Zin in spannende discussies? Open een winkel!

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Naast toevallig passerende klanten, mensen die over mijn winkel hebben gelezen op internet of in de krant, krijg ik zo af en toe ook mensen op bezoek die gewoon zin hebben in een praatje op de zondagmiddag. Ik heb er nooit over na gedacht dat het openen van een winkel er ook voor zorgt dat je opeens heel benaderbaar bent voor mensen. Op één nare ervaring na, van een meneer die over alles loog, meerdere malen terug kwam en vrij dronken/stoned overkwam, heb ik vooral hele leuke en interessante gesprekken gehad met mensen met totaal andere achtergronden en culturen.

Zo was er afgelopen maand net voor de verkiezingen een oudere Marokkaanse meneer in de winkel die in eerste instantie eigenlijk gewoon benieuwd was naar wat voor winkel ik had, zo’n lege winkel had hij nog nooit gezien! Elke week maakt hij een grote wandeling door de stad en maakt praatjes met bekende en onbekende, zoals ik. Langzaam ging het gesprek over in een verhaal over zijn liefde voor dadels, hoe gezond ze zijn, waar je de lekkerste kunt kopen en hoe veel ze worden gegeten in Marokko. Hij vertelde mij over zijn geloof, de Islam, en hoe hij kijkt naar het extremisme. Ik vroeg hem hoe het voor hem voelt dat er zoveel Nederlanders op Geert Wilders stemmen en of hij zelf ging stemmen. Het leuke was dat we beide heel anders dachten over veel dingen, bijvoorbeeld wat het belangrijkste is in het leven. Voor hem is dat de Islam en hij zou heel ongelukkig zijn als hij geen god had om voor te leven. Ik daarin tegen geloof niet in een god en leef daardoor geen ongelukkig leven, dat kon hij niet begrijpen, dus over dat meningsverschil konden we het niet eens worden. We hadden het over de verschillende culturen die in Nederland samen wonen en dat dat eigenlijk heel moeilijk is en waarschijnlijk ook zo zal blijven. Hij vond dat vrouwen thuis moeten zijn en ’s avonds het eten klaar moeten zetten voor de man, die voor het inkomen zorgende, zoals dat vroeger hier in Nederland ook zo was. Op mijn vraag hoe dat dat moest met vrouwen die de ambitie hebben om iets anders te doen dan de hele dag koken schudde hij teleurstellend nee en moesten we allebei een beetje lachen. Omdat ik behoorlijk wat mailtjes moest beantwoorden probeerde ik het gesprek voorzichtig af te sluiten, hij snapje het, maar wilde nog wel even kwijt dat ik normaal gesproken voor zo’n gesprek (wat voornamelijk over de islam ging en hoe we daar allen beter van worden) zeker wel € 1000,- moest betalen, maar hij zag het deze keer gelukkig door de vingers.

Vandaag was er een Pakistaanse meneer in de winkel, hij was benieuwd naar de prijs van een aantal kleding stukken, met name die van ontwerper Stella Verdult. Hij vond het behoorlijk duur en zei dat hij precies zo’n zelfde jurk in Pakistan kon laten maken voor € 15,- hand gemaakt, goede kwaliteit door een lokale kledingmaker. Ik geloofde dat graag, maar probeerde hem ervan te overtuigen dat dit toch wel andere koek was en dat je voor iets wat in Nederland handgemaakt en ontworpen wordt nu eenmaal een andere prijs betaald. Of me dat gelukt is weet ik niet, want hij komt binnenkort terug om me zo’n zelfde jurk te laten zien, dan konden we ze vergelijken. We hadden het over de kledingindustrie, over de grote ketens als Primark waar we beide heel erg tegen waren en over ondernemen. Een goede vriend van hem heeft een marktkraam en verdient elke maand net zoveel als dat er elke maand uitgaat. Hij kan niet aan een baan komen omdat hij al 45 jaar is, geen werkervaring heeft een niet goed Nederlands spreekt. Een uitkering aanvragen is ook niet makkelijk en hoewel zijn vriend probeert deze procedure toch voort te zetten probeert hij hem ervan te overtuigen dat dat ook geen pretje is. Hij zelf is in 2000 naar Nederland is gekomen en heeft nu verschillende baantjes en een eigen huisje in Rotterdam-Zuid waar hij heel blij mee is. Ik vertelde hem dat ik in Schiedam woonde en dat dat, omdat ik nog geen kinderen heb, het ideale moment was voor mij om een eigen winkel te openen. Het feit dat ik daarvoor een goed betaalde baan heb opgegeven was voor hem onbegrijpelijk. Dat ik geen kinderen had verbaasde hem ook en snel volgde de vraag of ik getrouwd was. “Nee, ik ben niet getrouwd” zijn reactie zorgde ervoor dat ik daar heel vlug achteraan zei dat ik wel samenwoon met mijn vriend. “Aah, ok..”. We sloten het gesprek af met het motto dat je het vooral leuk moet hebben in het leven en dat was een mooi moment om zijn zonnige zondagse wandeling te vervolgen.

Dat zoveel culturen en mensen samenwonen in een stad kan heel mooi zijn en zorgt voor leuke gesprekken, maar jeetje wat zijn we allemaal verschillend en wat denken we allemaal anders over dingen. Toch wel een klein wonder dat we allemaal zo vlak langs elkaar kunnen leven en dat ik een eigen winkeltje kan hebben en ‘s avonds niet voor het eten hoef te zorgen, want ik denk dat daar echt niemand blij van zou worden..

 

Mini teckeltjes met pap, tot ze geen pap meer kunnen zeggen

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

De mini Teckeltjes zijn kliederdiertjes.

Vandaag kreeg het grut de eerste pap. Om Tina te ontlasten mogen de pups eerder aan de pap dan gebruikelijk. En dat is een feest voor de hondjes. En veel puffen en hijgen voor de baas.  Met z’n allen tegelijk door de pap lopen is een sport. Overal kleine plakpootjes en niks zo leuk als met een volle bek pap even aan het oor sabbelen van zusje-lief. En zo gaat het drie kwartier door. I love it. Het is gewoon even een beetje zeuren, just for fun.

Als alles slaapt…

Verder gaat eigenlijk alles steeds beter. Tina slaapt nu meer door in de nacht. Wandelt in de ochtend lekker mee en slaapt een half uurtje in de auto. Ze krijgt onbeperkt poezenvoer uit blik. Een traktatie en ik kan het iedere hondenbezitter aanbevelen. In poezenvoer zit tig meer vitamines en mineralen dan in hondenvoer. Ik zie het als een multivitame supplement. En dat kan Tina nu goed gebruiken.

En dan na de pap nog even na lebberen bij moeders voordat de oogjes toe gaan.

Fly, de oomteckel, wil nog wel eens de aandacht opeisen. En als dat niet lukt dan verscheurt hij toch gewoon de bonuskrant. Makkelijk zat. En kijk dat koppie nou toch. Alsof er niets gebeurd is. Voor hem is het ook wennen geweest aan dat nieuwe nachtelijk leven met Tina en dr kinders. Doodmoe werd ie er van.

Fly heeft het bonuskrantje uitgeplozen

 

 

 

 

Fly is doodop.

Vin Naturel is in the end ook gewoon wijn!

Maud

Maud

Importeur/winkelier/marktvrouw/zorg at Blije Wijnen
Mijn naam is Maud en ik ben de trotse eigenaresse van Blije Wijnen. Ik importeer natuurwijnen uit voornamelijk Frankrijk. Daarnaast ben ik sinds vorig jaar marktkoopvrouw op de Rotterdamse Oogstmarkt. Ook ben ik werkzaam in de zorg. Ik ben 44 jaar en woon al meer dan de helft van mijn leven in deze mooie stad. Ik woon samen met mijn kersverse man, mijn tweelingdochters van 13 en 2 ietwat onaangepaste teckels.
Maud

Blijdschap en angst, twee uitersten en toch liggen ze zo dicht bij elkaar. Mijn wijnwinkel geeft me beiden. Blijdschap lijkt me duidelijk, Blije Wijnen, super tof winkeltje, prachtig product. Ook gaat het niet zozeer om de angst over het al dan niet slagen van de nieuwe weg die ik ingeslagen ben. Ook de hoeveelheid vin naturel die ik nu in voorraad heb baart me geen zorgen, wie wil nou niet liters en liters heerlijk sap. Het is de verwachting van de mens over ‘mijn’ wijn. Die kan zo enorm hoog oplopen heb ik gemerkt. Ben ik hier wel tegen opgewassen…

Ik kan mijn klanten in meerdere categorieën indelen maar ik zal het houden bij slechts 3. Vooropgesteld dat ik van elke klant zielsveel hou. Ook de laatste categorie.

  1. de natuurwijn gekkies zoals ikzelf ben. Die zowel verliefd zijn op het vinificatie proces als het heerlijke sap. Ze komen binnen met een gelukzalige glimlach omdat ze eindelijk in hun stad een winkel hebben gevonden waar ze binnen kunnen lopen voor een flesje of wat. Ze stellen zich open voor nieuwe smaken en gaan enthousiast en vol vreugde de winkel uit.

 

  1. de onwetenden (herkenbaar omdat ik zo begonnen ben) die geïnteresseerd zijn en ook vol verwondering kijken en luisteren. Nooit geweten hebbende dat in wijn zoveel wordt toegevoegd. Enigszins verontwaardigd over de wijnmaffia die de onwetenden zolang heeft beknot. Ze stellen zich open voor nieuwe smaken, geuren en ze willen natuurwijn zeker een kans geven. Alleen al omdat het zonder enige toevoeging èn met respect voor de natuur gemaakt is.

 

Dan de laatste.

 

  1. de tunnelvisionairen die zich dan mogelijk misschien eventueel wel willen laten overtuigen maar zeer sceptisch tegenover het fenomeen vin naturel staan. Het moet dan wel heel erg goed zijn. De Rolls Royce onder de wijnen. Beter dan de beste Rothschild of nog beter dan de lekkerste die ze ooit gedronken hebben. En dan, misschien dan, geven ze het een kans. Want natuurwijn, dat kan toch eigenlijk niet. Wijn zonder toegevoegd sulfiet bestaat niet. De grote huizen zullen wel niet voor niets iets aan de wijn toevoegen. Ze ruiken, proeven en in hun hoofd gebeurt van alles. Ik weet het zeker. Laat het los, proef, ervaar, geef je over!

Voor eens en voor altijd. Vin Naturel, natuurwijn of hoe je het ook wilt noemen is gewoon wijn. Gewoon sap van druiven, niets meer en ook niets minder. We kunnen er heel ingewikkeld over doen maar dat is het juist niet. Het is voelen, proeven, meemaken en dan zeggen dat het lekker is, of niet. Want smaken verschillen en dat mag. Ik vind sommige wijnen fantastisch en dan een paar weken later opeens niet meer of juist andersom. Het ligt aan het moment, aan het weer, aan je stemming, aan het glas soms zelfs of gewoon aan de tijd van de maand als je begrijpt wat ik bedoel. Wijn blijft wijn!

Het grappige is dat ik nog niet één wijnboer ben tegengekomen die zo ingewikkeld doet over wijn dan de gemiddelde tunnelvisionair. Tuurlijk zijn ze apetrots op hun wijn! En terecht want het uiteindelijke product is zo puur en echt dat ze zich bijna kwetsbaar opstellen om het te delen met ons. Praten erover willen ze ook, niet te lang. Er moet tenslotte geproefd worden. Of gewoon gedronken. Maar moeilijk doen? Ik heb nog niet één wijnboer ontmoet die moeilijk doet. Het is een manier van leven, een keuze om iets te maken zonder troep zodat de wereld een stukje mooier wordt. En dat heeft de wereld wel nodig.

Dus stel je open, laat je verwonderen en verwacht geen vloeibaar goud uit een flesje maar een wijn die door een bewuste agrariër met oog voor zijn omgeving  eigenhandig in een fles is gestopt. Rauw, puur, spannend met soms een ongekende frisheid maar in the end is het wel gewoon wijn!

Proeven? Meld je aan voor de proeverij van 8 april. Mail voor info naar maud@blijewijnen.nl

 

 

De open oogjes zien het licht, de zintuigen ontwaken

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

De oogjes van de pups zijn allemaal open gegaan deze week. Ze worden blind geboren en net iets voordat ze twee weken oud zijn, zoals nu, gaan de oogjes open. Ze kunnen dan nog niet echt iets zien. Het verschil tussen donker en licht, dat is al. Maar het gaat snel.

Drinken bij moeder is toch wel het lekkerst.

Teckel Tina en ik zijn na rijp beraad overeengekomen dat ik de helft van de pups nog bijvoer. ’s Nachts een of twee keer, al naar gelang het rumoer in het nest. En overdag rond de drie/vier keer. Ik neem vier pups voor mijn rekening en Tina doet de andere vier.

 

Het meest vermoeiende is niet de flesvoeding geven, maar het gepiep en getreur van Tina omdat ze ’s nachts niet bij de kinders mag slapen. We moeten voorkomen dat ze opnieuw leeggezogen wordt. Hartverscheurend is het en slapen lukt pas na totale uitputting van Tina en ik (aaahhh wat zielig he?). Edoch, teckels zijn zeer schrander en het kwartje is aan het vallen in dat pientere koppie van Tina. Zo slaapt ze als vanouds weer in mijn armen op het veldbed en als ik haar melkfabriekje liefkoos is alles pais en vree. Maar zodra ik een onverwachtse beweging maak denkt ze: Ja!!! ik mag bij mijn kinders…. En ze sprint naar het deurtje van de bench om trillend van vreugde…. teleurgesteld te worden want het mag echt niet. Echt niet. Maar hoe leg je een hond uit dat dit het beste voor haar is, apart te slapen van haar bloedeigen kroost.

Het is een feestje nu Tina elke morgen weer mee gaat in de auto voor een natuurwadeling. Niet te lang. Ik parkeer de auto in het zonnetje en Tina mag daar een uurtje uitslapen zonder al dat grut en gedoe om haar heen, terwijl ik mijn bmi naar beneden train. Dat extra dutje doet haar enorm goed. Wat een vondst nietwaar? Dokter Pol is er niets bij….

 

Het geheime leven van kleur leren kennen

Michelle Bours

Michelle Bours

Winkel Eigenaar at Fortheloveof Store
Ik ben eigenaresse van Fortheloveof Store in Rotterdam en zal wekelijks mijn ervaringen als startende ondernemer met jullie delen!
Michelle Bours

Latest posts by Michelle Bours (see all)

Fortheloveof White

Vorige week kocht ik een nieuw boek om mij verder te verdiepen in de kleuren van mijn winkel concept. Afgelopen drie maanden kleurde de winkel geheel in roze en had zelden mannen die iets roze kochten voor zichzelf, dus was ik eens gaan opzoeken hoe het komt dat kleur zo verbonden word aan gender. Ik kwam terecht op een interview met schrijver Kassia St Clair. Ze vertelde dat roze pas in het midden van de twintigste eeuw als kleur voor meisjes en vrouwen werd gezien. Niet veel generaties terug was dit namelijk geheel anders. Jonge jongetjes droegen vaak roze omdat het een verzachte versie was van het rood; een kleur dat stond voor macht en mannelijkheid omdat dit de kleur die in het leger werd gebruik en gedragen. Blauw daarentegen was een zachte vrouwelijke kleur en de symbolische kleur van de heilige maagd Maria. Na het lezen van het interview wist ik dat ik dit boek moest hebben omdat ik zo benieuwd was naar alle andere verhalen over kleur; pigmenten, de geschiedenis en culturele verschillen. Omdat mijn winkel nu geheel in het teken staat van wit wil ik graag de introductie van het witte hoofdstuk met jullie delen.

“For all these accumulated associations, with whatever is sweet, and honourable, and sublime, there yet lurks an elusive something in the innermost idea of this hue, which strikes more of panic to the soul than that redness which affrights in blood”

So wrote Herman Melville in the forty-second chapter of Moby Dick. Entitled ‘The Whiteness of the Whale’, the passage is a veritable homily on the troubling, bisected symbolism of this colour. Because of its link with light, white had laid deep roots in the human psyche and, like anything divine, can simultaneously inspire awe and instil terror in the human heart.

Like the eponymous albino levianthan of Melville’s novel, white has an otherness to it. If colours were people, it would be admired, but it probably wouldn’t be popular: it is just a little too exclusive, autocratic and neurotic.

Lead White pigment in de maak

For a start, it’s tricky to make. You can’t reach it by mixing together other coloured paints, you have to begin with a special white pigment. And anything you add to that pigment will only take it in one direction: towards black. This is due to the way our brains process light. The more pigments there are in a mixture, the less light is reflected back into our eyes, and the darker and sludgier it becomes. Most children will, at some stage, try mixing all their favorite paints together expecting to make an extra special colour. That such a mixture results not in something beautiful, but in an irretrievably murky dark grey, is one of life’s hard truths.

Lead White in Vermeer’s schilderij ‘Schrijvende vrouw met dienstbode’

Fortunatly, artists have always had relatively easy access to white thanks to one of the most popular pigments known to many: lead white. Pliny the Elder described the process of making it in the first century and it continued to be the white of choice in art for centuries, despite being highly toxic. In the eighteenth century Guyton de Morveau, a chemist and politician, was asked to find a safer alternative by the French government. In 1782 he reported that a lab technician by the name Courtois was synthesising a white called zinc oxide at the Dijon Academy. Butalthough it wasn’t toxic and didn’t darken when exposed to sulphurous gases, it was less opaque, dried slowly in oils and, most importantly, was about four times the price of lead white. It was also brittle – the fine tracery of cracks in many painting of that era can be laid at its door. A third metal-based white was more succesful. Titanium white, first mass produced in 1916, was both brighter and more opaque then its rivals and by the end of the Second World War it had conquered 80% of the market. Now, everything from the markings on tennis courts to pills and toothpaste uses this sparkling pigment, while its older siblings languishes on the sidelines.

White has long been intricately connected with money and power. Fabrics, including wool  and cotton, had to be heavily processed in order to appear white. Only very wealthy, supported by battalions of staff, could afford to keep the fresh lace and linen cuffs, ruffs and cravats worn in the sixteenth, seventeenth and eighteenth centuries pristine.

For many white is seen as positive or as having transcendent, religious quality. It is the Chinese colour of death and mourning. In the West and Japan, brides wear it because it is a colour symbolic of sexual purity. And despit, or perhaps because, white so readily shows the dirt, it has also become associated with cleanliness. “White goods”, tablecloths and lab coats are all defiant in their spotless impracticality, daring users to even think about spilling anything.

Laocoön and His Sons

The foundations of the architectural idolisation of white are built on a mistake. For centuries the bleached bone colour of classical Greek and Roman ruins provided the keystone for western aesthetics. It was not until the mid-nineteenth century that researchers discovered that classical statuary and buildings were usually brightly painted. Many western aesthetes refused to believe it. The sculptor Auguste Rodin is said to have beat his chest in sorrow and said: ‘ I feel it in here that they were never coloured’

– Kassia St Clair – The Secret Lives Of Colour

 

Kan je je papegaai niet opvoeden

Antonia

Antonia

Ik denk dat ik niet vreemd ben voor de meeste oude westenaren. Ik wandel geregeld met mijn papegaaien op de West Kruiskade of door de stad. Ik zal jullie in mijn blogs wat meer inhoudelijk vertellen over de avonturen en het houden van papegaaien.
Veel leesplezier...
Antonia

Opvoeden en gedrag

Kan je je papegaai niet opvoeden, gedrag

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, een papegaai is een sociaal en intelligent dier. Het is dus belangrijk een papegaai goed op te voeden. Vanaf het moment dat ie in huis komt begint het opvoeden. Veel mensen staan er niet meteen bij stil. Nieuwe huisgenoot komt, vaak nog wat jong en onwennig. We vinden het schattig en leuk dat zachtjes happen in de vingers, de geluidjes om aandacht te vragen en bedelen om wat te eten van jou te krijgen. Niet zo heel erg, maar er komt een moment waarop dat bijten en schreeuwen meer en harder gaat worden, en meestal is het dan niet leuk meer. De vogel gaat bijten als ie zijn zin niet krijgt, gaat schreeuwen omdat ie even geen aandacht krijgt…

Kan je je papegaai niet opvoeden, gedrag

Een papegaai heeft veel aandacht nodig, maar bedenk al voor zijn komst dat je ook in het begin ongeveer evenveel tijd en aandacht geeft als wat je in de toekomst kan geven. Vraagt (roept of schreeuwt) hij om aandacht, negeer dit dan. Ook alleen maar kijken naar hem is (negatieve) aandacht. Op het moment dat ie stil is ga je naar hem toe en geef hem aandacht. Geef je hem wat te eten wanneer hij erom bedelt, moet je dit blijven doen, anders zal hij zich ook daarvoor laten horen. Je kan ook een vast momentje op een dag nemen dat ie aan tafel mag meeeten. Bij spelen met je vingers hoort soms ook happen. Zeg op tijd stoppen en klaar en beeindig dat spelletje, nog voor hij je pijn doet.

Kan je je papegaai niet opvoeden, gedrag

Wanneer hij uit de kooi mag is het belangrijk dat jij bepaalt. Leer hem opstappen zodat jij hem uit de kooi kan halen, en eventueel naar zijn speelplaats kan brengen. Wil hij even niet uit de kooi komen doe je de kooi weer dicht en probeer het wat later opnieuw. Als je hem zelf laat bepalen om eruit te gaan heb je kans dat ie gaat bijten als ie eens iets wil. Wil je hem niet op de tafel of in het raamkozijn, leer hem dat dan meteen. Hij begrijpt het niet als het soms wel mag en soms niet. Een rits van een oud vest laten slopen betekent dat dat ook bij je nieuwe vest mag.

Kan je je papegaai niet opvoeden, gedrag

Leer je papegaai “lezen”. Ik hoor vaak “ik zag niet aankomen dat mijn papegaai me zou bijten”. Als je je vogel goed observeert is er veel uit zijn houding te leren. Daarnaast is het ook handig te lezen over de soort papegaai die je hebt. De ene soort is de andere niet, zo ook de wat betreft de uitingen.

Kan je je papegaai niet opvoeden, gedrag

Heb je vaak mensen op bezoek, is het voor de socialisatie goed om de papegaai erbij te betrekken. Laat hem zo af en toe ook bij andere mensen zitten, mits het niet met teveel tegenzin is. Een papegaai heeft ook zo zijn voor en afkeuren voor bepaalde mensen. Respecteer dat.

Kan je je papegaai niet opvoeden, gedrag

 

 

Een papegaai kiest zijn baas en niet andersom

 

 

https://www.facebook.com/groups/parrotsrules/?fref=ts

http://www.harecodierenvriend.nl/

 

Het Oude Westen heeft vergroening heel hoog in het vaandel staan

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein

Bewoners en ondernemers voor klimaatbestendige wijk

De Doorbraak is een initiatief van buurtbewoners en ondernemers om de woonwijk Het Oude Westen in Rotterdam klimaatbestendig te maken. Het fungeert als voorbeeld voor andere wijken.

Wolbert van Dijk legt bewoners uit over klimaatbestendige tuin

Fotograaf: Arnoud Verhey
Wolbert van Dijk legt bewoners uit over klimaatbestendige tuin
Frank Groot
Frank Groot
Financieel Directeur bioscoop KINO Rotterdam
Wolbert van Dijk
Wolbert van Dijk
Ladschaps-/stadsarchitect
Het Oude Westen is een Rotterdamse wijk, dicht tegen het centrum. De wijk heeft veel verharding en kampt lokaal met wateroverlast. Om dat te verminderen en de wijk tegelijk leefbaarder, groener en klimaatbestendig te maken, zijn er verschillende projecten uitgevoerd om regenwater langer vast te houden zodat overlast door overstroming in de toekomst voorkomen wordt.Vooral bewoners, Aktiegroep het Oude Westen en ondernemers nemen hiertoe het initiatief. Hoogheemraadschap Schieland en de Krimpenerwaard en de gemeente Rotterdam ondersteunen deze initiatieven.

Frank Groot, financieel directeur van bioscoop Kino en stedenbouwkundige Wolbert van Dijk vertellen over twee van deze projecten waar zij zelf een grote rol in speelden.

We raakten aan de praat met de afdeling ‘watersensitive’ en kwamen tot een plan dat wél haalbaar was.

Groot: “We zitten in een oud gerenoveerd pand waar we goed nagedacht hebben over wat we willen aanpakken, wat mensen aanspreekt én aantrekt en bewustwording vergroot. We wilden graag een groene gevel omdat de bioscoop in een ‘donkere’ straat is. Omdat we daar zelf de middelen niet voor hadden, gingen we naar de gemeente.

Daar raakten we aan de praat met de afdeling ‘watersensitive’ en kwamen we tot een ander plan dat wél haalbaar was.” De tuin bij het gebouw werd rigoureus aangepakt en deze vangt nu duizenden liters regenwater op.

Stromend water door de tuin

“Er kwamen infiltratiekratten in de grond die het regenwater opvangen. Dit water gaat gedoseerd terug naar het grondwater. Bij eventuele zeer heftige regenval is er een overloop naar het riool. De inloopgoten voor het water naar de infiltratiekratten zijn zichtbaar in de tuin verwerkt en de gemeente maakt een trailer om onze bezoekers te laten zien wat er gebeurd is om wateroverlast door overstroming van het riool in de toekomst te beperken.”

Droge voeten

Groot en zijn team waren leidend in het ontwerp en de realisatie van het plan. Gemeente en hoogheemraadschap zorgden voor de financiering. “Wolbert van Dijk maakte een prachtig plan, we krijgen veel complimenten over de tuin, maar nog geen specifieke reacties op de wateropvang. Toch stroomde er bij de laatste flinke regenbuien hier niets meer over.” De uitvoering van dit project helpt mee aan droge voeten.

Groene klimaatstraat

Wolbert van Dijk ondersteunde Aktiegroep het Oude Westen om een straat (de Doorbraak) leefbaarder en klimaatbestendiger te maken. “De Doorbraak is alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers, maar was toch een stenige straat.

De Aktiegroep overlegde met bewoners over wat zij anders zouden willen en daar kwam uit dat het groener mocht worden. Dat resulteerde in geveltuinen XXL. De bewoners onderhouden deze, het eigendom blijft bij de gemeente.

Uitgangspunt was ‘geen druppel meer naar het riool’.

Door de grote diversiteit aan hagen, groenblijvende en bloeiende vaste planten in de tuinen is er nu altijd iets leuks te zien. Het groen zorgt ook meteen voor een veel gemoedelijker sfeer in de straat.”

Onder de bestrating kwamen grote bakken met lavastenen die regenwater opvangen en geleidelijk weer afgeven aan het grondwater. “Uitgangspunt was ‘geen druppel meer naar het riool’. Hiermee vonden we het Waterschap en de gemeente bereid om mee te investeren in dit project.”

Netwerk van projecten

Van Dijk zegt dat de Doorbraak niet op zichzelf staat. “In de wijk zijn de afgelopen zes jaar zeven projecten gerealiseerd. Hierbij zijn waterberging en buitenruimte telkens geïntegreerd in het ontwerp. Alle projecten zijn geïnitieerd door wijkbewoners.

Van collectieve buurttuinen, geveltuinen XXL en klimaatstraten zoals de Doorbraak. Het is een olievlekwerking die wijken en plekken met elkaar verbindt. Onlangs was er een symposium Klimaten waarbij experts, ondernemers en bewoners gezamenlijk over dit onderwerp in discussie gingen. Zo wordt klimaatverandering een onderwerp van gesprek en een gezamenlijk verantwoordelijkheid.”


DE ERVARING VAN EEN BEWOONSTER

Angela Fillekes

Angela Fillekes
Bewoonster Het Oude Westen

Angela Fillekes woont in de Doorbraak, een straat in de wijk Het Oude Westen. Zij is actief lid van Aktiegroep Het Oude Westen en vertelt over het project in de straat om wateroverlast te beperken en de straat klimaatvriendelijker én leefbaarder te maken.

Fillekes: “Ik was een keer in de buurtwinkel  voor een bijeenkomst over de Doorbraak. Er was bijna niemand. Daar werd me gevraagd om mee te gaan helpen met de Aktiegroep en met de plannen voor de straat.

Onder de andere straatbewoners was er geen tot weinig animo voor, mij leek het wel leuk om actief te zijn in verbetering van mijn straat. Ik vond het ook leuk omdat ik op deze manier eens in aanraking kwam met instanties zoals hoogheemraadschap en gemeente en met mensen zoals Wolbert van Dijk.”

Het plan omvatte kratten met lavastenen onder de (nieuwe) bestrating en langs de huizen grote geveltuinen. De  grove, poreuze lavastenen laten dankzij hun vorm meer water door dan gewone aarde. Primaire doel: ervoor zorgen dat regenwater sneller weg kan, zodat wateroverlast tot het verleden gaat behoren.

Complimenten

Fillekes is bijzonder enthousiast over het resultaat. “Veel bewoners van de straat hebben geholpen met het beplanten van de tuinen. Door sneeuw en vorst heeft het al met al een jaar geduurd voordat de tuinen klaar waren.

Nu begint alles een beetje te groeien en hebben we – door het goede beplantingsplan  – het hele jaar wat moois om naar te kijken. Sinds de tuinen er zijn, maken we vaker een praatje buiten. We krijgen ook veel complimenten over de tuinen en dat is leuk.

Het enige minpunt is dat mensen nog wel eens afval in de tuinen gooien. Ik kwam zelfs een keer een volle luier tegen. En hondenpoep, dat is ook vervelend. Maar het verpest mijn plezier in de tuinen niet, ik blijf genieten van het groen en de gezelligheid die dat meebrengt.”

Schoenzolen versleten

De samenwerking met de genoemde instanties ging niet altijd vlekkeloos. “Ik heb me alleen met de aanvraag van de subsidie bemoeid en werd al geconfronteerd met een moeizame gang van zaken.

Sommige medewerkers beloven terug te bellen of te mailen, maar dat gebeurt niet altijd.  Er komt heel wat bij kijken om zo’n plan ook echt uit te kunnen voeren, er zijn verschillende vergunningen voor nodig. Er zijn schoenzolen versleten om dat allemaal rond te krijgen.”

Ondanks dat blijft Fillekes enthousiast. “We hebben ook veel hulp gekregen zoals van de aannemer die ons hielp met de planten en de heg.”

Wijk in opkomst

De Doorbraak is groener en de straat staat niet langer blank – ook niet na heftige regenval. Fillekes: “De tuin wordt de komende weken alleen maar mooier. Ik verheug me daarop en ben er hartstikke blij mee.

In deze straat staan zowel koop- als huurhuizen, ik denk dat deze door de mooie tuinen gewilder worden. Het Oude Westen is toch al een wijk in opkomst en de Doorbraak is nu een erg mooie straat geworden.”

Dieptepunt voorbij met Teckel Tina

PietHein

PietHein

Sociale Akademie/Kultureel werker
Toneelacademie Maastricht
Schrijvervakschool 't Colofon
Toneelschrijven, columns
Werkte als acteur en danser in films en theater
Werkte als regisseur aan theaterproducties
Is oprichter Buurtatelier Zwaerdecroonstraat
Werkt voor Cretopia-Rotterdam
Werkt voor Wow-Rotterdam
Werkt voor M.I.E.P West-Kruiskade (marketing, imago, events, pr)
Werkt voor Rotterdam Street Art Museum
PietHein
Dieptepunt voorbij.

The only way is up na een dieptepunt. En daarom kan ik het nu pas met U delen. Tina, de mini teckel die een nestje heeft van maar liefst acht puppies, is net terug uit het ziekenhuis in Dordrecht.

Vrijdag rond 4 uur in de vroege ochtend schoot ik wakker. Tina was stijf tegen mij aan gekropen in het veldbed naast het nestje puppies, waarop ik slaap. Voor dit soort nood situaties. Hoewel ik het liever niet had meegemaakt.

Ik sloot haar in mijn armen en dacht nog te kunnen slapen maar niet veel later begonnen haar spieren te trillen. Het oppervlakkig hijgen nam toe en ze verkrampte steeds meer. Ze leek langzaam in een shock te raken.

Mijn dierenarts aan de andere kant van de lijn verwees mij slaperig maar zonder pardon door naar dierenziekenhuis in Dordrecht. Ik mocht direct komen. Geen tijd te verliezen want het arme lijfje van Tina was nu totaal verkrampt. Door de spastische bewegingen van haar lijf en leden kon ze niet meer lopen. En ik heb nooit eerder een hond zo zien transpireren.

In Dordrecht werd eclampsie vastgesteld. Je ziet het wel eens bij Dr Pol, die beroemde dierenarts. Een koe kan niets meer na de geboorte van een kalfje. Calcium tekort. Omdat alle calcium is gebruikt om melk te maken.

Tina had dus ook een acuut calcium tekort. De acht pups hadden haar letterlijk leeggezogen. Elk moment kon haar lichaam het opgeven. Haar hart bonkte haar borstkas uit. Haar tong hing ver uit haar bek. Oververhitting was een reëel gevaar. Een ventilator werd door de dierenarts richting haar melkfabriekje gezet die nu zonder inhoud slap op haar buik lag. Tina reageerde nergens meer op. Haar hele focus lag op overleven, overleven, overleven… want haar moederinstinct is onovertroffen. Ze vocht niet voor zichzelf, niet voor mij, maar voor haar acht pups. Overleven, overleven, overleven…

Snel werd een infuus aangelegd en stroomden vloeistoffen met calcium naar binnen. Ze moest blijven. Intensive care. Zeker een dag en een nacht.

Blijven?!! Hoe kan dat nou? En haar pups dan?

Van het een op het andere moment was ik moeder geworden van acht pups. Die lagen nu al een paar uur alleen in de kamer. Een kus voor Tina en weg was ik. Ook ik blijk een moederinstinct te hebben. Een tussenstop was nodig om een bus melkpoeder te kopen. Flesjes, spenen. Inmiddels was het tien uur smorgens. Waarschijnlijk piepten ze al de hele boel bij elkaar van de honger.

Ik snelde de woonkamer in en daar hing een serene ochtendrust. Alles en iedereen sliep nog. Het hele gedoe van Tina was nog niet doorgedrongen in het huishouden. Houen zo, dacht ik. Kan ik mooi de gebruiksaanwijzing lezen over flessenpups.

De flesjes melk moeten om de drie uur gegeven worden. Zeven voedingen verdelen over een dag en een of twee keer snachts.

Hoe moeilijk kan dat zijn?

Hoe moeilijk kan dat zijn>

Nou, rete moeilijk.

Water koken, af laten koelen, poeder afmeten, water afmeten, klontvrij kloppen, flesje uitkoken, speen uitkoken, melk in flesje, flesje op temperatuur brengen, speen in het mondje krijgen, melk uit de neusgaten, gaatje te groot in speen, nieuwe speen, nieuw gaatje, melk weer opwarmen, nieuwe pup, of niet nieuwe pup, welke heb ik al gehad? Ze lijken op elkaar. Hoe los ik dat op? Acht elastiekjes (goddank heb ik lang haar), nu gaat het beter. En twee uur later hebben ze allemaal een elastiekje om de hals en een vol buikje. Waaaaat!? Over een uur moet de eerste al weer drinken!

De telefoon gaat. Tina is stabiel. Tuurlijk. Het is een kanjert. Ik word ook stabieler. Ik merk dat de temperatuur van de melk belangrijk is. Is die goed, dan drinken ze lekker door. En bij de zoveelste voedingsbeurt kan ik zelfs tegelijkertijd het buikje masseren zodat hun poep en pis gaat stromen.

Ze kunnen nog niet zelfstandig ontlasten. Tja, zo leer je nog eens wat. Speen er in, buikje masseren met een dot wc papier en hopla, laat maar lopen die handel. En dat acht maal.

De volgende ochtend mag Tina weer naar huis. Dat koppie. Een grote blij lach om haar bekkie als ik haar ophaal. Alles is al weer vergeten.

Thuis duikt ze de mand in. Melk heeft ze niet. Nog niet. ‘Nog’ hoop ik. Maar dat het wel komt. Toch? Ondertussen moet ik doorvoeren. Tina kijkt er naar. Verliest mijn handelingen niet uit het oog. Maar ik krijg kennelijk haar goedkeuring. En langzaamaan zwellen haar tepels weer op. En omdat ik Tina nu vol stop met hart, gehakt, ja zelfs mijn biefstuk, blijft ze stabiel.

Och jongens, wat is moederschap toch mooi. Om naar te kijken… Nu eerst slapen.

Vandaag zijn de pups precies tien dagen oud. Ik zal U  hier op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Wim de wijnboer van Le Bouc a Trois Pattes en zijn maagden.

Maud

Maud

Importeur/winkelier/marktvrouw/zorg at Blije Wijnen
Mijn naam is Maud en ik ben de trotse eigenaresse van Blije Wijnen. Ik importeer natuurwijnen uit voornamelijk Frankrijk. Daarnaast ben ik sinds vorig jaar marktkoopvrouw op de Rotterdamse Oogstmarkt. Ook ben ik werkzaam in de zorg. Ik ben 44 jaar en woon al meer dan de helft van mijn leven in deze mooie stad. Ik woon samen met mijn kersverse man, mijn tweelingdochters van 13 en 2 ietwat onaangepaste teckels.
Maud

Wat heeft de afgelopen week me gebracht. De wijnboer van Le Bouc a Trois Pattes op bezoek, of moet ik zeggen een vriend die teruggekeerd is. Publiciteit begint te komen voor mijn winkeltje. De krant, een blogger en zelfs de televisie is al langs geweest. Klanten die de weg naar mijn winkel vinden en blij met hun natuurwijn naar buiten stappen. En de zon!

Wim de wijnboer is een Belg die jaren terug naar de Languedoc af is gezakt en zich heeft omgeschoold van Brusselse ambtenaar tot anarchistische wijnboer. Uiteraard niet van de één op de andere dag maar vandaag de dag is hij een vrij mens. Zijn wijnen zijn vrije wijnen, levende wijnen. Hij vertelde vorige week voor de camera, hierover zo meer, dat zijn wijnen leven tot het moment dat ze gedronken worden. Dit komt omdat de druiven zonder chemisch sproeimiddel mogen groeien, de bloemen onstuimig bloeien en de grassen mogen groeien. Daardoor komen vanzelf de bijen, wormen en ander klein gespuis zodat het ecologisch geweld niet verstoord wordt. Hij plukt alle druiven met de hand zodat geen druifje gekneusd wordt. Hij wordt hierin bijgestaan door vrienden en familie. Liefde alom dus in de wijngaarden van Wim.

De reis van de druiven naar de cave, lees oude schuur in een gehucht, gaat niet met de voet maar met een pompoen. Het oranje bestelautootje van Wim. De druiven worden in zijn geheel met steel en al geplet door de voeten van de maagden van het dorp. Ze staan in rijen voor de cave om hem te helpen na de pluk. Het is een jaarlijks festijn in Mons. Daarna mag de wijn in wording rusten. Wim houdt de wijn zorgvuldig in de gaten. Luistert naar zijn sap. Nodigt andere wijnboeren uit om met hem te proeven. Uiteindelijk gaat hij over tot bottelen. Niets maar dan ook niets voegt hij toe aan zijn druivensap. Etiketten plakt hij er zelf op. Ook elke kurk en dop is door zijn handen gegaan. Een product gemaakt met liefde! Wat is Vin Naturel? Druiven en liefde!

Die Wim, hij was vorige week bij ons en is nu onderweg met zijn pompoentje om nog een paar dagen in Rotterdam door te brengen. Hij is van Rotterdam gaan houden. Citeert Jules Deelder en is het roerend met hem eens. Een wijnboer is een gevoelsmens, zoals je mogelijk door bovenstaand verhaal kunt begrijpen. En Wim een mooi gevoelsmens. Niemand kan zo schateren als hij.

 

foto van Blije Wijnen.  foto van Hans Peter Wessels.

De camera waar ik het eerder over had is de camera van een hele lieve man, Hans. Die onbaatzuchtig heeft aangeboden een kort filmpje te maken over Blije Wijnen. Want bekendheid krijgen voor de winkel komt niet vanzelf aanwaaien. Een winkel in de Schietbaanstraat is nu eenmaal echt niet hetzelfde als een winkel op de Coolsingel. Het is de looproute van de bewoners van het psychiatrische ziekenhuis, de lieve mensen van de kringloopwinkel van Pameijer en daarnaast een handvol buurtbewoners of foute pappies van de koffieshop een paar deuren verder. Geen hippe, of niet zo hippe, bewuste wijndrinkers helaas.

Onze wijnboer Wim was zo lief om iets te vertellen over wijnen en over hem als wijnboer in de vallei met zijn maagden. Het filmpje zal binnenkort ronddolen op het internet. Helaas zonder Wim, hij is zo relaxed dat met hem het beeld vertraagde. En dat willen we niet in een metropool. Dus sorry Wim, je wijn is fantastisch, je Vlaamse accent formidabel, je lach ongelooflijk aanstekelijk maar over talent voor de camera lijk je niet te beschikken. Daar hebben we het vanavond wel over…….

 

 

Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen

Antonia

Antonia

Ik denk dat ik niet vreemd ben voor de meeste oude westenaren. Ik wandel geregeld met mijn papegaaien op de West Kruiskade of door de stad. Ik zal jullie in mijn blogs wat meer inhoudelijk vertellen over de avonturen en het houden van papegaaien.
Veel leesplezier...
Antonia

Spelen en slopen, ongeveer hetzelfde, beide even leuk

Papegaaien zijn zeer intelligente dieren. Ze zijn vergelijkbaar met een kind van 3 – 5 jaar. Voor hun ontwikkeling hebben ze dan ook uitdaging nodig. Speelgoed kan hier een grote rol in spelen. En zijn papegaaien bij die zelfs educatieve spelletjes leuk vinden. Om dit aan te leren is veel geduld en tijd nodig. Alhoewel ik er eentje had die binnen 10 minuten door had wat de bedoeling was. Ze stapelde bakjes op juiste volgorde, deed een balletje in een basket en deed plastic muntjes in een spaarpotje. Ze had er veel plezier in en met een nootje als beloning was het dubbel pret. Hieronder Pei, hij is nog jong en moet het nog vanaf het begin leren. Hij moet zich vooral nog leren concentreren. Ik doe dit dan ook nog niet regelmatig, hij moet het zelf graag willen.

https://youtu.be/KCeYrMvLz38

Er zijn vele soorten papegaaien-speeltjes verkrijgbaar. Voor de knutselaasrs zijn er ook spulletjes te koop om zelf speeltjes te maken. Je kan diverse producten producten gebruiken als rvs, acryl, onbewerkt hout, karton, papier, sisal en henneptouw. Veel baby speelgoed is ook veilig voor papegaaien. Denk hierbij aan houten kralen, blokken en rammelaars. Ook belletjes en schommels doen het vaak goed. Een veilig emmertje met wat blokjes ofzo erin die ze op de grond kunnen gooien…..geweldig.

Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen

Of je gaat aan het plafond hangen 😛Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen

Of aan je bel 😀

Wat ook leuk is voor sommigen…..eindeloos hetzelfde muziekje afspelen 😀

Spelen is natuurlijk helemaal leuk maar wat nog veel leuker is…..slopen 😀  Verse wilgentakken en fruittakken zijn daar een goed onderdeel van. Kartonnen dozen, lege eierdozen en dergelijke worden naar hartenlust versnipperd. En zoals eerder gezegd, ze zijn zo slim als een kleuter, en daar horen ook de ondeugende trekjes bij. Kijk er dus niet gek van op als er op een onbewaakt moment een hap uit de tafelpoot wordt genomen 😛

Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen   Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen

Eens nadenken wat we vandaag zullen slopen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nou moet ik zeggen dat dat hier nog niet het geval is geweest, maar wel al enkele toetsenborden, zappers en telefoons die te pakken zijn genomen.

 

Meubeltjes uit een kringloop zijn zo gek nog niet 😀

 

 

https://www.facebook.com/groups/parrotsrules/

http://www.harecodierenvriend.nl/

 

Top