geworden, daarin werk ik graag met natuurlijke materialen. Zo heb ik een klok gemaakt van een oude boomstam. Na mijn expositie ‘met de tijd mee’ is het eigenlijk alleen maar uitgebreid. Uurwerk in kunstwerken.

Het kunstwerk wat nu in Museum van de wijk staat met die grote bol, is de tijd. Mensen denken vaak na over dingen die ze anders hadden kunnen doen of beter. De persoon op de bol hangt ondersteboven bijna in het gat. Die kijkt naar de tijd die geweest is en hoe die het eventueel anders had kunnen doen. Mensen zijn dan ook geneigd om erin te kijken  en dan zien ze een spiegel. Zodat je jezelf kan spiegelen, je komt jezelf tegen in de tijd. Dat is het verhaal achter de bol.

Naast de tijd is vrijheid ook een groot thema. Vrij zijn en vrij voelen, toen is het dansen gekomen.  Het beeld van een man, vrouw en kind die aan het dansen zijn op een S, het wapen van Laren. Daaronder staan rode schoenen. Je kan heel je leven gebonden zijn aan je werk, relatie, vrienden maar als je gaat dansen voel je je vrij. Dan komt het kind in je naar boven, dan schop je je schoenen uit en ga je op je blote voeten staan dansen.

R: Hoe is het proces verlopen toen je aan het werk was aan deze twee kunstwerken?
M: Het beeld op zich is gemaakt van stof met textiel verharder en de bal is van papier maché. Het was heel leuk om aan te werken omdat je het echt zag groeien. Laagje voor laagje ben ik er wel een maand mee bezig geweest. Dat vind ik het mooie van kunst, het scheppen. Je weet nooit precies hoe het gaat worden, van het een komt het ander.

R: Achter jou werken zit vaak een verhaal, toch lees je eigenlijk nooit de verhalen bij de kunstwerken in een museum. Wat is voor jou dan de ideale manier om naar kunst te kijken?
M: Voor mij is het voornamelijk je hoofd leegmaken, je open stellen voor wat je gaat zien en rust vinden. Als het heel druk is kan ik mij ook niet concentreren. Ik kijk vaak eerst wat ik er zelf in zie en als er een kaartje bij hangt dan kijk ik wel even of het klopt. En als het niet klopt ga je er toch weer anders naar kijken. Maar in eerste instantie is het gewoon zelf in alle rust kijken. En stiekem kijk ik ook naar de gebruikte technieken om te kijken of ik daar ook mee kan werken. Niet het namaken maar puur de techniek. Ik heb zelf geen kunstacademie gevolgd dus alles kijk ik af bij anderen en experimenteer ermee. Zo wou ik eens exposeren bij een galerie maar dat mocht niet omdat ik geen kunstacademie had gedaan. Maar voor mij geeft het ook een vrijheid, ik weet niks van een bepaald materiaal dus ik doe er gewoon wat mee. Zo kom je het best achter hoe een materiaal werkt en wat er mogelijk is. Alles heeft zo z’n voor en nadelen.

R: En als je nu maar 1 materiaal mag kiezen waar je alleen nog maar mee mag werken, wat zou dat dan zijn?
M: Nee dat zou ik echt niet kunnen, het zou zo belemmerd werken voor mij. Ik zou het er heel benauwd van krijgen. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met textiel verharder maar dan kan over een tijdje weer heel iets anders zijn. Ik zou mezelf te veel beperken met maar 1 materiaal, ik ben steeds in ontwikkeling gelukkig. Dat is ook mijn visie, kijk om je heen en blijf onderzoeken.

R: En zo heb je ongetwijfeld al een hele hoop geleerd, maar als je nu op dit moment 1 ding moet kiezen wat je heel erg graag wilt leren wat zou dit dan zijn?
M: Ik zou heel graag willen beeldhouwen, dat lijkt me fantastisch. Maar ik zou ook graag meer willen doen met filmen. Daar ben ik nu al een klein beetje mee bezig en dan vooral editten.  Ik heb ook veel gewerkt met photoshop maar ik ben nu meer toe aan beweging. Dat het meer leeft. Daarom ben ik ook veel bezig met 3D werk, daar kan je omheen lopen en van elke hoek zie je weer wat anders.

R: Kan je nog het moment herinneren dat je voor het eerst echt bewust kunst hebt gemaakt?
M: Ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in kunst maar ik ben 3 jaar geleden begonnen met schilderen en dan leer je ook naar details kijken. Dan ga je steeds verder kijken, ook naar kunstwerken, je krijgt er meer oog voor. Dus dat is eigenlijk het moment geweest. Maar ik ben er wel altijd al mee bezig geweest, mijn oude buurman was meubelmaker en ik bedacht dan meubels en maakte die samen met hem. Zo hebben we tafels en lampen gemaakt maar ook sieraden, eerst van koper en toen van zilver. Doordat ik zoveel uitprobeer kan ik het ook met elkaar combineren. Zo is het natuurlijk met alles eigenlijk, het hele leven. Je doet ervaring op wat je in andere situaties weer kan toepassen.

R: En mocht je nou je ideale toekomst kunnen vormgeven, hoe zou die er dan uit zien?
M: Ik zou graag vanuit huis werken om te ontwerpen maar wel het liefst via opdracht. Dus eigenlijk wil ik heel veel opdrachten krijgen zodat ik financieel onafhankelijk ben en alleen maar bezig kan zijn met kunst maken. Misschien dat ik ooit workshops ga geven maar dat weet ik nog niet.

R: Maar als je opdrachten krijgt ben je niet helemaal vrij om je eigen autonome werk te maken..
M: Dat klopt en dat is ook wel het nadeel. Ik zou dan naast mijn opdrachten ook wel blijven werken aan autonoom werk. Maar als ik mag fantaseren dan zijn opdrachten waarin algehele vrijheid zit toch wel de droom. Maar ja dat komt bijna nooit voor haha.

Om het gesprek af te sluiten stel ik nog 1 laatste vraag. Waar ben je het meest dankbaar voor? Het antwoord is snel en krachtig: haar dochter. Daar kan geen kunstwerk tegen op.

Aankomende woensdag is de expositie Met de tijd mee te bezichtigen aan de Westkruiskade 51,  zie hier voor meer informatie: Expo Met de  Tijd mee.

Mooie ontmoetingen onder het genot van een goed glas wijn

Maud

Maud

Importeur/winkelier/marktvrouw/zorg at Blije Wijnen
Mijn naam is Maud en ik ben de trotse eigenaresse van Blije Wijnen. Ik importeer natuurwijnen uit voornamelijk Frankrijk. Daarnaast ben ik sinds vorig jaar marktkoopvrouw op de Rotterdamse Oogstmarkt. Ook ben ik werkzaam in de zorg. Ik ben 44 jaar en woon al meer dan de helft van mijn leven in deze mooie stad. Ik woon samen met mijn kersverse man, mijn tweelingdochters van 13 en 2 ietwat onaangepaste teckels.
Maud

Eergisteren kreeg ik een mail van ene Morten. De mail ontaarde in een mooie ontmoeting op woensdagavond. Daar hoort nu eenmaal een goed glas wijn bij. Althans, in mijn wereld;-) Morten bleek een Noor uit Polen die voor werk in Rotterdam was.

In Krakau, Polen, heeft Morten een ‘Blije’ winkel samen met zijn vriend Joseph. Naturalisci. Sinds 2014 importeren ze wijnen die liefst zo puur mogelijk gemaakt worden. Zoals de wijnen bij Blije Wijnen dus. Wel zijn ze iets minder streng in de leer als ik. Wijnen van bijvoorbeeld Meinklang hebben ze volop. Dat is voor mij iets teveel sulfiet van het goede. Waarom eigenlijk? Het was heel tof om met hem te praten over waarom welke wijn, het hebben van een winkel, de liefde voor natuurwijnen, lachen om gekke verhalen als gevolg van zoektochten naar die ene wijn of wijnboer. Leuke gekke wijnboeren zoals Jean Pierre Robinot. De twijfels die soms opsteken om door te gaan met de winkel en hoe hiermee om te gaan. Het was fijn om eens met een ‘lotgenoot’ te praten. En praten, dat kan hij.

Hoe hij hier kwam? Via google. Rijk wordt je niet van een carrière in de wijn dus hij werkt als ingenieur in de olie. Toevallig nu gestationeerd in Rotterdam, of Vlaardingen zoals het minder romantische verhaal nu eenmaal is. Hij zat in zijn kamer in het Bastion hotel en begon meteen zijn zoektocht naar verlichting. En uiteraard kom je dan bij Blije Wijnen terecht;-) Een Bastion hotelkamer is aantrekkelijker om naartoe te gaan als je weet dat er een heerlijke wijn op je wacht.

Je hoeft niet uit Krakau, Noorwegen of elders in de wereld te komen om een bezoek te brengen aan mijn winkeltje hoor. Voel je welkom en kom langs. De thee staat altijd klaar en als je mazzel hebt ook een wijntje. Voor mooie ontmoetingen sta ik altijd open. En mocht je nog naar Krakau gaan, breng beslist een bezoek aan Naturalisci. Ze hebben prachtwijnen en in ieder geval één van de eigenaren is een hele toffe peer.